Augustinus · Hakiki Din Üzerine
15. Bölüm
- İnsanın bedeni günahtan önce kendi türünde en iyisiyken, günahtan sonra zayıf ve ölüme mahkûm hâle geldi. Bu, günahın haklı bir cezası olsa da, Rabbin şiddetinden çok merhametini gösterir. Çünkü böylece bize, sevgimizi bedenin hazlarından hakikatin ebedî özüne çevirmemiz gerektiği telkin edilir. Burada adaletin güzelliği iyiliğin lütfuyla uyum içindedir: Aşağı iyilerin tatlılığıyla aldandığımız için cezaların acılığıyla eğitilelim. Çünkü ilahî takdir cezalarımızı da öyle ölçülü kılmıştır ki bu kadar bozulabilir bir bedende bile adalete yönelmek, bütün kibri bırakıp boynumuzu tek hakiki Tanrı'ya eğmek, kendimize hiç güvenmemek, yönetilmek ve korunmak üzere kendimizi yalnız ona güvenle teslim etmek mümkün olsun. Böylece iyi iradeli insan, onun önderliğiyle bu hayatın sıkıntılarını cesaretin işine yarar hâle getirir; hazların bolluğunda ve geçici şeylerdeki başarılarda ise itidalini sınar ve güçlendirir; ayartmalarda basiretini keskinleştirir; öyle ki yalnız ayartmalara düşmemekle kalmasın, daha da uyanık olsun ve aldatmayan tek şey olan hakikatin sevgisiyle daha da tutuşsun.15
- Quod vero corpus hominis, cum ante peccatum esset in suo genere optimum, post peccatum factum est imbecillosum et morti destinatum, quanquam justa vindicta peccati sit, plus tamen clementiae Domini quam severitatis ostendit. Ita enim nobis suadetur a corporis voluptatibus, ad aeternam essentiam veritatis amorem nostrum oportere converti. Et est justitiae pulchritudo cum benignitatis gratia concordans, ut quoniam bonorum inferiorum dulcedine decepti sumus, amaritudine poenarum erudiamur. Nam ita etiam nostra supplicia divina providentia moderata est, ut et in hoc corpore tam corruptibili ad justitiam tendere liceret, et deposita omni superbia uni Deo vero collum subdere, nihil de seipso fidere, illi tuto⟦?⟧ se regendum tuendumque committere. Ita ipso duce homo bonae voluntatis molestias hujus vitae in usum fortitudinis vertit: in copia vero voluptatum prosperisque successibus temporalium, temperantiam suam probat et roborat; acuit in tentationibus prudentiam, ut non solum in eas non inducatur, sed fiat etiam vigilantior, et in amorem veritatis, quae sola non fallit, ardentior.