Augustinus · Hakiki Din Üzerine
21. Bölüm
- Ruhun günah ve ceza sonucu düştüğü bu sapkınlık yüzünden bütün cismanî tabiat, Süleyman'ın şu sözünde anlatılan şey olur: "Boşluğa düşenlerin boşluğu, her şey boşluk. Güneşin altında harcadığı bütün emekte insana ne bolluk var?" (Vaiz 1:2–3). "Boşluğa düşenlerin" sözünün eklenmesi boşuna değildir; çünkü en sondakileri en önde gelenler gibi izleyen bu boşluğa düşenleri çıkarırsan, cisim boşluk olmayacak, kendi türünde, en aşağısı da olsa, hiçbir yanılgıya yol açmadan bir güzellik gösterecektir. Çünkü geçici biçimlerin çok çeşitliliği, Tanrı'nın birliğinden düşen insanı bedensel hisler aracılığıyla darmadağın etti ve değişken çeşitlilikle onun duygulanımını çoğalttı: Böylece emek dolu bir bolluk ve —böyle denebilirse— bol bir yoksulluk doğdu; çünkü o bir şeyin ardından başka bir şeyin peşine düşer ve hiçbir şey onunla kalmaz. Böylece buğdayının, şarabının ve yağının zamanından beri çoğaldı da o Aynı'yı (Mezmurlar 4:8–9), yani peşine düşünce yanılmayacağı, ona ulaşınca acı çekmeyeceği değişmez ve tek tabiatı bulamaz. Çünkü bundan sonra, artık bozulmayacak olan bedeninin kurtuluşuna da kavuşacaktır (Romalılar 8:23). Şimdiyse "bozulan beden ruhu ağırlaştırır, toprak mesken de çok düşünen zihni aşağı çeker" (Hikmet 9:15); çünkü cisimlerin en aşağı güzelliği birbirini izleme düzenine kapılır. Bu güzellik, her şeye birden sahip olamadığı için en aşağıdır; ama kimi çekilip kimi yerine geçerken geçici suretlerin sayısını tek bir güzellikte tamamlar.21
- Hac ergo perversitate animae, quae contingit peccato atque supplicio, fit omnis natura corporea illud quod per Salomonem dicitur: Vanitas vanitantium, et omnia vanitas. Quae abundantia homini in omni labore ejus, quo ipse laborat sub sole (Eccle. I, 2, 3)? Neque enim frustra est additum, vanitantium, quia si vanitantes detrahas, qui tanquam prima sectantur extrema, non erit corpus vanitas; sed in suo genere, quamvis extremam, pulchritudinem sine ullo errore monstrabit. Temporalium enim specierum multiformitas ab unitate Dei hominem lapsum per carnales sensus diverberavit, et mutabili varietate multiplicavit ejus affectum: ita facta est abundantia laboriosa, et, si dici potest, copiosa egestas, dum aliud et aliud sequitur, et nihil cum eo permanet. Sic a tempore frumenti, vini et olei sui multiplicatus est, ut non inveniat idipsum (Psal. IV, 8, 9), id est naturam incommutabilem et singularem, quam secutus non erret, et assecutus non doleat. Habebit enim etiam consequentem redemptionem corporis sui (Rom. VIII, 23), quod jam non corrumpetur. Nunc vero corpus quod corrumpitur aggravat animam, et deprimit terrena inhabitatio sensum multa cogitantem (Sap. ix, 15), quia rapitur in ordinem successionis extrema corporum pulchritudo. Nam ideo extrema est, quia simul non potest habere omnia; sed dum alia cedunt atque succedunt, temporalium formarum numerum in unam pulchritudinem complent.