İkinci Kitap. Öz › Birinci Kısım. Kendi İçinde Refleksiyon Olarak Öz › Giriş – Birinci Bölüm. Görüntü
229Öz varlıktan gelir; bu bakımdan dolaysızca kendinde ve kendi için değil, o hareketin bir sonucudur. Ya da öz önce dolaysız bir şey olarak alınırsa, karşısında bir başkasının durduğu belirli bir varoluştur; yalnızca özsel olmayan varoluşa karşı özsel varoluştur. Ama öz kendinde ve kendi için aşılmış varlıktır; karşısında duran yalnızca görüntüdür. Ne var ki görüntü özün kendi koymasıdır.
Öz birincisi refleksiyondur. Refleksiyon kendini belirler; belirlenimleri, aynı zamanda kendi içine refleksiyon olan bir konmuş olmadır;
ikincisi, bu refleksiyon belirlenimleri ya da özlükler incelenmelidir.
Üçüncüsü, öz, belirlemenin kendi içine refleksiyonu olarak kendini temel yapar ve mevcudiyete ve görünüşe geçer.
Birinci Bölüm. Görüntü
Varlıktan gelen öz, varlığın karşısında duruyor görünür; bu dolaysız varlık önce özsel olmayandır.
Ama ikincisi, o yalnızca özsel olmayandan fazlasıdır; özsüz varlıktır, görüntüdür.
Üçüncüsü, bu görüntü dışsal bir şey, özün başkası değildir; tersine özün kendi görüntüsüdür. Özün kendi içinde görüntü vermesi refleksiyondur.
A. Özsel Olan ve Özsel Olmayan
Öz aşılmış varlıktır. Kendisiyle yalın eşitliktir, ama genel olarak varlık alanının olumsuzlanması olduğu ölçüde. Böylece öz dolaysızlığı karşısında taşır: kendisinin ondan doğduğu ve bu aşılmada saklanıp korunmuş olan bir dolaysızlık olarak. Özün kendisi bu belirlenimde var olan, dolaysız özdür; varlık da yalnızca özle ilişkide olumsuz bir şeydir, kendinde ve kendi için değil; demek ki öz belirli bir olumsuzlamadır. Varlık ve öz bu şekilde yine genel olarak başkaları olarak birbirleriyle ilişki içindedir; çünkü her birinin bir varlığı, bir dolaysızlığı vardır ve bunlar birbirine karşı kayıtsızdır; bu varlıkları bakımından da eşit değerdedirler.
Ama aynı zamanda varlık, öze karşıtlık içinde özsel olmayandır; ona karşı aşılmış olanın belirlenimine sahiptir. Ne var ki varlık öze yalnızca genel olarak bir başkası olarak ilişki kurduğu ölçüde, öz de aslında öz değil, yalnızca başka türlü belirlenmiş bir varoluştur: özsel olan.
Özsel olan ile özsel olmayan arasındaki fark, özü varoluş alanına geri düşürmüştür; çünkü öz, önce olduğu biçimiyle, dolaysız var olan olarak ve böylece yalnızca varlığa karşı başka olarak belirlenmiştir. Böylece varoluş alanı temele konmuş olur; varlığın bu varoluşta ne ise onun kendinde ve kendi için varlık olması, varoluşun kendisine dışsal, ileri bir belirlenimdir; tıpkı tersine özün kendinde ve kendi için varlık olması, ama yalnızca başkasına karşı, belirli bir bakımdan olması gibi. — Bu yüzden bir varoluşta özsel olan ile özsel olmayan birbirinden ayırt edildiği ölçüde, bu fark dışsal bir koymadır; varoluşun kendisine dokunmayan, onun bir parçasının bir başka parçasından ayrılmasıdır; üçüncü bir şeye düşen bir ayırmadır. Burada neyin özsel olana, neyin özsel olmayana ait olduğu belirsizdir. Farkı yapan herhangi bir dışsal bakış ve gözlemdir; bu yüzden aynı içerik bazen özsel, bazen özsel olmayan olarak görülebilir.
Das Wesen scheint zuerst in sich selbst, oder ist Reflexion; zweitens erscheint es; drittens offenbart es sich. Es setzt sich in seiner Bewegung in folgende Bestimmungen, I. als einfaches, ansichseyendes Wesen in seinen Bestimmungen innerhalb seiner; II. als heraustretend in das Daseyn, oder nach seiner Existenz und Erscheinung; III. als Wesen, das mit seiner Erscheinung eins ist, als Wirklichkeit. Erster Abschnitt. Das Wesen als Reflexion in ihm selbst. Das Wesen kommt aus dem Seyn her; es ist insofern nicht unmittelbar an und für sich, sondern ein Resultat jener Bewegung. Oder das Wesen zunächst als ein unmittelbares genommen, so ist es ein bestimmtes Daseyn, dem ein anderes gegenüber steht; es ist nur wesentliches Daseyn gegen unwesentliches. Das Wesen ist aber das an und für sich aufgehobene Seyn; es ist nur Schein, was ihm gegenüber steht. Allein der Schein ist das eigene Setzen des Wesens. Das Wesen ist erstens Reflexion. Die Reflexion bestimmt sich; ihre Bestimmungen sind ein Gesetztseyn, das zugleich Reflexion in sich ist; es sind zweitens diese Reflexions-Bestimmungen oder die Wesenheiten zu betrachten. Drittens macht sich das Wesen als die Reflexion des Bestimmens in sich selbst, zum Grunde, und geht in die Existenz und Erscheinung über. Erstes Kapitel. Der Schein. Das Wesen aus dem Seyn herkommend scheint demselben gegenüber zu stehen; dieß unmittelbare Seyn ist zunächst das Unwesentliche. Allein es ist zweitens mehr als nur unwesentliches, es ist wesenloses Seyn, es ist Schein. Drittens dieser Schein ist nicht ein Äußerliches, dem Wesen Anderes, sondern er ist sein eigner Schein. Das Scheinen des Wesens in ihm selbst ist die Reflexion. A. Das Wesentliche und das Unwesentliche. Das Wesen ist das aufgehobene Seyn. Es ist einfache Gleichheit mit sich selbst, aber insofern es die Negation der Sphäre des Seyns überhaupt ist. So hat das Wesen die Unmittelbarkeit sich gegenüber, als eine solche, aus der es geworden ist, und die sich in diesem Aufheben aufbewahrt und erhalten hat. Das Wesen selbst ist in dieser Bestimmung seyendes, unmittelbares Wesen, und das Seyn nur ein Negatives in Beziehung auf das Wesen, nicht an und für sich selbst, das Wesen ist also eine bestimmte Negation. Seyn und Wesen verhalten sich auf diese Weise wieder als Andere überhaupt zu einander, denn jedes hat ein Seyn, eine Unmittelbarkeit, die gegen einander gleichgültig sind, und stehen diesem Seyn nach in gleichem Werthe. Zugleich aber ist das Seyn im Gegensatze gegen das Wesen, das Unwesentliche, es hat gegen dasselbe die Bestimmung des Aufgehobenen. Insofern es sich jedoch zum Wesen nur überhaupt als ein Anderes verhält, so ist das Wesen nicht eigentlich Wesen, sondern nur ein anders bestimmtes Daseyn, das Wesentliche. Der Unterschied von Wesentlichem und Unwesentlichem hat das Wesen in die Sphäre des Daseyns zurückfallen lassen; indem das Wesen, wie es zunächst ist, als unmittelbares seyendes, und damit nur als Anderes bestimmt ist gegen das Seyn. Die Sphäre des Daseyns ist damit zu Grunde gelegt, und daß das, was das Seyn in diesem Daseyn ist, An-und-Fürsichseyn ist, ist eine weitere dem Daseyn selbst äußerliche Bestimmung; so wie umgekehrt das Wesen wohl das An-und-Fürsichseyn ist, aber nur gegen Anderes, in bestimmter Rücksicht.--Insofern daher an einem Daseyn ein Wesentliches und ein Unwesentliches von einander unterschieden werden, so ist dieser Unterschied ein äußerliches Setzen, eine das Daseyn selbst nicht berührende Absonderung eines Theils desselben, von einem andern Theile; eine Trennung, die in ein Drittes fällt. Es ist dabei unbestimmt, was zum Wesentlichen oder Unwesentlichen gehört. Es ist irgend eine äußerliche Rücksicht und Betrachtung, die ihn macht, und derselbe Inhalt deswegen bald als wesentlich, bald als unwesentlich anzusehen.
230Daha yakından bakıldığında öz, yalnızca aşılmış varlık ya da varoluş olarak alındığı için özsel olmayana karşı yalnızca özsel olan bir şey olur. Öz bu şekilde yalnızca birinci olumsuzlamadır, ya da belirlilik olan, varlığı yalnızca varoluş, varoluşu da yalnızca bir başkası yapan olumsuzlamadır. Ama öz varlığın mutlak olumsuzluğudur; varlığın kendisidir, ama yalnızca bir başkası olarak belirlenmiş değil; tersine kendini hem dolaysız varlık olarak hem de dolaysız olumsuzlama olarak, bir başkalıkla yüklü olumsuzlama olarak aşmış olan varlıktır. Böylece varlık ya da varoluş, özün başkası olarak korunmamıştır; özden hâlâ ayrı olan dolaysız da yalnızca özsel olmayan bir varoluş değil, kendinde ve kendi için hiç mesabesinde olan dolaysızdır; yalnızca bir öz-olmayandır (Unwesen), görüntüdür.
B. Görüntü
- Varlık görüntüdür. Görüntünün varlığı yalnızca varlığın aşılmış olmasında, hiç mesabesinde olmasındadır; bu hiçliğini özde taşır ve hiçliğinin dışında, özün dışında yoktur. Olumsuz olarak konmuş olumsuzdur.
Görüntü, varlık alanından hâlâ geriye kalmış olan bütün artıktır. Ama kendisi hâlâ özden bağımsız dolaysız bir yanı varmış ve genel olarak özün bir başkasıymış gibi görünür. Başka genel olarak varoluş ile varoluş-olmayanın iki momentini içerir. Özsel olmayanın artık bir varlığı olmadığı için, ona başkalıktan yalnızca varoluş-olmayanın saf momenti kalır. Görüntü bu dolaysız varoluş-olmayandır; varlık belirliliği içinde öyle ki ancak başkasıyla ilişkide, kendi varoluş-olmayanında varoluşa sahiptir; yalnızca kendi olumsuzlanmasında var olan bağımsız olmayandır. Demek ki ona yalnızca dolaysızlığın saf belirliliği kalır; refleksiyona uğramış dolaysızlık olarak vardır; yani yalnızca kendi olumsuzlanması aracılığıyla olan ve dolayımının karşısında varoluş-olmayanın dolaysızlığının boş belirleniminden başka bir şey olmayan dolaysızlık olarak.
