İçeriğe geç
Ruhun Büyüklüğü Üzerine

Augustinus · Ruhun Büyüklüğü Üzerine

34. Bölüm

34Augustinus: Ruhun kuvvetinin ve gücünün ne kadar büyük olduğunu işittin. Kısaca toparlayayım: İnsan ruhunun Tanrı'nın olduğu şey olmadığını kabul etmek gerektiği gibi, Tanrı'nın yarattığı her şey arasında Tanrı'ya ondan daha yakın bir şey bulunmadığını da varsaymak gerekir. Bu yüzden Katolik Kilisesi'nde ilâhî ve eşsiz bir biçimde şu öğretilir: Ruh hiçbir yaratığa tapmamalıdır (bunlar bana hangi sözlerle öğretildiyse o sözlerle konuşmayı tercih ediyorum); yalnız var olan her şeyin Yaratıcısına tapmalıdır: Her şey ondandır, her şey onun aracılığıyladır, her şey ondadır. Yani değişmez ilkeye, değişmez bilgeliğe, değişmez sevgiye; hiçbir zaman var olmamış olmayan, hiçbir zaman var olmayacak olmayan, hiçbir zaman başka türlü olmamış ve hiçbir zaman başka türlü olmayacak olan tek, gerçek ve yetkin Tanrı'ya. Ondan daha gizli de, daha yakın da bir şey yoktur; nerede olduğu güçlükle bulunur, nerede olmadığı daha da güçlükle. Onunla birlikte herkes olamaz, ama onsuz hiç kimse var olamaz. Onun hakkında bundan da inanılmaz bir şey söyleyebilirsek, o bile insanların söyleyebileceklerinin en uygunu ve en yerindesi olur. Öyleyse ruhun tapması gereken yalnız bu Tanrı'dır; ne ayırarak ne de karıştırarak. Ruh Tanrı diye neye taparsa, onun kendisinden daha iyi olduğunu düşünmesi zorunludur. Oysa ne yerin, ne denizlerin, ne yıldızların, ne ayın, ne güneşin, ne dokunulabilen ya da bu gözlerle görülebilen herhangi bir şeyin, ne de bizim göremediğimiz göğün kendisinin ruhun tabiatından daha iyi olduğuna inanılmalıdır. Tersine, bütün bunların herhangi bir ruhtan çok daha aşağı olduğunu kesin akıl ispatlar; yeter ki hakikati sevenler, alışılmamış ve bu yüzden zor birtakım yollardan götüren aklı pek kararlı ve pek dikkatli biçimde izlemeye cesaret etsinler.

Duyularla bilinen ve bir yer uzamı kaplayan bu şeylerden başka tabiatta bir şey varsa —insan ruhunun bunların hepsinden üstün olduğunu söyledik—, Tanrı'nın yarattığı şeylerden başka bir şey varsa, bunların kimi ruhtan aşağıdır, kimi ona eşittir: Aşağı olan hayvanın ruhu gibidir, eşit olan melekler gibidir; ondan daha iyi olan ise hiçbir şey yoktur. Bunlardan biri bazen ondan daha iyi olursa, bu ruhun tabiatı yüzünden değil günahı yüzünden olur. Yine de günah onu, hayvanın ruhunun ondan üstün tutulacağı ya da onunla bir tutulacağı kadar aşağı kılmaz. Öyleyse ruhun tapması gereken yalnız Tanrı'dır; çünkü onun yaratıcısı yalnız odur. Başka herhangi bir insan ise, en bilge ve en yetkin olsa da, yahut akıl sahibi ve pek mutlu herhangi bir ruh olsa da, yalnız sevilmeli ve örnek alınmalıdır; liyakatine ve mertebesine göre ona yaraşan şey verilmelidir. Çünkü "Tanrın Rab'be tapacaksın ve yalnız ona kulluk edeceksin" (Tesniye 6:13; Matta 4:10). Yolunu şaşırmış ve sıkıntı çeken akraba ruhlara ise, izin verildiği ve emredildiği ölçüde yardım etmemiz gerektiğini bilelim; öyle ki bu iyi yapıldığında onu bizim aracılığımızla Tanrı'nın yaptığını anlayalım. Boş şan arzusuna kapılıp hiçbir şeyi kendimize mal etmeyelim; yalnız bu kötülükle en yüceden en dibe yuvarlanırız. Kusurların ezdiği insanlardan değil kusurların kendisinden, günah işleyenlerden değil günahların kendisinden nefret edelim. Çünkü herkese, bize zarar vermiş olanlara, zarar vermek isteyenlere, hatta hiç zarar görmemizi isteyenlere bile yardım etmeyi istemeliyiz. Gerçek, yetkin ve tek din budur: Ruhun Tanrı'yla barışması bu din aracılığıyla olur ve bu, araştırdığımız ruh büyüklüğüne aittir; ruh böylece kendini özgürlüğe layık kılar. Çünkü herkesten kurtaran odur; ona kulluk etmek herkes için en faydalı şeydir; onun hizmetinde onu hoşnut etmek ise yetkin ve tek özgürlüktür. Ama görüyorum ki konumun sınırlarını neredeyse aştım ve hiç soru sormadan sana bu kadar uzun süre çok şey söyledim; bundan pişman da değilim. Çünkü bunlar Kilise'nin pek çok yazısına dağılmıştır; onları uygunsuz olmayan bir biçimde bir araya toplamış görünsek de, o yedi basamağın dördüncüsünde yiğitçe davranıp dindarlığı koruyan ve onları kavramak için sağlık ve güç kazanan biri her şeyi tek tek, pek dikkatle ve pek keskin bir anlayışla araştırmadıkça tam anlaşılamazlar. Çünkü bütün o basamaklarda —onlara işler demek daha doğru olur— ayrı ve kendine özgü bir güzellik vardır.

