Augustinus · Hakiki Din Üzerine
23. Bölüm
- Bu yüzden her akıllı ruh ya günahlarıyla sefil ya da doğru işleriyle mesuttur; akıl sahibi olmayan her ruh ise ya daha güçlü olana boyun eğer, ya daha iyi olana itaat eder, ya eşitiyle denk tutulur, ya mücadele edeni çalıştırır, ya da mahkûm olana zarar verir; her cisim de kendi ruhuna, onun liyakatine ve şeylerin düzenine göre izin verildiği ölçüde hizmet eder. Öyleyse bütün tabiat bakımından hiçbir kötülük yoktur; kötülük herkes için kendi kusuruyla doğar. Ayrıca ruh Tanrı'nın lütfuyla yeniden doğup bütünlüğüne kavuştuğunda, kendisini yaratana artık tabi olduğunda, beden de eski sağlamlığına kavuşturulmuşken dünyayla birlikte sahiplenilen değil de dünyaya sahip olan hâle geldiğinde, ona hiçbir kötülük olmayacaktır: Çünkü geçici değişimlerin bu en aşağı güzelliği, eskiden ruhla birlikte akıp gidiyorken artık onun altında akıp gidecektir; ve yazıldığı gibi "yeni bir gök ve yeni bir yer" (İşaya 65:17; Vahiy 21:1) olacaktır; bir parçada emek çeken ruhlar için değil, bütünde hüküm süren ruhlar için. Havari der ki: "Çünkü her şey sizindir, siz Mesih'insiniz, Mesih de Tanrı'nın" (1 Korintliler 3:22–23); ve: "Kadının başı erkek, erkeğin başı Mesih, Mesih'in başı da Tanrı'dır" (1 Korintliler 11:3). Öyleyse ruhun kusuru onun tabiatı olmayıp tabiatına karşı olduğu ve günahtan ve günahın cezasından başka bir şey olmadığı için, buradan hiçbir tabiatın —ya da daha iyi söylenirse hiçbir cevherin veya özün— kötü olmadığı anlaşılır. Ruhun günahları ve cezaları yüzünden evrenin herhangi bir çirkinlikle lekelendiği sonucu da çıkmaz. Çünkü her günahtan arınmış akıllı cevher Tanrı'ya tabidir ve kendisine tabi olan diğer şeylere hükmeder. Günah işlemiş olan cevher ise böylelerinin bulunması gereken yere yerleştirilmiştir; öyle ki evrenin yaratıcısı ve yöneticisi olan Tanrı sayesinde her şey yakışık içinde olsun. Bütün yaratılışın güzelliği şu üç şey sayesinde kusursuzdur: Günahkârların mahkûmiyeti, adillerin sınanması ve mesutların yetkinliği.23
- Quocirca, cum omnis anima rationalis aut peccatis suis misera sit, aut recte factis beata; omnis autem irrationalis aut cedat potentiori, aut pareat meliori, aut comparetur aequali, aut certantem exerceat, aut damnato noceat; et omne corpus suae animae serviat, quantum pro ejus meritis, et pro rerum ordine sinitur: nullum malum est naturae universae, sed sua cuique culpa fit malum. Porro cum anima per Dei gratiam regenerata, et in integrum restituta, et illi subdita jam a quo est creata, instaurato etiam corpore in pristinam firmitatem, non cum mundo possideri, sed mundum possidere coeperit, nullum ei malum erit: quia ista infima pulchritudo temporalium vicissitudinum, quae cum ipsa peragebatur, sub ipsa peragetur; et erit, ut scriptum est, Coelum novum et terra nova (Isai. LXV, 17, et Apoc. XXI, 1), non in parte laborantibus animis, sed in universitate regnantibus. Omnia enim vestra, inquit Apostolus, vos autem Christi, Christus autem Dei (I Cor. III, 22, 23): et, Caput mulieris vir, caput viri Christus; caput autem Christi Deus (Id. XI, 3). Quoniam igitur vitium animae non natura ejus, sed contra naturam ejus est, nihilque aliud est quam peccatum et poena peccati; inde intelligitur nullam naturam, vel, si melius ita dicitur, nullam substantiam sive essentiam malum esse. Neque de peccatis poenisque ejus animae efficitur, ut universitas ulla deformitate turpetur. Quia rationalis substantia, quae ab omni peccato munda est, Deo subjecta, subjectis sibi ceteris dominatur. Ea vero quae peccavit, ibi ordinata est, ubi esse tales decet, ut Deo conditore atque rectore universitatis decora sint omnia. Et est pulchritudo universae creaturae per haec tria inculpabilis: damnationem peccatorum, exercitationem justorum, perfectionem beatorum.