Böylece görüntü, septisizmin fenomeni ya da idealizmin görünüşü de, hiçbir bir şey ya da hiçbir şey (Ding) olmayan, genel olarak belirliliğinin ve özneyle ilişkisinin dışında bulunacak kayıtsız bir varlık olmayan böyle bir dolaysızlıktır. Septisizm "vardır" demeye kendine izin vermiyordu; yeni idealizm bilgileri kendinde şeye dair bir bilme olarak görmeye kendine izin vermiyordu; o görüntünün genel olarak hiçbir varlık temeli olmamalı, bu bilgilere kendinde şey girmemeliydi. Ama aynı zamanda septisizm görüntüsünün çeşitli belirlenimlerine izin veriyordu; ya da daha çok, görüntüsü dünyanın bütün çeşitli zenginliğini içerik olarak taşıyordu. Aynı şekilde idealizmin görünüşü de bu çeşitli belirliliklerin bütün kapsamını kendi içinde toplar. O görüntü ve bu görünüş dolaysızca böyle çeşitli olarak belirlenmiştir. Bu içeriğin temelinde belki hiçbir varlık, hiçbir şey ya da kendinde şey yatmıyordur; içerik kendi başına olduğu gibi kalır; yalnızca varlıktan görüntüye aktarılmıştır; öyle ki görüntü kendi içinde, dolaysız, var olan, birbirine karşı başka olan o çeşitli belirlilikleri taşır. Demek ki görüntü kendisi dolaysızca belirlenmiş bir şeydir. Şu ya da bu içeriğe sahip olabilir; ama hangisine sahip olduğu kendisi tarafından konmuş değildir; içeriğe dolaysızca sahiptir. Leibniz'in ya da Kant'ın, Fichte'nin idealizmi, idealizmin başka biçimleri gibi, septisizm kadar az, belirlilik olarak varlığın, bu dolaysızlığın ötesine geçebilmiştir. Septisizm görüntüsünün içeriğini kendine verdirir; hangi içeriğe sahip olacağı onun için dolaysızdır. Leibniz'in monadı tasavvurlarını kendinden geliştirir; ama onları üreten ve bağlayan kuvvet değildir; tasavvurlar onun içinde kabarcıklar gibi yükselir; birbirlerine karşı ve böylece monadın kendisine karşı kayıtsız, dolaysızdırlar. Aynı şekilde Kant'ın görünüşü de algının verilmiş bir içeriğidir; etkilenimleri, yani öznenin kendilerine karşı ve özneye karşı dolaysız olan belirlenimlerini varsayar. Fichte'nin idealizmindeki sonsuz engelin temelinde belki hiçbir kendinde şey yatmıyordur; öyle ki engel saf olarak ben'deki bir belirlilik olur. Ama bu belirlilik, onu kendininki yapan ve dışsallığını aşan ben için aynı zamanda dolaysız bir belirliliktir, ben'in bir kısıtıdır; ben bu kısıtın ötesine geçebilir, ama kısıtın kendi üzerinde bir kayıtsızlık yanı vardır; bu yana göre kısıt, ben'in içinde olsa da, ben'in dolaysız bir yokluğunu içerir.
- Demek ki görüntü dolaysız bir varsayım, öze karşı bağımsız bir yan içerir. Ama görüntü özden ayrı olduğu ölçüde, onun kendini aştığı ve öze geri döndüğü gösterilecek değildir; çünkü varlık bütünlüğü içinde öze geri dönmüştür; görüntü kendinde hiç mesabesinde olandır. Gösterilmesi gereken yalnızca şudur: Onu özden ayıran belirlenimler özün kendisinin belirlenimleridir; ayrıca özün görüntü olan bu belirliliği özün kendisinde aşılmıştır.230
Genauer betrachtet, wird das Wesen zu einem nur Wesentlichen gegen ein Unwesentliches dadurch, daß das Wesen nur genommen ist, als aufgehobenes Seyn oder Daseyn. Das Wesen ist auf diese Weise nur die erste oder die Negation, welche Bestimmtheit ist, durch welche das Seyn nur Daseyn, oder das Daseyn nur ein Anderes wird. Das Wesen aber ist die absolute Negativität des Seyns; es ist das Seyn selbst, aber nicht nur als ein Anderes bestimmt, sondern das Seyn, das sich sowohl als unmittelbares Seyn, wie auch als unmittelbare Negation, als Negation, die mit einem Andersseyn behaftet ist, aufgehoben hat. Das Seyn oder Daseyn hat sich somit nicht als Anderes, denn das Wesen ist, erhalten, und das noch vom Wesen unterschiedene Unmittelbare ist nicht bloß ein unwesentliches Daseyn, sondern das an und für sich nichtige Unmittelbare; es ist nur ein Unwesen, der Schein. B. Der Schein. 1. Das Seyn ist Schein. Das Seyn des Scheins besteht allein in dem Aufgehobenseyn des Seyns, in seiner Nichtigkeit; diese Nichtigkeit hat es im Wesen, und außer seiner Nichtigkeit, außer dem Wesen ist er nicht. Er ist das Negative gesetzt, als Negatives. Der Schein ist der ganze Rest, der noch von der Sphäre des Seyns übrig geblieben ist. Er scheint aber selbst noch eine vom Wesen unabhängige unmittelbare Seite zu haben und ein Anderes desselben überhaupt zu seyn. Das Andere enthält überhaupt die zwei Momente des Daseyns und des Nichtdaseyns. Das Unwesentliche, indem es nicht mehr ein Seyn hat, so bleibt ihm vom Andersseyn nur das reine Moment des Nichtdaseyns, der Schein ist dieß unmittelbare Nichtdaseyn, so in der Bestimmtheit des Seyns, daß es nur in der Beziehung auf Anderes, in seinem Nichtdaseyn Daseyn hat; das Unselbstständige, das nur in seiner Negation ist. Es bleibt ihm also nur die reine Bestimmtheit der Unmittelbarkeit, es ist als die reflektirte Unmittelbarkeit, das ist, welche nur vermittelst ihrer Negation ist, und die ihrer Vermittelung gegenüber nichts ist, als die leere Bestimmung der Unmittelbarkeit des Nichtdaseyns. So ist der Schein, das Phänomen des Skepticismus oder auch die Erscheinung des Idealismus eine solche Unmittelbarkeit, die kein Etwas oder kein Ding ist, überhaupt nicht ein gleichgültiges Seyn, das außer seiner Bestimmtheit und Beziehung auf das Subjekt wäre. Es ist, erlaubte sich der Skepticismus nicht zu sagen; der neuere Idealismus erlaubte sich nicht, die Erkenntnisse, als ein Wissen vom Ding-an-sich anzusehen; jener Schein sollte überhaupt keine Grundlage eines Seyns haben, in diese Erkenntnisse sollte nicht das Ding-an-sich eintreten. Zugleich aber ließ der Skepticismus mannigfaltige Bestimmungen seines Scheins zu, oder vielmehr sein Schein hatte den ganzen mannigfaltigen Reichthum der Welt zum Inhalte. Ebenso begreift die Erscheinung des Idealismus den ganzen Umfang dieser mannigfaltigen Bestimmtheiten in sich. Jener Schein und diese Erscheinung sind unmittelbar so mannigfaltig bestimmt. Diesem Inhalte mag also wohl kein Seyn, kein Ding, oder Ding-an-sich zu Grunde liegen; er für sich bleibt wie er ist; er ist nur aus dem Seyn in den Schein übersetzt worden; so daß der Schein innerhalb seiner selbst jene mannigfaltigen Bestimmtheiten hat, welche unmittelbare, seyende, andere gegen einander sind. Der Schein ist also selbst ein unmittelbar Bestimmtes. Er kann diesen oder jenen Inhalt haben; aber welchen er hat, ist nicht durch ihn selbst gesetzt, sondern er hat ihn unmittelbar. Der leibnitzische, oder kantische, fichtesche Idealismus, wie andere Formen desselben, sind so wenig als der Skepticismus über das Seyn als Bestimmtheit, über diese Unmittelbarkeit, hinausgekommen. Der Skepticismus läßt sich den Inhalt seines Scheins geben; es ist unmittelbar für ihn, welchen Inhalt er haben soll. Die leibnitzische Monade entwickelt aus ihr selbst ihre Vorstellungen; aber sie ist nicht die erzeugende und verbindende Kraft, sondern sie steigen in ihr als Blasen auf; sie sind gleichgültig, unmittelbar gegen einander, und so gegen die Monade selbst. Ebenso ist die kantische Erscheinung ein gegebener Inhalt der Wahrnehmung, er setzt Affektionen voraus, Bestimmungen des Subjekts, welche gegen sich selbst und gegen dasselbe unmittelbar sind. Der unendliche Anstoß des fichteschen Idealismus mag wohl kein Ding-an-sich zu Grunde liegen haben, so daß er rein eine Bestimmtheit im Ich wird. Aber diese Bestimmtheit ist eine dem Ich, das sie zu der seinigen macht und ihre Äußerlichkeit aufhebt, zugleich unmittelbare, eine Schranke desselben, über die es hinausgehen kann, welche aber eine Seite der Gleichgültigkeit an ihr hat, nach der sie ob zwar im Ich, ein unmittelbares Nichtseyn desselben enthält.--2. Der Schein also enthält eine unmittelbare Voraussetzung, eine unabhängige Seite gegen das Wesen. Es ist aber von ihm, insofern er vom Wesen unterschieden ist, nicht zu zeigen, daß er sich aufhebt und in dasselbe zurückgeht; denn das Seyn ist in seiner Totalität in das Wesen zurückgegangen; der Schein ist das an sich nichtige; es ist nur zu zeigen, daß die Bestimmungen, die ihn vom Wesen unterscheiden, Bestimmungen des Wesens selbst sind, und ferner, daß diese Bestimmtheit des Wesens, welche der Schein ist, im Wesen selbst aufgehoben ist.
Görüntüyü oluşturan, yokluğun dolaysızlığıdır; ama bu yokluk, özün kendi üzerindeki olumsuzluğundan başka bir şey değildir. Varlık özde yokluktur. Onun kendinde hiç mesabesinde olması, özün kendisinin olumsuz tabiatıdır. Ama bu yokluğun içerdiği dolaysızlık ya da kayıtsızlık, özün kendi mutlak kendinde varlığıdır. Özün olumsuzluğu, kendisiyle eşitliği, ya da yalın dolaysızlığı ve kayıtsızlığıdır. Varlık, öz sonsuz olumsuzluğunda kendisiyle bu eşitliğe sahip olduğu ölçüde özde korunmuştur; bu sayede özün kendisi varlıktır. Bu yüzden belirliliğin görüntüde öze karşı taşıdığı dolaysızlık, özün kendi dolaysızlığından başka bir şey değildir; ama var olan dolaysızlık değil, görüntü olan, düpedüz dolayımlanmış ya da refleksiyona uğramış dolaysızlık; — varlık olarak varlık değil, yalnızca dolayıma karşı varlığın belirliliği olarak varlık; moment olarak varlık.