34
  1. Audisti quanta vis sit animæ ac potentia: quod ut breviter colligam, quemadmodum fatendum est, animam humanam non esse quod Deus est; ita præsumendum, nihil inter omnia quae creavit, Deo esse propinquius. Ideoque divine ac singulariter in Ecclesia catholica traditur, nullam creaturam colendam esse animæ (libentius enim loquor his verbis quibus mihi hæc insinuata sunt), sed ipsum tantummodo rerum, quæ sunt, omnium Creatorem, ex quo omnia, per quem omnia, in quo omnia; id est incommutabile principium, incommutabilem sapientiam, incommutabilem charitatem, unum Deum verum atque perfectum, qui nunquam non fuerit, nunquam non erit, nunquam aliter fuerit, nunquam aliter erit; quo nihil sit secretius, nihil præsentius; qui difficile invenitur ubi sit, difficilius ubi non sit; cum quo esse non omnes possunt, et sine quo esse nemo potest: et si quid de illo incredibilius, convenientius tamen atque aptius homines dicere valemus. Hic ergo solus Deus animæ colendus est, neque discrete, neque confuse. Quidquid enim anima colit ut Deum, necesse est ut melius esse, quam seipsam, putet. Animæ autem natura nec terra, nec maria, nec sidera, nec luna, nec sol, nec quidquam omnino quod tangi, aut his oculis videri potest, non denique ipsum quod videri a nobis non potest, cœlum melius esse credendum est. Imo hæc omnia longe deteriora esse, quam est quælibet anima, ratio certa convincit; si modo eam veri amatores ducentem per insolita quædam, et ob hoc ardua, constantissime atque observantissime sequi audeant. 78. Si quid vero aliud est in rerum natura præter ista quæ sensibus nota sunt, et prorsus quæ aliquod spatium loci obtineat, quibus omnibus præstantiorem animam humanam esse diximus: si quid ergo aliud est eorum quæ Deus creavit, quiddam est deterius, quiddam par: deterius, ut anima pecoris; par, ut angeli: melius autem, nihil. Et si quando est aliquid horum melius, hoc peccato ejus fit, non natura. Quo tamen non usque adeo fit deterior, ut ei pecoris anima præferenda, aut conferenda sit. Deus igitur solus ei colendus est, qui solus ejus est auctor. Homo autem quilibet alius, quanquam sapientissimus et perfectissimus, vel prorsus quælibet anima rationis compos atque beatissima, amanda tantummodo et imitanda est, eique, pro merito atque ordine, quod ei congruit deferendum. Nam, Dominum Deum tuum adorabis, et illi soli servies (Dent. VI, 13; Matth IV, 10). Errantibus vero cognatis animis et laborantibus, quantum licet atque præceptum est, opem ferendam esse sciamus, ita ut hoc ipsum cum bene agitur, Deum per nos agere intelligamus. Neque quidquam nobis proprium vindicemus inanis gloriæ cupiditate decepti, quo uno malo a summo in ima demergimur. Neque vitiis oppressos, sed ipsa vitia; neque peccantes, sed ipsa peccata oderimus. Omnibus enim subventum velle debemus, etiam qui nos læserunt, aut lædere, aut omnino lædi volunt. Hæc est vera, hæc perfecta, hæc sola religio, per quam Deo reconciliari pertinet ad animæ, de qua quærimus, magnitudinem, quæ se libertate dignam facit: nam ille ab omnibus liberat, cui servire omnibus utilissimum est, et in cujus servitio placere perfecta et sola libertas est. Sed video me pene excessisse metas propositi mei, ac sine ulla interrogatione tamdiu tibi multa dixisse: neque id me pœnitet. Nam cum sint ista per tam multas Ecclesiæ scripturas dispersa, quanquam ea non incommode collegisse videamur, plene tamen intelligi nequeunt; nisi quisque in illorum septem quarto gradu fortiter agens, pietatemque custodiens, et ad ea percipienda sanitatem ac robur comparans, inquirat omnia singillatim, diligentissime ac sagacissime: namque illis omnibus gradibus inest distincta et propria pulchritudo, quos actus melius appellaremus.

Çeviri değerlendirmesi

Yıldızlar eseri değil, çevirinin kalitesini ölçer

Yükleniyor…

Çeviri önerileri

Nasıl önerilir?

Yükleniyor…

İncelemeler

Okurların eser üzerine yazdığı değerlendirmeler.

Yükleniyor…

Tartışma

Yükleniyor…