Augustinus · Hakiki Din Üzerine
27. Bölüm
- Bu iki insan hakkında şüphesiz şu doğrudur: Birini, yani eski ve dünyevî olanı bir insan bu hayatın bütününde yaşayabilir; yeni ve göksel olanı ise bu hayatta hiç kimse eskisiyle birlikte olmadan yaşayamaz; çünkü yeni insanın eskisiyle başlaması zorunludur ve görünür ölüme kadar, eskisi eksilip kendisi ilerlese de, onunla birlikte sürüp gider. İşte bunun gibi, aynı oranla bütün insan soyu da —onun hayatı tek bir insanın hayatı gibi Âdem'den bu çağın sonuna kadar uzanır— ilahî takdirin kanunları altında öyle yönetilir ki iki türe ayrılmış görünür. Bunlardan birinde, çağın başından sonuna kadar dünyevî insanın suretini taşıyan dinsizlerin kalabalığı vardır. Ötekinde, tek Tanrı'ya adanmış bir halkın soyu vardır; ama bu halk Âdem'den Vaftizci Yahya'ya kadar bir tür köle adaletiyle dünyevî insanın hayatını yaşar. Onun tarihine Eski Ahit denir, çünkü âdeta dünyevî bir krallık vaat eder; bu tarihin bütünü de yeni halkın ve göklerin krallığını vaat eden Yeni Ahit'in suretinden başka bir şey değildir. Bu yeni halkın şimdilik geçici olan hayatı, Rabbin alçakgönüllülük içindeki gelişinden, şan içinde geleceği yargı gününe kadar sürer. Bu yargıdan sonra, eski insan söndürülünce, melek hayatını vaat eden o dönüşüm gerçekleşecektir: "Çünkü hepimiz dirileceğiz, ama hepimiz değiştirilmeyeceğiz" (1 Korintliler 15:51). Demek ki dindar halk, eski insanının kalıntılarını yeniye dönüştürmek için dirilecektir. Başından sonuna kadar eski insanı taşımış olan dinsiz halk da ikinci ölüme atılmak için dirilecektir. Çağların eklemlerini dikkatle okuyanlar bulurlar; ne delicelerden ne de samandan ürkerler. Çünkü dinsiz dindar için, günahkâr adil için yaşar; öyle ki dindar ve adil olan, onlarla karşılaştırıldığında, yetkinleşinceye kadar daha şevkle yükselsin.27
- Sicut autem isti ambo nullo dubitante ita sunt, ut unum eorum, id est, veterem atque terrenum, possit in hac tota vita unus homo agere, novum vero et coelestem nemo in hac vita possit nisi cum vetere; nam et ab ipso incipiat necesse est, et usque ad visibilem mortem cum illo, quamvis eo deficiente, se proficiente, perduret: sic proportione universum genus humanum, cujus tanquam unius hominis vita est ab Adam usque ad finem hujus saeculi, ita sub divinae providentiae legibus administratur, ut in duo genera distributum appareat. Quorum in uno est turba impiorum, terreni hominis imaginem ab initio saeculi usque ad finem gerentium. In altero, series populi uni Deo dediti, sed ab Adam usque ad Joannem Baptistam terreni hominis vitam gerentis servili quadam justitia: cujus historia Vetus Testamentum vocatur, quasi terrenum pollicens regnum; quae tota nihil aliud est quam imago novi populi, et Novi Testamenti pollicentis regnum coelorum. Cujus populi vita interim temporalis incipit a Domini adventu in humilitate, usque ad diem judicii, quando in claritate venturus est. Post quod judicium, vetere homine exstincto, erit illa mutatio quae angelicam vitam pollicetur: Omnes enim resurgemus, sed non omnes immutabimur (I Cor. xv, 51). Resurget ergo pius populus, ut veteris hominis sui reliquias transformet in novum. Resurget autem impius populus, qui ab initio usque ad finem veterem hominem gessit, ut in secundam mortem praecipitetur. Aetatum autem articulos, qui diligenter legunt, inveniunt; nec zizania nec paleas perhorrescunt. Impius namque pio vivit, et peccator justo, ut eorum comparatione alacrius, donec perficiatur, assurgat.