Bu iki moment —ama kalıcılık olarak hiçlik ve ama moment olarak varlık—, ya da kendinde var olan olumsuzluk ve refleksiyona uğramış dolaysızlık, görüntünün momentlerini oluşturan bu ikisi, böylece özün kendisinin momentleridir. Özde varlığın bir görüntüsü ya da varlıkta özün bir görüntüsü mevcut değildir; özdeki görüntü bir başkasının görüntüsü değildir; tersine kendinde görüntüdür, özün kendisinin görüntüsüdür.
Görüntü, varlığın belirliliği içinde özün kendisidir. Özün bir görüntüye sahip olmasını sağlayan şey, kendi içinde belirlenmiş ve böylece mutlak birliğinden farklı olmasıdır. Ama bu belirlilik aynı ölçüde düpedüz kendi üzerinde aşılmıştır. Çünkü öz bağımsız olandır; yani kendisi olan olumsuzlaması aracılığıyla kendini kendisiyle dolayımlayan olarak vardır; demek ki mutlak olumsuzluğun ve dolaysızlığın özdeş birliğidir. — Olumsuzluk kendinde olumsuzluktur; kendisiyle ilişkisidir, böylece kendinde dolaysızlıktır; ama kendisiyle olumsuz ilişkidir, kendini iten bir olumsuzlamadır; böylece kendinde var olan dolaysızlık ona karşı olumsuz ya da belirli olandır. Ama bu belirlilik kendisi mutlak olumsuzluktur ve dolaysızca, belirleme olarak, kendini aşma, kendi içine dönüş olan bu belirlemedir.
Görüntü, bir varlığı olan, ama bir başkasında, kendi olumsuzlanmasında olan olumsuzdur; kendi üzerinde aşılmış ve hiç mesabesinde olan bağımsızlıksızlıktır. Böylece kendi içine geri giden olumsuzdur, kendi üzerinde bağımsız olmayan olarak bağımsız olmayandır. Olumsuzun ya da bağımsızlıksızlığın kendisiyle bu ilişkisi onun dolaysızlığıdır; bu dolaysızlık onun kendisinden başka bir şeydir; ona karşı kendi belirliliğidir, ya da olumsuza karşı olumsuzlamadır. Ama olumsuza karşı olumsuzlama, yalnızca kendisiyle ilişkili olumsuzluktur, belirliliğin kendisinin mutlak aşılmasıdır.
Es ist die Unmittelbarkeit des Nichtseyns, welche den Schein ausmacht; dieß Nichtseyn aber ist nichts Anderes als die Negativität des Wesens an ihm selbst. Das Seyn ist Nichtseyn in dem Wesen. Seine Nichtigkeit an sich ist die negative Natur des Wesens selbst. Die Unmittelbarkeit oder Gleichgültigkeit aber, welche dieß Nichtseyn enthält, ist das eigene absolute Ansichseyn des Wesens. Die Negativität des Wesens ist seine Gleichheit mit sich selbst, oder seine einfache Unmittelbarkeit und Gleichgültigkeit. Das Seyn hat sich im Wesen erhalten, insofern dieses an seiner unendlichen Negativität diese Gleichheit mit sich selbst hat; hierdurch ist das Wesen selbst das Seyn. Die Unmittelbarkeit, welche die Bestimmtheit am Scheine gegen das Wesen hat, ist daher nichts anderes, als die eigene Unmittelbarkeit des Wesens; aber nicht die seyende Unmittelbarkeit, sondern die schlechthin vermittelte oder reflektirte Unmittelbarkeit, welche der Schein ist;--das Seyn nicht als Seyn, sondern nur als die Bestimmtheit des Seyns, gegen die Vermittlung; das Seyn als Moment. Diese beiden Momente, die Nichtigkeit aber als Bestehen, und das Seyn aber als Moment, oder die ansichseyende Negativität und die reflektirte Unmittelbarkeit, welche die Momente des Scheins ausmachen, sind somit die Momente des Wesens selbst; es ist nicht ein Schein des Seyns am Wesen, oder ein Schein des Wesens am Seyn vorhanden, der Schein im Wesen ist nicht der Schein eines Andern; sondern er ist der Schein an sich, der Schein des Wesens selbst. Der Schein ist das Wesen selbst in der Bestimmtheit des Seyns. Das, wodurch das Wesen einen Schein hat, ist, daß es bestimmt in sich, und dadurch von seiner absoluten Einheit unterschieden ist. Aber diese Bestimmtheit ist ebenso schlechthin an ihr selbst aufgehoben. Denn das Wesen ist das Selbstständige, das ist als durch seine Negation, welche es selbst ist, sich mit sich vermittelnd; es ist also die identische Einheit der absoluten Negativität und der Unmittelbarkeit. --Die Negativität ist die Negativität an sich; sie ist ihre Beziehung auf sich, so ist sie an sich Unmittelbarkeit; aber sie ist negative Beziehung auf sich, abstoßendes Negiren ihrer selbst, so ist die ansichseyende Unmittelbarkeit das Negative oder Bestimmte gegen sie. Aber diese Bestimmtheit ist selbst die absolute Negativität und dieß Bestimmen, das unmittelbar als Bestimmen das Aufheben seiner selbst, Rückkehr in sich ist. Der Schein ist das Negative, das ein Seyn hat aber in einem Andern, in seiner Negation; er ist die Unselbstständigkeit, die an ihr selbst aufgehoben und nichtig ist. So ist er das in sich zurückgehende Negative, das Unselbstständige, als das an ihm selbst Unselbstständige. Diese Beziehung des Negativen oder der Unselbstständigkeit auf sich, ist seine Unmittelbarkeit; sie ist ein Anderes als es selbst; sie ist seine Bestimmtheit gegen sich, oder sie ist die Negation gegen das Negative. Aber die Negation gegen das Negative ist die sich nur auf sich beziehende Negativität, das absolute Aufheben der Bestimmtheit selbst.
232Demek ki görüntünün özde olduğu belirlilik sonsuz belirliliktir; yalnızca kendisiyle bir araya gelen olumsuzdur; böylece, belirlilik olarak bağımsızlık olan ve belirlenmiş olmayan belirliliktir. — Tersine, kendisiyle ilişkili dolaysızlık olarak bağımsızlık da aynı ölçüde düpedüz belirlilik ve momenttir ve yalnızca kendisiyle ilişkili olumsuzluk olarak vardır. — Dolaysızlıkla özdeş olan bu olumsuzluk ve böylece olumsuzlukla özdeş olan dolaysızlık, özdür. Demek ki görüntü özün kendisidir, ama bir belirlilik içindeki özdür; öyle ki bu belirlilik yalnızca onun momentidir; öz de kendi içinde kendi görüntü vermesidir.
Varlık alanında, dolaysız olarak varlığın karşısına yokluk da aynı şekilde dolaysız olarak çıkar ve bunların hakikati ise oluştur (Werden). Öz alanında önce öz ile özsel olmayan, sonra öz ile görüntü karşı karşıya bulunur; özsel olmayan ve görüntü, varlığın artıkları olarak. Ama ikisi de, özün onlardan farkı da, yalnızca şundan ibarettir: Öz önce dolaysız bir şey olarak alınır; kendinde olduğu gibi, yani saf dolayım ya da mutlak olumsuzluk olarak dolaysızlık olan dolaysızlık olarak alınmaz. Bu yüzden o ilk dolaysızlık yalnızca dolaysızlığın belirliliğidir. Özün bu belirliliğinin aşılması bu yüzden yalnızca şunu göstermekten ibarettir: Özsel olmayan yalnızca görüntüdür ve öz daha çok görüntüyü kendi içinde içerir; dolaysızlığını olumsuzluk olarak, olumsuzluğunu dolaysızlık olarak belirleyen ve böylece kendi içinde kendi görüntü vermesi olan, kendi içindeki sonsuz hareket olarak. Bu kendi kendini hareketi içinde öz refleksiyondur.
C. Refleksiyon
Görüntü, refleksiyon neyse odur; ama dolaysız olarak refleksiyondur. Kendi içine gitmiş ve böylece dolaysızlığına yabancılaşmış görüntü için yabancı dilin kelimesine, Reflexion'a (refleksiyon) sahibiz.
Öz refleksiyondur; kendi içinde kalan oluş ve geçiş hareketidir; bu harekette ayrılmış olan düpedüz yalnızca kendinde olumsuz olarak, görüntü olarak belirlenmiştir. — Varlığın oluşunda belirliliğin temelinde varlık yatar ve belirlilik başkasıyla ilişkidir. Refleksiyon hareketi ise başkayı, yalnızca kendisiyle ilişkili olumsuzlama olarak bir varlığa sahip olan kendinde olumsuzlama olarak taşır. Ya da kendisiyle bu ilişki tam da olumsuzlamanın bu olumsuzlanması olduğu için, olumsuzlama olumsuzlama olarak mevcuttur: varlığını olumsuzlanmış olmasında taşıyan bir şey olarak, görüntü olarak. Demek ki burada başka, olumsuzlama ya da sınırla birlikte varlık değil, olumsuzlamayla birlikte olumsuzlamadır. Ama bu başkaya karşı ilk olan, dolaysız ya da varlık, yalnızca olumsuzlamanın kendisiyle bu eşitliğinin kendisidir, olumsuzlanmış olumsuzlamadır, mutlak olumsuzluktur. Bu yüzden kendisiyle bu eşitlik ya da dolaysızlık, kendisinden başlanan ve kendi olumsuzlanmasına geçen bir ilk değildir; refleksiyonun içinden geçerek hareket eden var olan bir alt tabaka da değildir; tersine dolaysızlık yalnızca bu hareketin kendisidir.
