İçeriğe geç
Hakiki Din Üzerine

Augustinus · Hakiki Din Üzerine

22. Bölüm

  1. Bütün bunlar geçip gittiği için kötü değildir. Nitekim bir dize de kendi türünde güzeldir, gerçi iki hecesi hiçbir şekilde aynı anda söylenemez. Çünkü birinci hece geçmedikçe ikincisi söylenmez; böylece sırayla sona varılır: Yalnız son hece seslendiğinde, öncekiler onunla birlikte seslenmediği hâlde, geçmiş hecelerle örülerek dizenin suretini ve vezin güzelliğini tamamlar. Ama dizeyi yapan sanatın kendisi, güzelliği sürelerin ölçüleriyle dağıtılacak şekilde zamana tabi değildir; dizeyi yapmaya yarayan her şeye birden sahiptir; oysa yaptığı dize her şeye birden sahip değildir, sonraki hecelerle öncekileri ortadan kaldırır; yine de güzeldir, çünkü sanatın kendisinin sürekli ve değişmez olarak koruduğu o güzelliğin en son izlerini gösterir.
  1. Bazı sapkın kimseler dizenin yapıldığı sanattan çok dizeyi severler, çünkü kendilerini akla değil daha çok kulaklara vermişlerdir; aynı şekilde pek çokları geçici şeyleri sever, ama zamanları kuran ve yöneten ilahî takdiri aramazlar; geçici şeyleri severken de sevdikleri şeyin geçip gitmesini istemezler ve ünlü bir şiir okunurken tek bir heceyi durmadan dinlemek isteyen biri kadar saçmadırlar. Ama böyle şiir dinleyicileri bulunmaz; şeyleri böyle değerlendirenlerle ise her yer doludur. Çünkü bütün bir dizeyi değil, bütün bir şiiri bile kolayca dinleyemeyecek kimse yoktur; ama çağların bütün düzenini hiçbir insan hissedemez. Buna şu da eklenir: Biz şiirin parçaları değiliz, ama mahkûmiyet yüzünden çağların parçaları olduk. Demek ki şiir bizim yargımız altında okunur, çağlar ise bizim emeğimizle geçer. Hiçbir yenik, yarışma oyunlarından hoşlanmaz; ama oyunlar yine de onun utancıyla birlikte güzeldir: Çünkü bu da hakikatin bir tür taklididir. Bu tür seyirlik oyunlardan da yalnız, şeylerin gölgeleriyle aldanıp gölgeleri olan şeylerin kendisinden uzaklaşmayalım diye alıkonuyoruz. Böylece bu evrenin kuruluşu ve yönetimi yalnız dinsiz ve mahkûm ruhların hoşuna gitmez; ama onların sefaletiyle birlikte bile, yeryüzünde galip gelen ya da gökte tehlikesizce seyreden pek çoklarının hoşuna gider: Çünkü adil olan hiçbir şey adil kişiye ters gelmez.

    22
    1. Et hoc totum non propterea malum, quia transit. Sic enim et versus in suo genere pulcher est, quamvis duae syllabae simul dici nullo modo possint. Nec enim secunda enuntiatur, nisi prima transierit; atque ita per ordinem pervenitur ad finem, ut cum sola ultima sonat, non secum sonantibus superioribus, formam tamen et decus metricum cum praeteritis contexta perficiat. Nec ideo tamen ars ipsa qua versus fabricatur, sic tempori obnoxia est, ut pulchritudo ejus per mensuras morarum digeratur: sed simul habet omnia, quibus efficit versum non simul habentem omnia, sed posterioribus priora tollentem; propterea tamen pulchrum, quia extrema vestigia illius pulchritudinis ostentat, quam constanter atque incommutabiliter ars ipsa custodit. 43. Itaque, ut nonnulli perversi magis amant versum, quam artem ipsam qua conficitur versus; quia plus se auribus quam intelligentiae dediderunt: ita multi temporalia diligunt, conditricem vero ac moderatricem temporum divinam providentiam non requirunt; atque in ipsa dilectione temporalium nolunt transire quod amant, et tam sunt absurdi, quam si quisquam in recitatione praeclari carminis unam aliquam syllabam solam perpetuo vellet audire. Sed tales auditores carminum non inveniuntur; talibus autem rerum aestimatoribus plena sunt omnia; propterea quia nemo est, qui non facile non modo totum versum, sed etiam totum carmen possit audire; totum autem ordinem saeculorum sentire nullus hominum potest. Huc accedit quod carminis non sumus partes, saeculorum vero partes damnatione facti sumus. Illud ergo canitur sub judicio nostro, ista peraguntur de labore nostro. Nulli autem victo ludi agonistici placent, sed tamen cum ejus dedecore decori sunt: et haec enim quaedam imitatio veritatis est. Nec ob aliud a talibus prohibemur spectaculis, nisi ne umbris rerum decepti, ab ipsis rebus quarum illae umbrae sunt, aberremus. Ita universitatis hujus conditio atque administratio, solis impiis animis damnatisque non placet; sed etiam cum miseria earum, multis vel in terra victricibus, vel in coelo sine periculo spectantibus placet: nihil enim justum displicet justo.

Çeviri değerlendirmesi

Yıldızlar eseri değil, çevirinin kalitesini ölçer

Yükleniyor…

Çeviri önerileri

Nasıl önerilir?

Yükleniyor…

İncelemeler

Okurların eser üzerine yazdığı değerlendirmeler.

Yükleniyor…

Tartışma

Yükleniyor…