İçeriğe geç
Hakiki Din Üzerine

Augustinus · Hakiki Din Üzerine

45. Bölüm

  1. Bu yüzden bedenin bu hazzında bile, onu hor görmemiz için bize hatırlatma yapan bir şey buluruz. Bunun sebebi bedenin tabiatının kötü olması değil, ilk iyiliklere bağlanmasına ve onlardan zevk almasına izin verilmiş olan ruhun, en sondaki iyiliğin sevgisinde çirkince yuvarlanmasıdır. Arabacı sürüklenip kendi düşüncesizliğinin cezasını çekerken, kullandığı şey her ne ise onu suçlar. Ama yardım istesin, her şeyin Rabbi emretsin, atların önü kesilsin (atlar onun düşüşünden şimdiden başka bir seyirlik çıkarmaktadır, ona yardım edilmezse ölümünden de çıkaracaklardır); arabacı yerine getirilsin, tekerleklerin üstüne oturtulsun, dizginler yeniden eline verilsin, artık söz dinleyen, evcilleşmiş hayvanları daha dikkatle yönetsin: O zaman arabanın ve bütün o koşumun ne kadar iyi yapılmış olduğunu hissedecektir; oysa bu koşum, onun düşüşü yüzünden hem ona eziyet ediyor hem de en yakışır ölçülülükteki yürüyüşünü yitirmiş bulunuyordu. Çünkü bu bedene de güçsüzlüğü, cennette onu kötü kullanan ruhun açgözlülüğü doğurdu: Ruh, ebedî sağlığın bağlı olduğu hekim talimatına karşı yasak yiyeceği kendine mal etti.
  1. Öyleyse mutlu hayatın bulunamadığı şu görünür bedenin güçsüzlüğünde bile, en yüksekten en aşağıya kadar inen biçim sayesinde mutlu hayata dair bir hatırlatma bulunuyorsa, soyluluk ve üstünlük arayışında, her türlü kibirde ve bu dünyanın boş gösterişinde ne kadar çok bulunur! Çünkü insan bunda, mümkünse her şeyin kendisine boyun eğdiği tek kişi olmaktan, yani her şeye gücü yeten Tanrı'yı ters bir şekilde taklit etmekten başka ne arar? Eğer ona boyun eğerek ve buyruklarına göre yaşayarak onu taklit etseydi, öteki şeyleri onun aracılığıyla kendine boyun eğmiş bulurdu; insanlara hükmetmek isteyen kişi, küçük bir böcekten korkacak kadar çirkin bir duruma düşmezdi. Demek ki kibirde de birliğe ve her şeye güç yetirmeye yönelik bir istek vardır; ama hepsi gölge gibi geçip giden geçici şeylerin hâkimiyetinde.
  1. Yenilmez olmak isteriz ve bunda haklıyız; çünkü ruhumuzun tabiatı bunu, kendi suretinde yaratıldığı Tanrı'dan sonra taşır. Ama onun buyrukları gözetilmeliydi; onlar gözetilseydi kimse bizi yenemezdi. Oysa şimdi, sözlerine çirkince razı olduğumuz kadın doğum sancısıyla evcilleştirilirken, biz de yeryüzünde zahmet çekiyor ve bizi sarsabilen, altüst edebilen her şey karşısında büyük bir utançla yeniliyoruz. Böylece insanlara yenilmek istemiyoruz, ama öfkeyi yenemiyoruz. Bu çirkinlikten daha lanetli ne söylenebilir? İnsanın bizim olduğumuz şey olduğunu kabul ederiz; insanın kusurları olsa da kendisi kusur değildir. Öyleyse bizi bir insanın yenmesi, bir kusurun yenmesinden ne kadar daha onurludur! Peki, geçici şeylerde yenilmek istemeyen kişiye zorunlu olarak işkence eden ve onu boyunduruk altına alan kıskançlığın korkunç bir kusur olduğundan kim şüphe eder? Öyleyse bizi bir insanın yenmesi, kıskançlığın ya da başka herhangi bir kusurun yenmesinden daha iyidir.

    45
    1. Quapropter, etiam in ista corporis voluptate invenimus unde commoneamur eam contemnere; non quia malum est natura corporis, sed quia in extremi boni dilectione turpiter volutatur, cui primis inhaerere fruique concessum est. Cum trahitur auriga, et suae temeritatis dat poenas, quidquid illud est quo utebatur, accusat: sed imploret auxilium, jubeat Dominus rerum, obsistatur equis, alia jam spectacula de illius praecipitatione facientibus, et nisi subveniatur de morte facturis, restituatur in locum, super rotas collocetur, habenarum jura reddantur, regat cautius obtemperantes et edomitas bestias; tunc sentiet quam bene currus et tota illa junctio fabricata sit, quae ruina ejus et ipsum affligebat, et cursum decentissimae moderationis amiserat: quia et huic corpori imbecillitatem peperit animae male utentis aviditas in paradiso, usurpans vetitum cibum contra medici disciplinam, qua sempiterna continetur salus. 84. Si ergo in ista ipsa visibilis carnis imbecillitate, ubi beata vita esse non potest, invenitur admonitio beatae vitae propter speciem de summo usque ad ima venientem; quanto magis in appetitione nobilitatis et excellentiae, et in omni superbia vanaque pompa hujus mundi! Quid enim aliud in ea homo appetit, nisi solus esse, si fieri possit, cui cuncta subjecta sint, perversa scilicet imitatione omnipotentis Dei? Quem si subditus imitaretur, secundum praecepta ejus vivendo, per eum haberet subdita caetera, nec ad tantam deformitatem veniret, ut bestiolam timeret, qui vult hominibus imperare. Habet ergo et superbia quemdam appetitum unitatis et omnipotentiae; sed in rerum temporalium principatu, quae omnia transeunt tanquam umbra. 85. Invicti esse volumus, et recte; habet enim hoc animi nostri natura post Deum a quo ad ejus imaginem factus est: sed ejus praecepta erant servanda, quibus servatis nemo nos vinceret. Nunc vero, dum ipsa cujus verbis turpiter consensimus, domatur dolore pariendi, et nos in terra laboramus, et cum magno dedecore superamur ab omnibus quae nos commovere ac perturbare potuerint. Itaque nolumus ab hominibus vinci, et iram non possumus vincere. Qua turpitudine quid exsecrabilius dici potest? Fatemur hominem hoc esse quod nos sumus, qui tamen etsi habeat vitia, non est tamen ipse vitium. Quanto igitur honestius homo nos vincit, quam vitium? Quis autem dubitet immane vitium esse invidentiam, qua necesse est torqueatur et subjiciatur qui non vult in rebus temporalibus vinci? Melius est ergo ut homo nos vincat, quam invidentia vel quodlibet aliud vitium.

Çeviri değerlendirmesi

Yıldızlar eseri değil, çevirinin kalitesini ölçer

Yükleniyor…

Çeviri önerileri

Nasıl önerilir?

Yükleniyor…

İncelemeler

Okurların eser üzerine yazdığı değerlendirmeler.

Yükleniyor…

Tartışma

Yükleniyor…