Die Bestimmtheit also, welche der Schein im Wesen ist, ist unendliche Bestimmtheit; sie ist nur das mit sich zusammengehende Negative; sie ist so die Bestimmtheit, die als solche die Selbstständigkeit, und nicht bestimmt ist.--Umgekehrt die Selbstständigkeit als sich auf sich beziehende Unmittelbarkeit ist ebenso schlechthin Bestimmtheit und Moment und nur als sich auf sich beziehende Negativität.--Diese Negativität, die identisch mit der Unmittelbarkeit, und so die Unmittelbarkeit, die identisch mit der Negativität ist, ist das Wesen. Der Schein ist also das Wesen selbst, aber das Wesen in einer Bestimmtheit, aber so daß sie nur sein Moment ist, und das Wesen ist das Scheinen seiner in sich selbst. In der Sphäre des Seyns entsteht dem Seyn als unmittelbarem, das Nichtseyn gleichfalls als unmittelbares gegenüber, und ihre Wahrheit ist das Werden. In der Sphäre des Wesens findet sich zuerst das Wesen und das Unwesentliche, dann das Wesen und der Schein gegenüber; das Unwesentliche und der Schein als Reste des Seyns. Aber sie beide, so wie der Unterschied des Wesens von ihnen, bestehen in weiter nichts, als darin, daß das Wesen zuerst, als ein unmittelbares genommen wird, nicht wie es an sich ist, nämlich nicht als die Unmittelbarkeit, die als die reine Vermittelung oder als absolute Negativität Unmittelbarkeit ist. Jene erste Unmittelbarkeit, ist somit nur die Bestimmtheit der Unmittelbarkeit. Das Aufheben dieser Bestimmtheit des Wesens besteht daher in nichts weiter, als in dem Aufzeigen, daß das Unwesentliche nur Schein, und daß das Wesen vielmehr den Schein in sich selbst enthält, als die unendliche Bewegung in sich, welche seine Unmittelbarkeit, als die Negativität und seine Negativität als die Unmittelbarkeit bestimmt und so das Scheinen seiner in sich selbst ist. Das Wesen in dieser seiner Selbstbewegung ist die Reflexion. C. Die Reflexion. Der Schein ist dasselbe, was die Reflexion ist; aber er ist die Reflexion als unmittelbare; für den in sich gegangenen, hiermit seiner Unmittelbarkeit entfremdeten Schein, haben wir das Wort der fremden Sprache, die Reflexion. Das Wesen ist Reflexion; die Bewegung des Werdens und Übergehens, das in sich selbst bleibt; worin das unterschiedene schlechthin nur als das an sich negative, als Schein bestimmt ist.--In dem Werden des Seyns liegt der Bestimmtheit das Seyn zu Grunde, und sie ist Beziehung auf Anderes. Die reflectirende Bewegung hingegen ist das Andere als die Negation an sich, die nur als sich auf sich beziehende Negation ein Seyn hat. Oder indem diese Beziehung auf sich eben dieß Negiren der Negation ist, so ist die Negation als Negation vorhanden, als ein solches, das sein Seyn in seinem Negirtseyn hat, als Schein. Das Andere ist hier also nicht das Seyn mit der Negation oder Grenze, sondern die Negation mit der Negation. Das Erste aber gegen dieß Andere, das Unmittelbare oder Seyn, ist nur diese Gleichheit selbst der Negation mit sich, die negirte Negation, die absolute Negativität. Diese Gleichheit mit sich oder Unmittelbarkeit ist daher nicht ein Erstes, von dem angefangen wird, und das in seine Negation überginge; noch ist es ein seyendes Substrat, das sich durch die Reflexion hindurch bewegte; sondern die Unmittelbarkeit ist nur diese Bewegung selbst.
233Bu yüzden özdeki oluş, yani özün refleksiyon hareketi, hiçten hiçe ve bu yolla kendine geri dönen harekettir. Geçiş ya da oluş, geçişi içinde kendini aşar; bu geçişte meydana gelen başka, bir varlığın yokluğu değil, bir hiçin hiçidir; ve bu, yani bir hiçin olumsuzlaması olmak, varlığı oluşturur. — Varlık yalnızca hiçten hiçe hareket olarak vardır; böylece özdür. Öz ise bu hareketi kendi içinde taşımaz, tersine bu hareketin kendisidir: mutlak görüntünün kendisi olarak, dışında olumsuzlayacağı hiçbir şey bulunmayan, yalnızca kendi olumsuzunu olumsuzlayan saf olumsuzluk olarak; bu olumsuz da yalnızca bu olumsuzlamada vardır.
Hiçten hiçe hareket olan bu saf mutlak refleksiyon kendini daha ileri belirler. Birincisi, koyan refleksiyondur. İkincisi, önceden konmuş (varsayılmış) dolaysızdan başlar ve böylece dış refleksiyondur. Üçüncüsü ise bu önvarsayımı aşar; önvarsayımı aşarken aynı zamanda önceden koyan olduğu için de belirleyen refleksiyondur.
1. Koyan Refleksiyon
Görüntü hiç mesabesinde olan ya da özsüz olandır. Ama hiç mesabesinde olan ya da özsüz olan, varlığını içinde görüntü verdiği bir başkasında taşımaz; tersine varlığı kendisiyle kendi eşitliğidir. Olumsuzun kendisiyle bu değiş tokuşu, özün mutlak refleksiyonu olarak belirlenmiştir. Demek ki kendisiyle ilişkili bu olumsuzluk, kendisini olumsuzlamaktır. Böylece genel olarak, olumsuzluk olduğu ölçüde aşılmış olumsuzluktur da. Ya da hem kendisi olumsuzdur hem kendisiyle yalın eşitlik, yani dolaysızlıktır. Demek ki onun varlığı, hem kendisi olmak hem kendisi olmamaktır, üstelik tek bir birlik içinde. — Refleksiyon önce hiçten hiçe harekettir, dolayısıyla kendisiyle bir araya gelen olumsuzlamadır. Kendisiyle bu bir araya geliş genel olarak kendisiyle yalın eşitliktir, dolaysızlıktır. Ama bu çakışma, olumsuzlamanın kendi başkalığına geçer gibi kendisiyle eşitliğe geçmesi değildir; tersine refleksiyon, geçişin aşılması olarak geçiştir, çünkü olumsuzun kendisiyle dolaysız çakışmasıdır. Böylece bu bir araya geliş, birincisi, kendisiyle eşitlik ya da dolaysızlıktır; ama ikincisi bu dolaysızlık olumsuzun kendisiyle eşitliğidir, dolayısıyla kendi kendini olumsuzlayan eşitliktir: kendinde olumsuz olan, kendisinin olumsuzu olan, olmadığı şey olmak olan dolaysızlıktır.
Demek ki olumsuzun kendisiyle ilişkisi, onun kendi içine dönüşüdür. Bu ilişki, olumsuzun aşılması olarak dolaysızlıktır; ama düpedüz yalnızca bu ilişki olarak ya da bir şeyden dönüş olarak dolaysızlıktır, dolayısıyla kendi kendini aşan dolaysızlıktır. — Bu, konmuş olmadır (Gesetztseyn): yalnızca belirlilik olarak ya da kendi içine yansıyan olarak saf dolaysızlık. Yalnızca olumsuzun kendi içine dönüşü olarak var olan bu dolaysızlık, görüntünün belirliliğini oluşturan ve refleksiyon hareketinin az önce kendisinden başlıyor gibi göründüğü dolaysızlıktır. Bu dolaysızlıktan başlanabilmesi şöyle dursun, o daha çok ancak dönüş olarak, refleksiyonun kendisi olarak vardır. Demek ki refleksiyon, dönüş olduğu için başlayan ya da geri dönen şey ancak bu dönüşte olan harekettir.
Das Werden im Wesen, seine reflektirende Bewegung, ist daher die Bewegung von Nichts zu Nichts, und dadurch zu sich selbst zurück. Das Übergehen oder Werden hebt in seinem Übergehen sich auf; das Andere, das in diesem Übergehen wird, ist nicht das Nichtseyn eines Seyns, sondern das Nichts eines Nichts, und dieß, die Negation eines Nichts zu seyn, macht das Seyn aus.--Das Seyn ist nur als die Bewegung des Nichts zu Nichts, so ist es das Wesen; und dieses hat nicht diese Bewegung in sich, sondern ist sie als der absolute Schein selbst, die reine Negativität, die nichts außer ihr hat, das sie negirte, sondern die nur ihr Negatives selbst negirt, das nur in diesem Negiren ist. Diese reine absolute Reflexion, welche die Bewegung von Nichts zu Nichts ist, bestimmt sich selbst weiter. Sie ist erstlich setzende Reflexion; sie macht zweitens den Anfang von dem vorausgesetzten Unmittelbaren, und ist so äußerliche Reflexion. Drittens aber hebt sie diese Voraussetzung auf, und indem sie in dem Aufheben der Voraussetzung zugleich voraussetzend ist, ist sie bestimmende Reflexion. 1. Die setzende Reflexion. Der Schein ist das Nichtige oder Wesenlose; aber das Nichtige oder Wesenlose hat sein Seyn nicht in einem Andern, in dem es scheint, sondern sein Seyn ist seine eigne Gleichheit mit sich; dieser Wechsel des Negativen mit sich selbst hat sich als die absolute Reflexion des Wesens bestimmt. Diese sich auf sich beziehende Negativität ist also das Negiren ihrer selbst. Sie ist somit überhaupt so sehr aufgehobene Negativität als sie Negativität ist. Oder sie ist selbst das Negative und die einfache Gleichheit mit sich oder Unmittelbarkeit. Sie besteht also darin sie selbst und nicht sie selbst und zwar in Einer Einheit zu seyn.--Zunächst ist die Reflexion die Bewegung des Nichts zu Nichts, somit die mit sich selbst zusammengehende Negation. Dieses Zusammengehen mit sich ist überhaupt einfache Gleichheit mit sich; die Unmittelbarkeit. Aber dieß Zusammenfallen ist nicht Übergehen der Negation in die Gleichheit mit sich als in ihr Andersseyn, sondern die Reflexion ist Übergehen als Aufheben des Übergehens; denn sie ist unmittelbares Zusammenfallen des Negativen mit sich selbst; so ist dieß Zusammengehen erstlich Gleichheit mit sich, oder Unmittelbarkeit; aber zweitens ist diese Unmittelbarkeit die Gleichheit des Negativen mit sich, somit die sich selbst negirende Gleichheit; die Unmittelbarkeit, die an sich das Negative, das Negative ihrer selbst ist, dieß zu seyn was sie nicht ist. Die Beziehung des Negativen auf sich selbst ist also seine Rückkehr in sich; sie ist Unmittelbarkeit, als das Aufheben des Negativen; aber Unmittelbarkeit schlechthin nur als diese Beziehung oder als Rückkehr aus einem, somit sich selbst aufhebende Unmittelbarkeit. --Dieß ist das Gesetztseyn; die Unmittelbarkeit rein nur als Bestimmtheit oder als sich reflectirend. Diese Unmittelbarkeit, die nur als Rückkehr des Negativen in sich ist,--ist jene Unmittelbarkeit, welche die Bestimmtheit des Scheins ausmacht, und von der vorhin die reflectirende Bewegung anzufangen schien. Statt von dieser Unmittelbarkeit anfangen zu können, ist diese vielmehr erst als die Rückkehr, oder als die Reflexion selbst. Die Reflexion ist also die Bewegung, die, indem sie die Rückkehr ist, erst darin das ist, das anfängt oder das zurückkehrt.
