İçeriğe geç
Hakiki Din Üzerine

Augustinus · Hakiki Din Üzerine

5. Bölüm

  1. Filozofların böbürlenmesi ne olursa olsun, şunu anlamak herkes için kolaydır: Din, halklarla birlikte aynı âyinlere katılan, ama kendi tanrılarının tabiatı ve en yüksek iyi hakkında, aynı kalabalığın tanıklığında, okullarında farklı ve karşıt görüşleri yüksek sesle ilan edenlerde aranmamalıdır. Hristiyan öğretisinin yalnız bu tek kusuru iyileştirdiğini görseydik bile, onun tarif edilemez bir övgüyle övülmesi gerektiğini kimse inkâr etmemeliydi. Çünkü Hristiyanlığın kuralından sapmış o sayısız heresi şuna tanıklık eder: Baba Tanrı, onun Bilgeliği ve ilahî Armağan hakkında hakikatin gerektirdiğinden başka türlü düşünen ve insanları buna ikna etmeye çalışanlar sırlara ortak edilmez. Çünkü insan kurtuluşunun başı olan şu inanılır ve öğretilir: Felsefe, yani bilgelik uğraşı başka, din başka değildir; zira öğretisini onaylamadığımız kimseler sırları da bizimle paylaşmazlar.
  1. Bu, kendi sırlarının âyininde de farklı olmayı isteyenlerde, örneğin Yılancılar denen bilmem kimlerde, Maniheistlerde ve başka bazılarında daha az şaşırtıcıdır. Ama aynı sırları kutladıkları hâlde görüşte farklı oldukları ve yanılgılarını dikkatle düzeltmek yerine hırsla savunmayı tercih ettikleri için Katolik cemaatten, aynı sırlara katılmaktan bile dışlanan ve yalnız konuşmada değil batıl inançta da kendi adlarını ve kendi toplantılarını hak edenlerde bu daha çok dikkate alınmalı ve daha çok vurgulanmalıdır: Fotinusçular, Aryüsçüler ve daha pek çokları gibi. Ayrılık çıkaranlara gelince, bu başka bir meseledir. Çünkü Rabbin harman yeri son savurma vaktine kadar onları saman gibi taşıyabilirdi (Matta 3:12); yeter ki kibrin rüzgârına aşırı hafiflikle kapılmasalar ve kendi istekleriyle bizden ayrılmasalardı. Yahudiler ise tek kadir-i mutlak Tanrı'ya yakarsalar da, ondan yalnız geçici ve görünür iyiler bekledikleri için kendi Kutsal Yazılarında alçakgönüllülükten yükselen yeni halkın ilk başlangıçlarını aşırı bir güven içinde fark etmek istemediler ve böylece eski insanda kaldılar. Durum böyle olduğuna göre din ne Paganların karmaşasında, ne heretiklerin süprüntüsünde, ne ayrılıkçıların gevşekliğinde, ne de Yahudilerin körlüğünde aranmalıdır; yalnız Katolik ya da Ortodoks, yani bütünlüğün koruyucuları ve doğrunun ardından gidenler diye anılan Hristiyanlar arasında aranmalıdır.

    5
    1. Sed quoquo modo se habeat philosophorum jactantia, illud cuivis intelligere facile est, religionem ab iis non esse quaerendam, qui eadem sacra suscipiebant cum populis, et de suorum deorum natura ac summo bono, diversas contrariasque sententias in scholis suis, eadem teste multitudine, personabant. Quod si hoc unum tantum vitium christiana disciplina sanatum videremus, ineffabili laude praedicandam esse, neminem negare oporteret. Haereses namque tam innumerabiles a regula Christianitatis aversae, testes sunt non admitti ad communicanda Sacramenta eos qui de Patre Deo, et Sapientia ejus, et Munere divino aliter sentiunt et hominibus persuadere conantur, quam veritas postulat. Sic enim creditur et docetur, quod est humanae salutis caput, non aliam esse philosophiam, id est sapientiae studium, et aliam religionem, cum ii quorum doctrinam non approbamus, nec Sacramenta nobiscum communicant. 9. Quod in illis minus mirandum est, qui eorum quoque Sacramentorum ritu dispares esse voluerunt, sicut nescio qui Serpentini qui appellantur, sicut Manichaei, sicut alii nonnulli. Sed in illis magis animadvertendum hoc magisque praedicandum, qui paria Sacramenta celebrantes, tamen quia sententia dispares sunt, et errores suos animosius defendere, quam cautius corrigere maluerunt, exclusi a catholica communione, et a participatione quamvis parium Sacramentorum, propria vocabula propriosque conventus, non in sermone tantum, sed etiam in superstitione meruerunt: ut Photiniani, Ariani, multique praeterea. Nam de iis qui schismata fecerunt, alia quaestio est. Posset enim eos area dominica usque ad tempus ultimae ventilationis velut paleas sustinere (Matth. III, 12), nisi vento superbiae nimia levitate cessissent, et sese a nobis ultro separassent. Judaei vero quamvis uni omnipotenti Deo supplicent, sola tamen temporalia et visibilia bona de illo exspectantes, rudimenta novi populi ab humilitate surgentia, in ipsis suis Scripturis nimia securitate noluerunt advertere, atque ita in veteri homine remanserunt. Quae cum ita sint, neque in confusione Paganorum, neque in purgamentis haereticorum, neque in languore schismaticorum, neque in caecitate Judaeorum quaerenda est religio, sed apud eos solos qui Christiani catholici, vel orthodoxi nominantur, id est integritatis custodes, et recta sectantes.

Çeviri değerlendirmesi

Yıldızlar eseri değil, çevirinin kalitesini ölçer

Yükleniyor…

Çeviri önerileri

Nasıl önerilir?

Yükleniyor…

İncelemeler

Okurların eser üzerine yazdığı değerlendirmeler.

Yükleniyor…

Tartışma

Yükleniyor…