İçeriğe geç
Boethius

Boethius

Baba, Oğul ve Kutsal Ruh Ulûhiyete Cevherce mi Yüklenir

Utrum Pater et Filius et Spiritus Sanctus de divinitate substantialiter praedicentur

1Anicius Manlius Severinus Boethius, yüksek rütbeli, seçkin, ordinarius eski konsül ve patricius, Diyakon Ioannes'e: Baba, Oğul ve Kutsal Ruh ulûhiyete cevherce mi yüklenir?

Soruyorum: Baba, Oğul ve Kutsal Ruh ulûhiyete cevherce mi yüklenir, yoksa başka bir tarzda mı? Araştırmanın yoluna, her şeyin açık başlangıcının bulunduğu yerden, yani katolik imanın temellerinden çıkmak gerektiğini düşünüyorum. "Baba denen, cevher midir?" diye sorarsam, cevher olduğu cevabı verilir. "Oğul cevher midir?" diye sorarsam, aynısı söylenir. Kutsal Ruh'un da cevher olduğundan kimse şüphe etmez. Ama Baba'yı, Oğul'u, Kutsal Ruh'u yeniden bir araya getirdiğimde karşıma çok cevher değil, bir tek cevher çıkar. O hâlde üçünün bir tek cevheri, hiçbir şekilde ayrılamaz, bölünemez; kısımlardan birleşmiş gibi de değildir; basit olarak birdir.

Öyleyse ilahî cevhere yüklenen her şey üçü için de ortak olmalıdır. Ulûhiyetin cevherine yüklenenlerin hangileri olduğunu şu işaretten anlarız: Bu tarzda söylenenler, üçüne ayrı ayrı yüklendiği gibi üçü bir araya toplanınca tekil olarak da yüklenir. Şöyle: "Baba Tanrı'dır, Oğul Tanrı'dır, Kutsal Ruh Tanrı'dır; Baba, Oğul ve Kutsal Ruh tek Tanrı'dır" deriz. Onların ulûhiyeti bir, cevheri bir olduğuna göre, "Tanrı" adı ulûhiyete cevherce yüklenebilir. Aynı şekilde Baba hakikattir, Oğul hakikattir, Kutsal Ruh hakikattir; Baba, Oğul ve Kutsal Ruh üç hakikat değil, tek hakikattir. Onlarda cevher bir, hakikat bir olduğuna göre, hakikat zorunlu olarak cevherce yüklenir. İyilik, değişmezlik, adalet, her şeye gücü yetmek ve hem ayrı ayrı her birine hem hepsine tekil olarak yüklediğimiz ötekilerin hepsi için de cevherce söylendikleri açıktır.

Buradan anlaşılıyor ki, her birine ayrı ayrı söylenebildiği hâlde hepsine birden söylenemeyen şeyler cevherce değil, başka bir tarzda yüklenir; bunun nasıl olduğunu sonra araştıracağım. Çünkü Baba olan, bu adı Oğul'a da Kutsal Ruh'a da geçirmez. Demek ki bu cevherî bir ad değildir; cevherî olsaydı, "Tanrı", "hakikat", "adalet", hatta "cevher" gibi ötekilere de söylenirdi. Oğul da bu adı yalnız kendisi alır; "Tanrı", "hakikat" ve yukarıda saydığım ötekilerde olduğu gibi başkalarıyla paylaşmaz. Ruh da Baba ve Oğul olan değildir. Bundan anlıyoruz ki Baba, Oğul ve Kutsal Ruh ulûhiyete cevherce değil, başka bir tarzda söylenir; çünkü cevherce yüklenselerdi, hem her birine hem hepsine tekil olarak söylenirlerdi.

Bunların bir şeye göre söylendiği açıktır: Baba birinin babasıdır, Oğul birinin oğludur, Ruh birinin ruhudur. Bundan şu çıkar ki, "Teslis" bile Tanrı'ya cevherce yüklenmez. Çünkü Baba Teslis değildir (Baba olan, Oğul ve Kutsal Ruh değildir); aynı şekilde Oğul da Teslis değildir, Kutsal Ruh da. Teslis kişilerin çokluğunda, birlik ise cevherin basitliğindedir. Kişiler ayrı, cevher bölünmez olduğuna göre, kaynağını kişilerden alan ad zorunlu olarak cevhere ait değildir. Teslis'i ise kişilerin farklılığı yapmıştır; demek ki Teslis cevhere ait değildir. Bundan da şu çıkar: Ne Baba ne Oğul ne Kutsal Ruh ne de Teslis Tanrı'ya cevherce yüklenir; dediğimiz gibi bir şeye göre yüklenir. "Tanrı" ise, "hakikat", "adalet", "iyilik", "her şeye gücü yetmek", "cevher", "değişmezlik", "fazilet", "bilgelik" ve bu türden düşünülebilecek ne varsa ulûhiyete cevherce söylenir.