234Refleksiyon, dolaysızlık olarak bir geri dönüş olduğu ölçüde koymadır (Setzen). Çünkü ortada bir başkası yoktur: ne refleksiyonun ondan geri döneceği ne de ona geri döneceği bir başkası. Demek ki refleksiyon yalnızca geri dönüş olarak ya da kendisinin olumsuzu olarak vardır. Ama ayrıca bu dolaysızlık aşılmış olumsuzlamadır ve kendi içine aşılmış dönüştür. Refleksiyon, olumsuzun aşılması olarak, kendi başkasının, yani dolaysızlığın aşılmasıdır. Demek ki dolaysızlık olarak bir geri dönüş, olumsuzun kendisiyle bir araya gelişi olduğu için, refleksiyon aynı ölçüde olumsuzun olumsuz olarak olumsuzlanmasıdır. Böylece önceden koymadır (Voraussetzen, varsaymak). — Ya da: dolaysızlık, geri dönüş olarak, yalnızca kendisinin olumsuzudur, yalnızca dolaysızlık olmamaktır; ama refleksiyon kendisinin olumsuzunu aşmaktır, kendisiyle bir araya geliştir; demek ki koymasını aşar ve koymasında koymanın aşılması olduğu için önceden koymadır. — Önceden koymada refleksiyon, kendi içine dönüşü kendisinin olumsuzu olarak, aşılması öz olan şey olarak belirler. Bu, özün kendisiyle ilişkisidir; ama kendisiyle, kendisinin olumsuzuyla ilişkili olur gibi ilişkisidir; öz ancak böyle kendi içinde kalan, kendisiyle ilişkili olumsuzluktur. Dolaysızlık genel olarak ancak dönüş olarak ortaya çıkar; başlangıcın görüntüsü olan ve dönüş tarafından olumsuzlanan olumsuz odur. Böylece özün dönüşü, kendini kendinden itmesidir. Ya da kendi içine refleksiyon, özü itibarıyla, kendisinden geri döndüğü şeyi önceden koymaktır.
Bu, özün kendisiyle eşitliğini aşmasıdır; öz ancak bu aşma sayesinde kendisiyle eşitliktir. Öz kendini önceden koyar ve bu önvarsayımın aşılması özün kendisidir; tersine, önvarsayımının bu aşılması önvarsayımın kendisidir. — Demek ki refleksiyon önünde, ötesine geçtiği ve kendisinden geri döndüğü bir dolaysız bulur. Ama bu geri dönüş ancak önünde bulunanın önceden konmasıdır. Önünde bulunan bu şey ancak terk edilmekle meydana gelir; onun dolaysızlığı aşılmış dolaysızlıktır. — Tersine, aşılmış dolaysızlık kendi içine dönüştür, özün kendine varışıdır, kendisiyle eşit yalın varlıktır. Böylece kendine bu varış, kendisini aşmasıdır, kendini kendinden iten, önceden koyan refleksiyondur; ve onun kendini kendinden itmesi kendine varışıdır.
Demek ki buraya kadar görülenlere göre refleksiyon hareketi kendi içinde mutlak bir karşı itiş (Gegenstoß) olarak alınmalıdır. Çünkü kendi içine dönüşün önvarsayımı — özün kendisinden geldiği ve ancak bu geri geliş olarak var olduğu şey — yalnızca dönüşün kendisinde vardır. Refleksiyonun kendisinden başladığı dolaysızın ötesine geçiş, daha çok, ancak bu ötesine geçişle vardır; ve dolaysızın ötesine geçiş ona varmaktır. Hareket, ilerleyiş olarak dolaysızca kendi içinde geri döner ve ancak böyle kendi hareketidir, kendisinden gelen harekettir; çünkü koyan refleksiyon önceden koyandır, önceden koyan refleksiyon olarak ise düpedüz koyandır.
Sie ist Setzen, insofern sie die Unmittelbarkeit als ein Rückkehren ist; es ist nämlich nicht ein Anderes vorhanden, weder ein solches, aus dem sie, noch in das sie zurückkehrte; sie ist also nur als Rückkehren oder als das Negative ihrer selbst. Aber ferner ist diese Unmittelbarkeit die aufgehobene Negation und die aufgehobene Rückkehr in sich. Die Reflexion ist als Aufheben des Negativen, Aufheben ihres Anderen, der Unmittelbarkeit. Indem sie also die Unmittelbarkeit als ein Rückkehren, Zusammengehen des Negativen mit sich selbst ist, so ist sie ebenso Negation des Negativen als des Negativen. So ist sie Voraussetzen.--Oder die Unmittelbarkeit ist als Rückkehren nur das Negative ihrer selbst, nur dieß, nicht Unmittelbarkeit zu seyn; aber die Reflexion ist das Aufheben des Negativen seiner selbst, sie ist Zusammengehen mit sich; sie hebt also ihr Setzen auf, und indem sie das Aufheben des Setzens in ihrem Setzen ist, ist sie Voraussetzen.--In dem Voraussetzen bestimmt die Reflexion die Rückkehr in sich, als das Negative ihrer selbst, als dasjenige, dessen Aufheben das Wesen ist. Es ist sein Verhalten zu sich selbst; aber zu sich als dem Negativen seiner; nur so ist es die insichbleibende, sich auf sich beziehende Negativität. Die Unmittelbarkeit kommt überhaupt nur als Rückkehr hervor und ist dasjenige Negative, welches der Schein des Anfangs ist, der durch die Rückkehr negirt wird. Die Rückkehr des Wesens ist somit sein sich Abstoßen von sich selbst. Oder die Reflexion in sich ist wesentlich das Voraussetzen dessen, aus dem sie die Rückkehr ist. Es ist das Aufheben seiner Gleichheit mit sich, wodurch das Wesen erst die Gleichheit mit sich ist. Es setzt sich selbst voraus, und das Aufheben dieser Voraussetzung ist es selbst; umgekehrt ist dieß Aufheben seiner Voraussetzung die Voraussetzung selbst.--Die Reflexion also findet ein Unmittelbares vor, über das sie hinausgeht, und aus dem sie die Rückkehr ist. Aber diese Rückkehr ist erst das Voraussetzen des Vorgefundenen. Dieß Vorgefundene wird nur darin, daß es verlassen wird; seine Unmittelbarkeit ist die aufgehobene Unmittelbarkeit.--Die aufgehobene Unmittelbarkeit umgekehrt ist die Rückkehr in sich, das Ankommen des Wesens bei sich, das einfache sich selbst gleiche Seyn. Damit ist dieses Ankommen bei sich das Aufheben seiner und die von sich selbst abstoßende, voraussetzende Reflexion, und ihr Abstoßen von sich ist das Ankommen bei sich selbst. Die reflektirende Bewegung ist somit, nach dem Betrachteten, als absoluter Gegenstoß in sich selbst zu nehmen. Denn die Voraussetzung der Rückkehr in sich,--das woraus das Wesen herkommt und erst als dieses Zurückkommen ist--, ist nur in der Rückkehr selbst. Das Hinausgehen über das Unmittelbare, von dem die Reflexion anfängt, ist vielmehr erst durch dieß Hinausgehen; und das Hinausgehen über das Unmittelbare ist das Ankommen bei demselben. Die Bewegung wendet sich als Fortgehen unmittelbar in ihr selbst um, und ist nur so Selbstbewegung,--Bewegung, die aus sich kommt, insofern die setzende Reflexion voraussetzende, aber als voraussetzende Reflexion schlechthin setzende ist.
235Böylece refleksiyon hem kendisidir hem kendi yokluğudur; ve ancak kendisinin olumsuzu olduğu için kendisidir; çünkü olumsuzun aşılması ancak böyle aynı zamanda kendisiyle bir araya geliş olur. Refleksiyonun aşma olarak kendisine önceden koyduğu dolaysızlık, düpedüz yalnızca konmuş olma olarak vardır: kendinde aşılmış bir şey olarak, kendi içine dönüşten farklı olmayan ve kendisi yalnızca bu geri dönüş olan bir şey olarak. Ama aynı zamanda olumsuz olarak belirlenmiştir: bir şeye karşı dolaysızca olan, demek ki bir başkasına karşı olan olarak. Böylece refleksiyon belirlenmiştir; bu belirlilik uyarınca bir önvarsayımı olduğu ve dolaysızdan, kendi başkasından başladığı için dış refleksiyondur.
2. Dış Refleksiyon
Mutlak refleksiyon olarak refleksiyon, kendi içinde görüntü veren özdür ve kendine yalnızca görüntüyü, konmuş olmayı önceden koyar; önceden koyan olarak dolaysızca yalnızca koyan refleksiyondur. Dışsal ya da reel refleksiyon ise kendini aşılmış olarak, kendisinin olumsuzu olarak önceden koyar. Bu belirlenimde ikiye katlanmıştır: bir keresinde önceden konmuş olandır, yani dolaysız olan kendi içine refleksiyondur; öbür keresinde kendisiyle olumsuz olarak ilişkili refleksiyondur; kendisiyle, o yokluğuyla ilişkili olur gibi ilişkilidir.
Demek ki dışsal refleksiyon bir varlığı önceden koyar. Birincisi bunu, o varlığın dolaysızlığı yalnızca konmuş olma ya da moment olsun diye değil, daha çok bu dolaysızlık kendisiyle ilişki, belirlilik de yalnızca moment olsun diye yapar. Refleksiyon önvarsayımıyla öyle ilişkilidir ki önvarsayım refleksiyonun olumsuzudur, ama bu olumsuz, olumsuz olarak aşılmış olacak biçimde. — Refleksiyon koymasında koymasını dolaysızca aşar; böylece dolaysız bir önvarsayımı olur. Demek ki onu, kendisinden başladığı bir şey olarak önünde bulur; kendi içine geri gidişi, kendisinin bu olumsuzunu olumsuzlaması, ancak ondan yola çıkarak olur. Ama önceden konmuş bu şeyin bir olumsuz ya da konmuş bir şey olması onu hiç ilgilendirmez; bu belirlilik yalnızca koyan refleksiyona aittir, önceden koymada ise konmuş olma yalnızca aşılmış olarak vardır. Bu bakımdan dışsal refleksiyonun dolaysız üzerinde belirlediği ve koyduğu şeyler ona dışsal belirlenimlerdir. — Dışsal refleksiyon, varlık alanındaki sonsuzdu: orada sonlu ilk olan, reel olan sayılır; temelde yatan ve temelde yatmayı sürdüren şey olarak ondan başlanır; sonsuz ise karşısında duran kendi içine refleksiyondur.
