İçeriğe geç
Hakiki Din Üzerine

Augustinus · Hakiki Din Üzerine

26. Bölüm

  1. Demek ki günah yüzünden ölümlülüğü hak edenlere karşı ilahî takdirin zamansal tedbiri ve tedavisi şöyle anlatılır. Önce, doğan herhangi bir insanın tabiatı ve eğitimi düşünülür. Onun ilk çağı olan bebeklik bedensel beslenmeyle geçer ve büyüyen kişi onu tamamen unutacaktır. Onu çocukluk izler; bir şeyleri hatırlamaya o zaman başlarız. Bunun ardından delikanlılık gelir; tabiat artık ona soy üretmeye izin verir ve onu baba yapar. Delikanlılığın ardından gençlik gelir; artık kamu görevlerinde çalıştırılmalı ve kanunlar altında terbiye edilmelidir. Bu çağda günahların daha şiddetli yasaklanması ve günah işleyenleri köle gibi zorlayan ceza, bedensel ruhlarda şehvetin daha korkunç dürtülerini doğurur ve işlenen her şeyi ikiye katlar. Çünkü yalnız kötü olanı değil, yasak olanı da işlemek basit bir günah değildir. Gençliğin emeklerinden sonra yaşlıya biraz huzur verilir. Oradan ölüme kadar insanı daha kötü, solgun, hastalıklara daha açık ve zayıf bir çağ götürür. Bedene göre yaşayan ve geçici şeylerin arzularıyla bağlanmış insanın hayatı budur. Buna eski insan, dış insan ve dünyevî insan denir; halkın mutluluk dediği şeye, ister krallar ister yöneticiler ister kanunlar ya da bunların hepsi altında iyi kurulmuş dünyevî bir devlette sahip olsa bile: Çünkü dünyevî olanın peşinden giden bir halk da başka türlü iyi kurulamaz; zira onun da kendi güzelliğinin bir ölçüsü vardır.
  1. Eski, dış ve dünyevî diye tarif ettiğimiz bu insanı —ister kendi türünde ölçülü olsun, ister köle adaletinin ölçüsünü bile aşsın— bazıları bu hayatın doğuşundan batışına kadar bütünüyle yaşarlar. Bazıları ise bu hayata zorunlu olarak onunla başlarlar, ama içeride yeniden doğarlar; ruhanî güçleri ve bilgeliğin artışlarıyla onun geri kalan kısımlarını bozup öldürürler ve görünür ölümden sonra her şey yenilenene kadar onları göksel kanunlara bağlarlar. Buna yeni insan, iç insan ve göksel insan denir; onun da yıllara göre değil ilerlemelere göre ayrılan, orantılı birtakım ruhanî çağları vardır. Birincisi, örneklerle besleyen faydalı tarihin memelerinde geçer. İkincisi artık insanî olanı unutur ve ilahî olana yönelir; bu çağda insan, insan otoritesinin kucağında tutulmaz, akıl adımlarıyla en yüksek ve değişmez kanuna dayanır. Üçüncüsü artık daha güvenlidir; bedensel isteği aklın gücüyle evlendirir ve ruh zihinle birleşip utanç örtüsüyle örtündüğünde bir tür evlilik tatlılığı içinde içten sevinir; öyle ki artık doğru yaşamaya zorlanmaz, herkes izin verse bile günah işlemek hoşuna gitmez. Dördüncüsü aynı şeyi çok daha sağlam ve daha düzenli yapar, yetkin insana doğru parlayarak yükselir ve bütün zulümlere, bu dünyanın fırtınalarına ve dalgalarına katlanmaya ve onları kırmaya hazır ve elverişlidir. Beşincisi barış içinde ve her yönden huzurludur; en yüksek ve tarif edilemez bilgeliğin değişmez krallığının zenginliği ve bolluğu içinde yaşar. Altıncısı ebedî hayata doğru her türlü dönüşümün çağıdır; geçici hayatı tamamen unutmaya kadar varıp Tanrı'nın sureti ve benzerliğinde yapılmış olan yetkin surete geçer. Yedincisi ise artık ebedî dinlenmedir ve hiçbir çağla bölünmeyecek sürekli saadettir. Çünkü eski insanın sonu ölüm olduğu gibi, yeni insanın sonu da ebedî hayattır. Çünkü o günahın insanıdır, bu ise adaletin.

