İçeriğe geç
Hakiki Din Üzerine

Augustinus · Hakiki Din Üzerine

4. Bölüm

  1. Bu duyulur dünyayı hor görmeyi ve faziletle arındırılması gereken ruhu yüce Tanrı'ya tabi kılıp onun boyunduruğuna sokmayı boş ya da kötü bir şey sayanlar başka bir yolla çürütülmelidir; tabii onlarla tartışmaya değerse. Ama bunun iyi ve arzulanmaya değer olduğunu kabul edenler, Tanrı'yı tanısınlar ve bütün halkları artık bunlara inandıran Tanrı'ya boyun eğsinler. Güçleri yetseydi bunu elbette kendileri yaparlardı; ya da yapmasalardı kıskançlık suçundan kurtulamazlardı. Öyleyse bunu yapana boyun eğsinler; merak ya da boş böbürlenme, birkaç kişinin ürkek tahminleriyle halkların apaçık kurtuluşu ve ıslahı arasındaki farkı tanımalarına engel olmasın. Çünkü bunların adlarıyla övündükleri o adamlar dirilseler ve kiliseleri dolu, tapınakları boş bulsalar; insan soyunun geçici ve akıp giden iyilerin arzusundan ebedî hayat ümidine, ruhanî ve akılla kavranır iyilere çağrıldığını ve oraya koştuğunu görseler, belki de —anlatıldıkları gibi insanlar idiyseler— şöyle derlerdi: "İşte halkları ikna etmeye cesaret edemediğimiz şeyler bunlardır; onları kendi imanımıza ve irademize çekmek yerine biz onların alışkanlığına boyun eğdik."
  1. Demek ki o adamlar bu hayatı bizimle yeniden yaşayabilselerdi, insanlara kimin otoritesiyle daha kolay yardım edildiğini elbette görürler ve birkaç kelimeyi ve görüşü değiştirerek Hristiyan olurlardı; nitekim daha yakın zamanların ve bizim çağımızın Platoncularının çoğu böyle yaptı. Bunu kabul etmeyip yapmasalar, kibir ve kıskançlık içinde kalsalar, arzulanması ve özlenmesi gerektiğini söyledikleri o şeylere bu pisliklerle ve bu ökseyle yeniden uçabilirler miydi, bilmiyorum. Üçüncü kusura, yani cinlere soru sormaktaki merak kusuruna gelince —şimdi kendileriyle uğraştığımız Paganlar Hristiyan kurtuluşundan en çok bununla alıkonuyor—, bu o kadar çocukça bir şey ki böyle adamların onunla engelleneceğini sanmam.

    4
    1. Qui ergo sensibilem istum mundum contemnere et animam virtute purgandam, summo Deo subjicere atque subjugare, vanum aut malum putant, alia ratione refellendi sunt: si tamen cum his dignum est disputare. Qui autem bonum et appetendum fatentur, cognoscant Deum et cedant Deo, per quem populis jam omnibus haec credenda persuasa sunt. Quod utique ab ipsis fieret, si tantum valerent: aut si non facerent, crimen invidentiae vitare non possent. Ergo cedant ei a quo factum est, nec curiositate aut inani jactantia impediantur quominus agnoscant, quid intersit inter paucorum timidas conjecturas, et manifestam salutem correptionemque populorum. Illi enim si reviviscerent, quorum isti nominibus gloriantur, et invenirent refertas ecclesias, templaque deserta, et a cupiditate bonorum temporalium et fluentium ad spem vitae aeternae et bona spiritualia et intelligibilia vocari et currere humanum genus; dicerent fortasse (si tales essent, quales fuisse memorantur): Haec sunt quae nos persuadere populis non ausi sumus, et eorum potius consuetudini cessimus, quam illos in nostram fidem voluntatemque traduximus. 7. Itaque si hanc vitam illi viri nobiscum rursum agere potuissent, viderent profecto cujus auctoritate facilius consuleretur hominibus, et paucis mutatis verbis atque sententiis christiani fierent, sicut plerique recentiorum nostrorumque temporum Platonici fecerunt. Aut si hoc non faterentur neque facerent, in superbia et invidia remanentes, nescio utrum possent ad ea ipsa quae appetenda et desideranda esse dixerant, cum istis sordibus viscoque revolare. Nam tertio vitio curiositatis in percunctandis daemonibus, quo isti maxime, cum quibus nunc agitur, Pagani a christiana salute revocantur, quia nimis puerile est, nescio utrum tales illi praepedirentur viri.

Çeviri değerlendirmesi

Yıldızlar eseri değil, çevirinin kalitesini ölçer

Yükleniyor…

Çeviri önerileri

Nasıl önerilir?

Yükleniyor…

İncelemeler

Okurların eser üzerine yazdığı değerlendirmeler.

Yükleniyor…

Tartışma

Yükleniyor…