Bu dış refleksiyon bir kıyastır; iki uç terimi dolaysız ile kendi içine refleksiyondur; orta terimi ikisinin ilişkisi, yani belirli dolaysızdır; öyle ki bu orta terimin bir parçası, dolaysızlık, yalnızca bir uca, öbürü, belirlilik ya da olumsuzlama, yalnızca öbür uca düşer.
Ama dış refleksiyonun yaptığı şeye daha yakından bakılırsa, o ikincisi, dolaysızı koymadır; dolaysız bu bakımdan olumsuz ya da belirli olur. Ama refleksiyon dolaysızca bu koymasının aşılmasıdır da, çünkü dolaysızı önceden koyar; olumsuzlamada bu olumsuzlamasını olumsuzlamaktır. Ama bununla dolaysızca aynı ölçüde koymadır, kendisine olumsuz olan dolaysızı aşmadır; kendisinden bir yabancıdan başlar gibi başladığı bu dolaysız da ancak bu başlamasında vardır. Dolaysız bu şekilde yalnızca kendinde refleksiyonla aynı şey değildir (bu, bizim için ya da dış refleksiyonda demek olurdu); tersine aynı şey olduğu konmuştur. Çünkü refleksiyon tarafından onun olumsuzu ya da başkası olarak belirlenmiştir; ama bu belirlemeyi olumsuzlayan refleksiyonun kendisidir. — Böylece refleksiyonun dolaysıza karşı dışsallığı aşılmıştır; refleksiyonun kendi kendini olumsuzlayan koyması, onun kendi olumsuzuyla, dolaysızla bir araya gelişidir ve bu bir araya geliş özsel dolaysızlığın kendisidir. — Demek ki ortaya çıkan şudur: dış refleksiyon dış değil, aynı ölçüde dolaysızlığın kendisinin içkin refleksiyonudur; ya da koyan refleksiyon aracılığıyla var olan şey, kendinde ve kendi için var olan özdür. Böylece refleksiyon belirleyen refleksiyondur.
So ist die Reflexion sie selbst, und ihr Nichtseyn; und ist nur sie selbst, indem sie das Negative ihrer ist, denn nur so ist das Aufheben des Negativen zugleich als ein Zusammengehen mit sich. Die Unmittelbarkeit, die sie als Aufheben sich voraussetzt, ist schlechthin nur als Gesetztseyn, als an sich aufgehobenes, das nicht verschieden ist, von der Rückkehr in sich, und selbst nur dieses Rückkehren ist. Aber es ist zugleich bestimmt als Negatives, als unmittelbar gegen eines, also gegen ein Anderes. So ist die Reflexion bestimmt; sie ist, indem sie nach dieser Bestimmtheit, eine Voraussetzung hat, und von dem Unmittelbaren, als ihrem Andern anfängt, äußere Reflexion. 2. Die äußere Reflexion. Die Reflexion als absolute Reflexion ist das in ihm selbst scheinende Wesen, und setzt sich nur den Schein, das Gesetztseyn, voraus; sie ist als voraussetzende unmittelbar nur setzende Reflexion. Aber die äußerliche oder reale Reflexion setzt sich als aufgehoben, als das Negative ihrer voraus. Sie ist in dieser Bestimmung verdoppelt; das einemal als das Vorausgesetzte, oder die Reflexion in sich, die das Unmittelbare ist. Das andere Mal ist sie die als negativ sich auf sich beziehende Reflexion; sie bezieht sich auf sich als auf jenes ihr Nichtseyn. Die äußerliche Reflexion setzt also ein Seyn voraus, erstens nicht in dem Sinne, daß seine Unmittelbarkeit nur Gesetztseyn oder Moment ist, sondern vielmehr, daß diese Unmittelbarkeit die Beziehung auf sich, und die Bestimmtheit nur als Moment ist. Sie bezieht sich auf ihre Voraussetzung so, daß diese das Negative der Reflexion ist, aber so daß dieses Negative als Negatives aufgehoben ist.--Die Reflexion in ihrem Setzen, hebt unmittelbar ihr Setzen auf, so hat sie eine unmittelbare Voraussetzung. Sie findet also dasselbe vor, als ein solches von dem sie anfängt, und von dem aus sie erst das Zurückgehen in sich, das Negiren dieses ihres Negativen ist. Aber daß dieß Vorausgesetzte ein Negatives oder Gesetztes ist, geht dasselbe nichts an; diese Bestimmtheit gehört nur der setzenden Reflexion an, aber in dem Voraussetzen ist das Gesetztseyn nur als aufgehobenes. Was die äußerliche Reflexion an dem Unmittelbaren bestimmt und setzt, sind insofern demselben äußerliche Bestimmungen.--Sie war das Unendliche in der Sphäre des Seyns; das Endliche gilt als das Erste, als das Reale, von ihm wird als dem zu Grunde liegenden und zu Grund liegen bleibenden angefangen, und das Unendliche ist die gegenüber stehende Reflexion in sich. Diese äußere Reflexion ist der Schluß, in welchem die beiden Extreme, das Unmittelbare und die Reflexion in sich, sind; die Mitte desselben ist die Beziehung beider, das bestimmte Unmittelbare, so daß der eine Theil derselben, die Unmittelbarkeit nur dem einen Extreme, die andere, die Bestimmtheit oder Negation, nur dem andern Extreme zukommt. Aber das Thun der äußeren Reflexion näher betrachtet, so ist sie zweitens Setzen des Unmittelbaren, das insofern das Negative oder Bestimmte wird; aber sie ist unmittelbar auch das Aufheben dieses ihres Setzens; denn sie setzt das Unmittelbare voraus; sie ist im Negiren das Negiren dieses ihres Negirens. Sie ist aber unmittelbar damit ebenso Setzen, Aufheben des ihr negativen Unmittelbaren, und dieses, von dem sie als von einem Fremden anzufangen schien, ist erst in diesem ihrem Anfangen. Das Unmittelbare ist auf diese Weise nicht nur an sich, das hieße für uns oder in der äußeren Reflexion, dasselbe was die Reflexion ist, sondern es ist gesetzt, daß es dasselbe ist. Es ist nämlich durch die Reflexion als ihr Negatives oder als ihr Anderes bestimmt, aber sie ist es selbst, welche dieses Bestimmen negirt.--Es ist damit die Äußerlichkeit der Reflexion gegen das Unmittelbare aufgehoben; ihr sich selbst negirendes Setzen ist das Zusammengehen ihrer mit ihrem Negativen, mit dem Unmittelbaren und dieses Zusammengehen ist die wesentliche Unmittelbarkeit selbst. --Es ist also vorhanden, daß die äußere Reflexion nicht äußere, sondern ebenso sehr immanente Reflexion der Unmittelbarkeit selbst ist; oder daß das was durch die setzende Reflexion ist, das an und für sich seyende Wesen ist. So ist sie bestimmende Reflexion.
236Not. Refleksiyon genellikle öznel anlamda alınır: verilmiş dolaysız bir tasavvurun ötesine geçen, onun için genel belirlenimler arayan ya da onu bunlarla karşılaştıran yargı gücünün hareketi olarak. Kant refleksiyon yapan yargı gücünü belirleyen yargı gücünün karşısına koyar (Yargı Gücünün Eleştirisi, Giriş, s. XXIII vd.). Yargı gücünü genel olarak, tikeli küllînin altında içerilmiş olarak düşünme yetisi diye tarif eder. Küllî (kural, ilke, kanun) verilmişse, tikeli onun altına yerleştiren yargı gücü belirleyendir. Ama yalnızca tikel verilmişse ve yargı gücü onun için küllîyi bulacaksa, yargı gücü yalnızca refleksiyon yapandır. Demek ki refleksiyon burada da bir dolaysızın ötesine, küllîye geçiştir. Dolaysız bir yandan ancak kendi küllîsiyle bu ilişkisi sayesinde tikel olarak belirlenir; kendi için ise yalnızca bir cüzîdir ya da dolaysız bir var olandır. Öte yandan onun ilişkilendirildiği şey kendi küllîsidir, kuralıdır, ilkesidir, kanunudur; genel olarak kendi içine yansımış, kendisiyle ilişkili olan, yani öz ya da özsel olandır.
Ama burada söz konusu olan ne bilincin refleksiyonu ne de tikeli ve küllîyi belirlenimleri olarak taşıyan anlama yetisinin daha belirli refleksiyonudur; söz konusu olan genel olarak refleksiyondur. Kant'ın verilmiş tikel için küllîyi aramayı yüklediği o refleksiyon da, açıkça görüldüğü gibi, yalnızca dış refleksiyondur: dolaysızla, verilmiş bir şeyle ilişkili olur gibi ilişkilidir. — Ama bunda mutlak refleksiyonun kavramı da yatar. Çünkü refleksiyonun belirlemesi sırasında vardığı küllî, ilke ya da kural ve kanun, başlanan o dolaysızın özü sayılır; dolayısıyla dolaysız hiç mesabesinde bir şey sayılır; ondan geri dönüş, yani refleksiyonun belirlemesi ise ancak dolaysızı hakiki varlığına göre koymak sayılır. Demek ki refleksiyonun dolaysız üzerinde yaptığı şey ve ondan gelen belirlenimler, o dolaysıza dışsal bir şey olarak değil, onun asıl varlığı olarak sayılır.
Yeni felsefede bir süre moda olduğu üzere refleksiyona genel olarak her türlü kötülük yakıştırıldığında ve refleksiyon, belirlemesiyle birlikte mutlak bakış tarzının antipotu ve can düşmanı sayıldığında da kastedilen dışsal refleksiyondu. Gerçekten de düşünen refleksiyon, kendini dışsal olarak tuttuğu ölçüde, düpedüz verilmiş, kendisine yabancı bir dolaysızdan yola çıkar ve kendini salt biçimsel bir etkinlik sayar: içeriği ve malzemeyi dışarıdan alan, kendi için yalnızca bunlarla şartlanmış hareket olan bir etkinlik. — Ayrıca, belirleyen refleksiyonda hemen daha yakından görüleceği gibi, yansımış belirlenimler varlığın salt dolaysız belirlenimlerinden başka türdendir. Bu sonuncuların geçici, salt göreli, başkasıyla ilişki içinde duran belirlenimler olduğu daha kolay kabul edilir; ama yansımış belirlenimler kendinde ve kendi için varlığın biçimine sahiptir. Bu yüzden kendilerini özsel olanlar olarak kabul ettirirler; karşıtlarına geçmek şöyle dursun, daha çok mutlak, hür ve birbirine karşı kayıtsız görünürler. Bu yüzden kendi hareketlerine inatla direnirler. Onların varlığı, belirlilikleri içinde kendileriyle özdeşlikleridir; bu özdeşlik yüzünden, birbirlerini karşılıklı olarak önceden koysalar da, bu ilişki içinde düpedüz ayrı kalırlar.