    26
    1. Dispensatio ergo temporalis, et medicina divinae providentiae, erga illos qui peccato mortalitatem meruerunt, sic traditur. Primo unius cujuslibet hominis nascentis natura, et eruditio cogitatur. Prima hujus aetas infantia in nutrimentis corporalibus agitur, penitus obliviscenda crescenti. Eam pueritia sequitur, unde incipimus aliquid meminisse. Huic succedit adolescentia, cui jam propagationem prolis natura permittit, et patrem facit. Porro adolescentiam juventus excipit, jam exercenda muneribus publicis, et domanda sub legibus; in qua vehementior prohibitio peccatorum, et poena peccantium serviliter coercens, carnalibus animis atrociores impetus libidinis gignit, et omnia commissa congeminat. Non enim simplex peccatum est, non solum malum, sed etiam vetitum admittere. Post labores autem juventutis, seniori pax nonnulla conceditur. Inde usque ad mortem deterior aetas ac decolor, et morbis subjectior debilisque perducit. Haec est vita hominis viventis ex corpore, et cupiditatibus rerum temporalium colligati. Hic dicitur vetus homo, et exterior, et terrenus, etiamsi obtineat eam quam vulgus vocat felicitatem, in bene constituta terrena civitate, sive sub regibus, sive sub principibus, sive sub legibus, sive sub his omnibus: aliter enim bene constitui populus non potest, etiam qui terrena sectatur; habet quippe et ipse modum quemdam pulchritudinis suae. 49. Hunc autem hominem, quem veterem et exteriorem et terrenum descripsimus, sive in suo genere moderatum, sive etiam servilis justitiae modum excedentem, nonnulli agunt totum ab istius vitae ortu usque ad occasum. Nonnulli autem istam vitam necessario ab illo incipiunt, sed renascuntur interius, et caeteras ejus partes suo robore spirituali et incrementis sapientiae corrumpunt et necant, et in coelestes leges, donec post visibilem mortem totum instauretur, adstringunt. Iste dicitur novus homo, et interior, et coelestis, habens et ipse proportione, non annis, sed provectibus distinctas quasdam spirituales aetates suas. Primam in uberibus utilis historiae, quae nutrit exemplis. Secundam jam obliviscentem humana, et ad divina tendentem, in qua non auctoritatis humanae sinu continetur, sed ad summam et incommutabilem legem passibus rationis innititur. Tertiam jam fidentiorem, et carnalem appetitum rationis robore maritantem, gaudentemque intrinsecus in quadam dulcedine conjugali, cum anima menti copulatur, et velamento pudoris obnubitur, ut jam recte vivere non cogatur, sed etiamsi omnes concedant, peccare non libeat. Quartam jam idipsum multo firmius ordinatiusque facientem et emicantem in virum perfectum, atque aptam et idoneam omnibus et persecutionibus, et mundi hujus tempestatibus ac fluctibus sustinendis atque frangendis. Quintam pacatam atque ex omni parte tranquillam, viventem in opibus et abundantia incommutabilis regni summae atque ineffabilis sapientiae. Sextam omnimodae mutationis in aeternam vitam, et usque ad totam oblivionem vitae temporalis transeuntem in perfectam formam, quae facta est ad imaginem et similitudinem Dei. Septima enim jam quies aeterna est, et nullis aetatibus distinguenda beatitudo perpetua. Ut enim finis veteris hominis mors est, sic finis novi hominis vita aeterna. Ille namque homo peccati est, iste justitiae.

Çeviri değerlendirmesi

Yıldızlar eseri değil, çevirinin kalitesini ölçer

Yükleniyor…

Çeviri önerileri

Nasıl önerilir?

Yükleniyor…

İncelemeler

Okurların eser üzerine yazdığı değerlendirmeler.

Yükleniyor…

Tartışma

Yükleniyor…