Kavram
Vitium
- Yunanca
- κακία (kakia)
- Latince
- vitium; vitiosus; vitiare
- Almanca
- Laster, Fehler
- Fransızca
- vice, défaut
- İngilizce
- vice
- Türkçe
- kusur
Gündelik anlamdan felsefi anlama
Gündelikte bir nesnenin ya da işin eksiği ya da bozukluğudur. Cicero ve Seneca'da ruhun faziletin zıddı olan kalıcı hâlidir. Augustinus'ta ontolojik bir terim olur: Kusur kendi başına bir şey değildir, iyi bir tabiatta bulunur, ona zarar verir ve bu yüzden tabiata aykırıdır (XII 1, 3). Kusursuz olan bulunabilir, tabiatsız kusur bulunamaz. Kusurun kınanması tabiatın övülmesidir: Körlüğe kusur diyen görmenin göze ait olduğunu söyler (XII 1). Akıllı tabiatta her kusur iradeden doğar (XII 3); tabiat kötü olduğu için değil, sapkınca sevildiği için kusur doğar: Açgözlülük altının değil, altını sapkınca sevenin kusurudur (XII 8).
Tarih içinde
| Dönem | Düşünür | Anlam | Kaynak |
|---|---|---|---|
| MÖ 1. yy | Cicero | Faziletin zıddı olan ruh hâli | Tusculanae disputationes IV |
| 1. yy | Seneca | Ruhun öğretiyle tedavi edilecek hastalığı | Epistulae morales |
| 413–426 | Augustinus | Tabiatta bulunan, ona zarar veren, iyiyi gerektiren eksiklik | Augustinus, De civitate Dei XII 1, 3, 5–8 |
| 415 | Augustinus | Günah cevher değildir, ama tabiatı kusurlandırır; yememe benzetmesi | Augustinus, De natura et gratia 21–22 |
Dönüşüm: Ahlâkçıların ruh hastalığından, tabiatın iyiliğini ispat eden bir eksiklik kavramına.
Dillerde karşılıkları
| Dil | Karşılık | Köken ve kullanım |
|---|---|---|
| Yunanca | κακία | Stoacıların erdemin zıddı dediği ruh hâli; Aristoteles'te ayrıca aşırılık ve eksiklik. |
| Latince | vitium | Bir şeyin kendi tabiatına göre taşıması gereken yetkinlikten yoksunluğu; zanaatta "kusurlu iş", hukukta "geçersizlik sebebi", ahlâkta virtus'un zıddı. |
| Almanca / Fransızca | Laster, Fehler / vice, défaut | |
| İngilizce | vice |
Türkçe karşılığı
kusur. ahlâksızlık, erdemsizlik: yalnız insana uyar, oysa Augustinus'ta körlük de bir vitium'dur. kötülük: malum ile karışır. illet: canlı değil. kusur: hem gözün hem iradenin eksikliğini söyler, Latincenin genişliğini korur.
"Kusur" tabiatın iyi olduğunu da söyler: Kusurlu olan ancak kusursuz olabilecek olandır. Augustinus'un delili bu anlam üzerine kurulur. Karşılığın ahlâkî ağırlığı "günah"tan hafiftir; fark bilinçlidir, çünkü vitium tabiatın durumu, peccatum eylemdir.
Atıf ve kaynak notu
Augustinus'ta vitium hem iradî suçu hem yaratığın tabiî eksikliklerini (XII 4: hayvanların ve bitkilerin ölümlülüğü) kapsar. Yalnız ilki cezayı hak eder; "kusur" kelimesi iki kullanımı birleştirir.
İlgili kavramlar
Çevirilerde şu karşılıklarla geçiyor: kusur, kusuru, kusurdur, Kusurun, kusurudur, kusurun
Metinlerde işaretlendiği yerler
19 yer · 19 eser
Çeviride kavramın özellikle işaretlendiği yerler. Geçtiği bütün yerler için aramayı kullanın.
- Augustinus, Tanrı Devleti12.1
- Augustinus, El Kitabı (İman, Ümit ve Sevgi Üzerine)11
- Augustinus, Ruh ve Harf Üzerine11
- Augustinus, Tabiat ve Lütuf Üzerine3
- Augustinus, Lütuf ve Hür İrade ÜzerinePL44.905_2
- Augustinus, İkaz ve Lütuf ÜzerinePL44.919
- Augustinus, Tashihler1.3.5
- Boethius, Felsefenin Tesellisi2.P5
- Boethius, Katolik İman Üzerine1_3
- Boethius, Cicero'nun Topika'sı ŞerhiPL64.1149
- Boethius, Aritmetik Üzerine20
- Sevillalı Isidorus, Etimolojiler1.3
- Sevillalı Isidorus, Farklar (Kelimelerin Hususiyeti Üzerine)1.3
- Sevillalı Isidorus, Hükümler1.9
- Sevillalı Isidorus, Kilise Vazifeleri Üzerine1.42
- Sevillalı Isidorus, Yahudilere Karşı Katolik İman Üzerine2.28
- Kant, Pragmatik Açıdan AntropolojiAA07.276
- Hegel, Hukuk Felsefesinin Ana Hatları73
- Hegel, Tarih Felsefesi Dersleri106