Anmerkung. Die Reflexion wird gewöhnlicher Weise in subjektivem Sinne genommen, als die Bewegung der Urtheilskraft, die über eine gegebene unmittelbare Vorstellung hinausgeht, und allgemeine Bestimmungen für dieselbe sucht oder damit vergleicht. Kant setzt die reflektirende Urtheilskraft, der bestimmenden Urtheilskraft entgegen. (Kritik der Urtheilskraft. Einleit. S. XXIII. f.) Er definirt die Urtheilskraft überhaupt als das Vermögen, das Besondere als enthalten unter dem Allgemeinen zu denken. Ist das Allgemeine (die Regel, das Princip, das Gesetz) gegeben, so ist die Urtheilskraft, welche das Besondere darunter subsumirt, bestimmend. Ist aber nur das Besondere wozu sie das Allgemeine finden soll, so ist die Urtheilskraft bloß reflektirend. Die Reflexion ist somit hier gleichfalls das Hinausgehen über ein Unmittelbares zum Allgemeinen. Das Unmittelbare wird theils erst durch diese Beziehung desselben auf sein Allgemeines bestimmt als Besonderes; für sich ist es nur ein Einzelnes, oder ein unmittelbares Seyendes. Theils aber ist das, worauf es bezogen wird, sein Allgemeines, seine Regel, Princip, Gesetz; überhaupt das in sich reflektirte, sich auf sich selbst beziehende, das Wesen oder das Wesentliche. Es ist aber hier nicht, weder von der Reflexion des Bewußtseyns, noch von der bestimmteren Reflexion des Verstandes, die das Besondere und Allgemeine zu ihren Bestimmungen hat, sondern von der Reflexion überhaupt die Rede. Jene Reflexion, der Kant das Aufsuchen des Allgemeinen zum gegebenen Besondern zuschreibt, ist, wie erhellt, gleichfalls nur die äußere Reflexion, die sich auf das Unmittelbare als auf ein gegebenes bezieht. --Aber es liegt darin auch der Begriff der absoluten Reflexion; denn das Allgemeine, das Princip oder Regel und Gesetz, zu dem sie in ihrem Bestimmen fortgeht, gilt als das Wesen jenes Unmittelbaren, von dem angefangen wird, somit dieses als ein Nichtiges, und die Rückkehr aus demselben, das Bestimmen der Reflexion, erst als das Setzen des Unmittelbaren nach seinem wahrhaften Seyn; also das was die Reflexion an ihm thut und die Bestimmungen, die von ihr herkommen, nicht als ein jenem Unmittelbaren Äußerliches, sondern als dessen eigentliches Seyn. Die äußerliche Reflexion war auch gemeint, wenn der Reflexion überhaupt, wie es eine Zeitlang Ton in der neuern Philosophie war, alles Üble nachgesagt und sie mit ihrem Bestimmen als der Antipode und Erbfeind der absoluten Betrachtungsweise angesehen wurde. In der That geht auch die denkende Reflexion, insofern sie sich als äußerliche verhält, schlechthin von einem gegebenen, ihr fremden Unmittelbaren aus, und betrachtet sich als ein bloß formelles Thun, das Inhalt und Stoff von außen empfange, und für sich nur die durch ihn bedingte Bewegung sey.--Ferner, wie sich sogleich bei der bestimmenden Reflexion näher ergeben wird, sind die reflektirten Bestimmungen anderer Art, als die bloß unmittelbaren Bestimmungen des Seyns. Letztere werden leichter als vorübergehende, bloß relative, in der Beziehung auf Anderes stehende zugegeben; aber die reflektirten Bestimmungen haben die Form des An-und-Fürsichseyns; sie machen sich daher als die Wesentlichen geltend, und statt übergehend in ihre entgegengesetzten zu seyn, erscheinen sie vielmehr als absolut, frei und gleichgültig gegen einander. Sie widersetzen sich daher hartnäckig ihrer Bewegung, das Seyn derselben ist ihre Identität mit sich in ihrer Bestimmtheit, nach welcher sie, ob sie sich zwar gegenseitig voraussetzen, in dieser Beziehung sich schlechthin getrennt erhalten.
2373. Belirleyen Refleksiyon
Belirleyen refleksiyon genel olarak koyan refleksiyon ile dış refleksiyonun birliğidir. Bunu daha yakından incelemek gerekir.
- Dış refleksiyon dolaysız varlıktan, koyan refleksiyon hiçten başlar. Belirleyici olan dış refleksiyon, aşılmış varlığın yerine bir başkasını, ama özü koyar; koyma ise belirlenimini bir başkasının yerine koymaz, onun önvarsayımı yoktur. Ama bu yüzden tamamlanmış, belirleyen refleksiyon değildir; bu yüzden koyduğu belirlenim yalnızca konmuş bir şeydir. Konmuş olan dolaysızdır, ama kendisiyle eşit olarak değil, kendini olumsuzlayan olarak; kendi içine dönüşle mutlak bir ilişkisi vardır; yalnızca kendi içine refleksiyonda vardır, ama bu refleksiyonun kendisi değildir.
Bu yüzden konmuş olan bir başkadır, ama refleksiyonun kendisiyle eşitliği düpedüz korunacak biçimde; çünkü konmuş olan yalnızca aşılmış olarak, kendi içine dönüşle ilişki olarak vardır. — Varlık alanında varoluş, olumsuzlamayı kendi üzerinde taşıyan varlıktı; varlık da bu olumsuzlamanın dolaysız zemini ve öğesiydi; bu yüzden olumsuzlamanın kendisi de dolaysızdı. Öz alanında varoluşa karşılık gelen konmuş olmadır. O da bir varoluştur, ama zemini öz olarak ya da saf olumsuzluk olarak varlıktır; var olan olarak değil, dolaysızca aşılmış olarak bir belirlilik ya da olumsuzlamadır. Varoluş yalnızca konmuş olmadır: özün varoluş hakkındaki önermesi budur. Konmuş olma bir yandan varoluşun, öbür yandan özün karşısında durur ve varoluşu özle, tersine özü varoluşla birleştiren orta terim olarak görülmelidir. — Bu yüzden bir belirlenimin yalnızca bir konmuş olma olduğu söylendiğinde, bu iki anlama gelebilir: belirlenim bunu ya varoluşa ya da öze karşıtlık içinde olur. Birinci anlamda varoluş konmuş olmadan daha yüksek bir şey sayılır ve konmuş olma dış refleksiyona, öznel olana yüklenir. Gerçekte ise daha yüksek olan konmuş olmadır; çünkü konmuş olma olarak varoluş, kendinde ne ise o olarak, yani olumsuz olarak, düpedüz yalnızca kendi içine dönüşle ilişkili bir şeydir. Bu yüzden konmuş olma, yalnızca öz bakımından, kendi içine dönmüş olmanın olumsuzlaması olarak bir konmuş olmadır.
- Konmuş olma henüz refleksiyon belirlenimi değildir; yalnızca belirliliktir, genel olarak olumsuzlama olarak. Ama koyma şimdi dış refleksiyonla birlik içindedir; bu birlikte dış refleksiyon mutlak önceden koymadır, yani refleksiyonun kendini kendinden itmesi ya da belirliliği kendisi olarak koymasıdır. Bu yüzden konmuş olma, böyle olarak, olumsuzlamadır; ama önceden konmuş olarak bu olumsuzlama kendi içine yansımıştır. Böylece konmuş olma refleksiyon belirlenimidir.
Refleksiyon belirlenimi varlığın belirliliğinden, keyfiyetten farklıdır. Keyfiyet genel olarak başkasıyla dolaysız ilişkidir; konmuş olma da başkasıyla ilişkidir, ama kendi içine yansımış olmayla. Keyfiyet olarak olumsuzlama, var olan olarak olumsuzlamadır; onun temelini ve öğesini varlık oluşturur. Refleksiyon belirleniminin temeli ise kendi içine yansımış olmadır. Konmuş olma tam da refleksiyon olumsuzlanmışlığı içinde kendisiyle eşitlik olduğu için belirlenim olarak sabitleşir; bu yüzden refleksiyonun olumsuzlanmışlığı kendisi kendi içine refleksiyondur. Belirlenim burada varlık sayesinde değil, kendisiyle eşitliği sayesinde kalıcıdır. Keyfiyeti taşıyan varlık olumsuzlamaya eşit olmadığı için keyfiyet kendi içinde eşitsizdir; bu yüzden geçici, başkasında kaybolan bir momenttir. Refleksiyon belirlenimi ise olumsuzlama olarak konmuş olmadır; temeli olumsuzlanmışlık olan olumsuzlamadır; demek ki kendi içinde kendisiyle eşitsiz değildir, dolayısıyla özsel, geçmeyen belirliliktir. Ona kalıcılık veren, refleksiyonun kendisiyle eşitliğidir; olumsuzu yalnızca olumsuz olarak, aşılmış ya da konmuş olarak taşıyan eşitlik.