Bunlar doğruysa ve imana uygunsa, beni aydınlatmanı rica ediyorum. Bir konuda farklı düşünüyorsan, söylenenleri daha dikkatle incele ve mümkünse imanla aklı birleştir.

1

Anicii Manlii Severini Boethii V.C. et inl. excons. ord. patricii ad Iohannem Diaconum utrum pater et filius et spiritus sanctus de diuinitate substantialiter praedicentur quaero an pater et filius ac spiritus sanctus de diuinitate substantialiter praedicentur an alio quolibet modo; uiamque indaginis hinc arbitror esse sumendam, unde rerum omnium manifestum constat exordium, id est ab ipsis catholicae fidei fundamentis. Si igitur interrogem, an qui dicitur pater substantia sit, respondetur esse substantia. Quod si quaeram, an filius substantia sit, idem dicitur. Spiritum quoque sanctum substantiam esse nemo dubitauerit. Sed cum rursus colligo patrem filium spiritum sanctum, non plures sed una occurrit esse substantia. Una igitur substantia trium nec separari ullo modo aut disiungi potest nec uelut partibus in unum coniuncta est, sed est una simpliciter. Quaecumque igitur de diuina substantia praedicantur, ea tribus oportet esse communia; idque signi erit quae sint quae de diuinitatis substantia praedicentur, quod quaecumque hoc modo dicuntur, de singulis in unum collectis tribus singulariter praedicabuntur. Hoc modo si dicimus: Pater deus est, filius deus est, spiritus sanctus deus est, pater filius ac spiritus sanctus unus deus. Si igitur eorum una deitas una substantia est, licet dei nomen de diuinitate substantialiter praedicari. Ita pater ueritas est, filius ueritas est, spiritus sanctus ueritas est; pater filius et spiritus sanctus non tres ueritates sed una ueritas est. Si igitur una in his substantia una est ueritas, necesse est ueritatem substantialiter praedicari. De bonitate de incommutabilitate de iustitia de omnipotentia ac de ceteris omnibus quae tam de singulis quam de omnibus singulariter praedicamus manifestum est substantialiter dici. Vnde apparet ea quae cum in singulis separatim dici conuenit nec tamen in omnibus dici queunt, non substantialiter praedicari sed alio modo; qui uero iste sit, posterius quaeram. Nam qui pater est, hoc uocabulum non transmittit ad filium neque ad spiritum sanctum. Quo fit ut non sit substantiale nomen hoc inditum; nam si substantiale esset, ut deus ut ueritas ut iustitia ut ipsa quoque substantia, de ceteris diceretur. Item filius solus hoc recipit nomen neque cum aliis iungit sicut in deo, sicut in ueritate, sicut in ceteris quae superius dixi. Spiritus quoque non est idem qui pater ac filius. Ex his igitur intellegimus patrem ac filium ac spiritum sanctum non de ipsa diuinitate substantialiter dici sed alio quodam modo; si enim substantialiter praedicaretur, et de singulis et de omnibus singulariter diceretur. Haec uero ad aliquid dici manifestum est; nam et pater alicuius pater est et filius alicuius filius est, spiritus alicuius spiritus. Quo fit, ut ne trinitas quidem substantialiter de deo praedicetur; non enim pater trinitas (qui enim pater est, filius ac spiritus sanctus non est) nec trinitas filius nec trinitas spiritus sanctus secundum eundem modum, sed trinitas quidem in personarum pluralitate consistit, unitas uero in substantiae simplicitate. Quod si personae diuisae sunt, substantia uero indiuisa sit, necesse est quod uocabulum ex personis originem capit id ad substantiam non pertinere; at trinitatem personarum diuersitas fecit, trinitas igitur non pertinet ad substantiam. Quo fit ut neque pater neque filius neque spiritus sanctus neque trinitas de deo substantialiter praedicetur, sed ut dictum est ad aliquid. Deus uero ueritas iustitia bonitas omnipotentia substantia inmutabilitas uirtus sapientia et quicquid huiusmodi excogitari potest substantialiter de diuinitate dicuntur. Haec si se recte et ex fide habent, ut me instruas peto; aut si aliqua re forte diuersus es, diligentius intuere quae dicta sunt et fidem si poterit rationemque coniunge.

Çeviri değerlendirmesi

Yıldızlar eseri değil, çevirinin kalitesini ölçer

Yükleniyor…

Çeviri önerileri

Nasıl önerilir?

Yükleniyor…

İncelemeler

Okurların eser üzerine yazdığı değerlendirmeler.

Yükleniyor…

Tartışma

Yükleniyor…