- Bestimmende Reflexion. Die bestimmende Reflexion ist überhaupt die Einheit der setzenden und der äußeren Reflexion. Dieß ist näher zu betrachten.--1. Die äußere Reflexion fängt vom unmittelbaren Seyn an, die setzende vom Nichts. Die äußere Reflexion, die bestimmend wird, setzt ein Anderes, aber das Wesen, an die Stelle des aufgehobenen Seyns; das Setzen setzt seine Bestimmung nicht an die Stelle eines Anderen; es hat keine Voraussetzung. Aber deswegen ist es nicht die vollendete, bestimmende Reflexion; die Bestimmung, die es setzt, ist daher nur ein Gesetztes; es ist Unmittelbares, aber nicht als sich selbst gleich, sondern als sich negirend, es hat absolute Beziehung auf die Rückkehr in sich, es ist nur in der Reflexion in sich, aber es ist nicht diese Reflexion selbst. Das Gesetzte ist daher ein Anderes, aber so, daß die Gleichheit der Reflexion mit sich schlechthin erhalten ist; denn das Gesetzte ist nur als Aufgehobenes, als Beziehung auf die Rückkehr in sich selbst. --In der Sphäre des Seyns, war das Daseyn das Seyn, das die Negation an ihm hatte, und das Seyn der unmittelbare Boden und Element dieser Negation, die daher selbst die unmittelbare war. Dem Daseyn entspricht in der Sphäre des Wesens das Gesetztseyn. Es ist gleichfalls ein Daseyn, aber sein Boden ist das Seyn, als Wesen oder als reine Negativität; es ist eine Bestimmtheit oder Negation nicht als seyend, sondern unmittelbar als aufgehoben. Das Daseyn ist nur Gesetztseyn; dieß ist der Satz des Wesens vom Daseyn. Das Gesetztseyn steht einer Seits dem Daseyn, anderer Seits dem Wesen gegenüber, und ist als die Mitte zu betrachten, welche das Daseyn mit dem Wesen und umgekehrt das Wesen mit dem Daseyn zusammenschließt. --Wenn man sagt, eine Bestimmung ist nur ein Gesetztseyn, so kann dieß daher den doppelten Sinn haben; sie ist dieß im Gegensatze gegen das Daseyn, oder gegen das Wesen. In jenem Sinne wird das Daseyn für etwas Höheres genommen, als das Gesetztseyn, und dieses der äußern Reflexion, dem Subjektiven zugeschrieben. In der That aber ist das Gesetztseyn das Höhere; denn als Gesetztseyn ist das Daseyn, als das was es an sich ist, als Negatives, ein schlechthin nur auf die Rückkehr in sich bezogenes. Deswegen ist das Gesetztseyn nur ein Gesetztseyn in Rücksicht auf das Wesen, als die Negation des Zurückgekehrtseyns in sich selbst. 2. Das Gesetztseyn ist noch nicht Reflexions-Bestimmung; es ist nur Bestimmtheit, als Negation überhaupt. Aber das Setzen ist nun in Einheit mit der äußern Reflexion; diese ist in dieser Einheit absolutes Voraussetzen; das heißt, das Abstoßen der Reflexion von sich selbst, oder Setzen der Bestimmtheit als ihrer selbst. Das Gesetztseyn ist daher, als solches Negation; aber als vorausgesetztes ist sie als in sich reflektirte. So ist das Gesetztseyn Reflexions-Bestimmung. Die Reflexions-Bestimmung ist von der Bestimmtheit des Seyns, der Qualität, unterschieden; diese ist unmittelbare Beziehung auf Anderes überhaupt; auch das Gesetztseyn ist Beziehung auf Anderes, aber auf das Reflektirtseyn in sich. Die Negation als Qualität ist Negation als seyend; das Seyn macht ihren Grund und Element aus. Die Reflexionsbestimmung hingegen hat zu diesem Grunde das Reflektirtseyn in sich selbst. Das Gesetztseyn fixirt sich zur Bestimmung, eben darum, weil die Reflexion die Gleichheit mit sich selbst in ihrem Negirtseyn ist; ihr Negirtseyn ist daher selbst Reflexion in sich. Die Bestimmung besteht hier nicht durch das Seyn, sondern durch ihre Gleichheit mit sich. Weil das Seyn, das die Qualität trägt, das der Negation ungleiche ist, so ist die Qualität in sich selbst ungleich, daher übergehendes, im Andern verschwindendes Moment. Hingegen die Reflexionsbestimmung ist das Gesetztseyn als Negation, Negation die zu ihrem Grunde das Negirtseyn hat, also sich in sich selbst nicht ungleich ist, somit wesentliche, nicht übergehende Bestimmtheit. Die Sich-selbst-Gleichheit der Reflexion, welche das Negative nur als Negatives, als Aufgehobenes oder Gesetztes hat, ist es, welche demselben Bestehen giebt.
238Kendi içine bu refleksiyon yüzünden refleksiyon belirlenimleri, boşlukta birbirini ne çekmeden ne itmeden süzülen hür özlükler gibi görünür. Onlarda belirlilik, kendisiyle ilişki sayesinde sağlamlaşmış ve sonsuzca sabitlenmiştir. Bu, geçişini ve salt konmuş olmasını kendine boyun eğdirmiş, ya da başkasına refleksiyonunu kendi içine refleksiyona bükmüş belirli olandır. Bu belirlenimler böylece özde olduğu biçimiyle belirli görüntüyü, özsel görüntüyü oluşturur. Bu yüzden belirleyen refleksiyon kendi dışına çıkmış refleksiyondur; özün kendisiyle eşitliği, hâkim olan olumsuzlamada kaybolmuştur.
Demek ki refleksiyon belirleniminin önce birbirinden ayrılan iki yanı vardır. Birincisi, konmuş olmadır, böyle olarak olumsuzlamadır; ikincisi, kendi içine refleksiyondur. Konmuş olma bakımından olumsuzlama olarak olumsuzlamadır; bu da daha şimdiden kendisiyle birliğidir. Ama bu birlik henüz yalnızca kendindedir; ya da refleksiyon belirlenimi, kendi üzerinde kendini aşan olarak, kendisinin başkası olarak dolaysızdır. — Bu bakımdan refleksiyon kendi içinde kalan belirlemedir. Öz bunda kendi dışına çıkmaz; farklar düpedüz konmuştur, öze geri alınmıştır. Ama öbür yandan farklar konmuş değil, kendi içine yansımıştır; olumsuzlama olarak olumsuzlama kendisiyle eşitlik içindedir, kendi başkasına, kendi yokluğuna yansımış değildir.
- Refleksiyon belirlenimi hem kendi içine yansımış ilişki hem konmuş olma olduğu için, doğası buradan dolaysızca daha açık görülür. Konmuş olma olarak, böyle olarak olumsuzlamadır, bir başkasına, yani kendi içine mutlak refleksiyona ya da öze karşı bir yokluktur. Ama kendisiyle ilişki olarak kendi içine yansımıştır. — Bu refleksiyonu ile o konmuş olması birbirinden farklıdır; konmuş olması daha çok aşılmış olmasıdır, kendi içine yansımış olması ise kalıcılığıdır. Demek ki kendi içine refleksiyon da olan şey konmuş olma olduğu ölçüde, refleksiyon belirliliği kendi üzerinde kendi başkalığıyla ilişkidir. — Refleksiyon belirliliği, başka bir şeyle ilişkilendirilen var olan, durağan bir belirlilik olarak var değildir; öyle olsaydı ilişkilendirilen ile onun ilişkisi birbirinden farklı olurdu: ilişkilendirilen, kendi içinde var olan, başkasını ve bu başkasıyla ilişkisini kendinden dışlayan bir şey olurdu. Tersine refleksiyon belirlenimi kendi üzerinde hem belirli yandır hem de bu belirli yanın belirli yan olarak ilişkisidir, yani kendi olumsuzlamasıyla ilişkisidir. — Keyfiyet ilişkisi yoluyla başkasına geçer; değişimi ilişkisinde başlar. Refleksiyon belirlenimi ise başkalığını kendi içine geri almıştır. Konmuş olmadır, olumsuzlamadır; ama başkasıyla ilişkiyi kendi içine geri büken olumsuzlamadır; kendisiyle eşit olan, kendisinin ve başkasının birliği olan ve ancak bununla özlük olan olumsuzlamadır. Demek ki konmuş olmadır, olumsuzlamadır; ama kendi içine refleksiyon olarak aynı zamanda bu konmuş olmanın aşılmış olmasıdır, kendisiyle sonsuz ilişkidir.238
Um dieser Reflexion in sich willen erscheinen die Reflexionsbestimmungen als freie, im Leeren ohne Anziehung oder Abstoßung gegen einander schwebende Wesenheiten. In ihnen hat sich die Bestimmtheit durch die Beziehung auf sich befestigt und unendlich fixirt. Es ist das Bestimmte, das sein Übergehen und sein bloßes Gesetztseyn sich unterworfen, oder seine Reflexion in Anderes in Reflexion in sich umgebogen hat. Diese Bestimmungen machen hierdurch den bestimmten Schein aus, wie er im Wesen ist, den wesentlichen Schein. Aus diesem Grunde ist die bestimmende Reflexion die außer sich gekommene Reflexion; die Gleichheit des Wesens mit sich selbst ist in die Negation verloren, die das Herrschende ist. Es sind also an der Reflexionsbestimmung zwei Seiten, die zunächst sich unterscheiden. Erstlich ist sie das Gesetztseyn, die Negation als solche; zweitens ist sie die Reflexion in sich. Nach dem Gesetztseyn ist sie die Negation als Negation; dieß ist somit bereits ihre Einheit mit sich selbst. Aber sie ist dieß nur erst an sich; oder sie ist das Unmittelbare als sich an ihm aufhebend, als das Andere seiner selbst.--Insofern ist die Reflexion in sich bleibendes Bestimmen. Das Wesen geht darin nicht außer sich; die Unterschiede sind schlechthin gesetzt, in das Wesen zurückgenommen. Aber nach der andern Seite sind sie nicht gesetzte, sondern in sich selbst reflektirt; die Negation als Negation, ist in Gleichheit mit ihr selbst, nicht in ihr Anderes, nicht in ihr Nichtseyn reflektirt. 3. Indem nun die Reflexionsbestimmung sowohl reflektirte Beziehung in sich selbst, als auch Gesetztseyn ist, so erhellt unmittelbar daraus ihre Natur näher. Als Gesetztseyn nämlich ist sie die Negation als solche, ein Nichtseyn gegen ein Anderes, nämlich gegen die absolute Reflexion in sich oder gegen das Wesen. Aber als Beziehung auf sich ist sie in sich reflektirt.--Diese ihre Reflexion und jenes Gesetztseyn sind verschieden; ihr Gesetztseyn ist vielmehr ihr Aufgehobenseyn; ihr Reflektirtseyn in sich aber ist ihr Bestehen. Insofern es nun also das Gesetztseyn ist, das zugleich Reflexion in sich selbst ist, so ist die Reflexionsbestimmtheit die Beziehung auf ihr Andersseyn an ihr selbst.--Sie ist nicht als eine seyende, ruhende Bestimmtheit, welche bezogen würde auf ein Anderes, so daß das Bezogene und dessen Beziehung verschieden von einander sind, jenes ein Insichseyendes, ein Etwas, welches sein Anderes und seine Beziehung auf dieß Andere von sich ausschließt. Sondern die Reflexions-Bestimmung ist an ihr selbst die bestimmte Seite, und die Beziehung dieser bestimmten Seite als bestimmter, das heißt, auf ihre Negation.--Die Qualität geht durch ihre Beziehung in Anderes über; in ihrer Beziehung beginnt ihre Veränderung. Die Reflexionsbestimmung hingegen hat ihr Andersseyn in sich zurückgenommen. Sie ist Gesetztseyn, Negation, welche aber die Beziehung auf Anderes in sich zurückbeugt, und Negation, die sich selbst gleich, die Einheit ihrer selbst und ihres Andern und nur dadurch Wesensheit ist. Sie ist also Gesetztseyn, Negation, aber als Reflexion in sich ist sie zugleich das Aufgehobenseyn dieses Gesetztseyns, unendliche Beziehung auf sich.