İçeriğe geç
Hakiki Din Üzerine

Augustinus · Hakiki Din Üzerine

17. Bölüm

  1. Bütün öğretinin tarzı da —kimi yerde çok açık, kimi yerde benzetmelerle; sözlerde, işlerde, sırlarda; ruhun her türlü eğitimine ve alıştırmasına uydurulmuş olarak— akla dayalı terbiyenin kuralını yerine getirmekten başka ne yaptı? Çünkü sırların açıklanması da en açık söylenmiş şeylere yöneltilir. Yalnız en kolay anlaşılan şeyler olsaydı, hakikat ne gayretle aranır ne de tatla bulunurdu. Kutsal Yazılarda sırlar bulunup da sırlarda hakikatin işaretleri bulunmasaydı, amel bilgiyle yeterince uyuşmazdı. Ama dindarlık korkuyla başlayıp sevgiyle tamamlandığı için, kölelik zamanında korkuyla bağlanmış olan halk eski Kanun'da pek çok sırla yükleniyordu. Bu, böylelerinin, Peygamberler aracılığıyla geleceği müjdelenen Tanrı lütfunu özlemeleri için faydalıydı. Bu lütuf gelince, Tanrı'nın Bilgeliğinin kendisi tarafından —hürriyete çağrılmamızı sağlayan insanı üstlenmişti— Hristiyan halkın, yani tek Tanrı'nın altındaki hür kalabalığın topluluğunu bir arada tutacak az sayıda ve son derece kurtarıcı sırlar kondu. Tek ve aynı Tanrı'nın altında zincire vurulmuş bir kalabalık olan İbrani halkına yüklenmiş pek çok şey ise uygulamadan kaldırıldı, ama imanda ve yorumda kaldı. Böylece şimdi köle gibi bağlamazlar, ruhu hür bir şekilde çalıştırırlar.
  1. Halkımız Yahudilerin bağlı olduğu ya da hâlâ bağlı olduğu sırlarla bağlı olmadığı için iki Ahit'in tek Tanrı'dan olabileceğini inkâr eden kişi şunu da söyleyebilir: Son derece adil bir aile reisinin, daha ağır bir köleliği faydalı bulduğu kimselere bir şey, oğulluk derecesine kabul etmeye tenezzül ettiği kimselere başka bir şey buyurması mümkün değildir. Eğer hayat buyrukları, eski Kanun'da daha küçük, İncil'de daha büyük oldukları için onu rahatsız ediyorsa ve bu yüzden ikisinin tek Tanrı'ya ait olmadığını düşünüyorsa, böyle düşünen kişi şundan da rahatsız olabilir: Tek bir hekim, sağlığı yeniden kazandırmak ya da korumak için yardımcıları aracılığıyla daha zayıflara bir şey, kendisi daha güçlülere başka bir şey öğütler. Çünkü hekimlik sanatı aynı kalıp hiçbir şekilde değişmediği hâlde, sağlığımız değişken olduğu için hastalara verdiği öğütleri değiştirir; aynı şekilde ilahî takdir kendisi tamamen değişmez olduğu hâlde değişken yaratığa çeşitli şekillerde yardım eder ve hastalıkların çeşitliliğine göre kimi zaman bir şeyi, kimi zaman başka bir şeyi buyurur ya da yasaklar; öyle ki eksilen, yani hiçliğe yönelen şeyleri, ölümün kendisiyle başladığı kusurdan ve ölümün kendisinden kurtarıp kendi tabiatlarına ve özlerine geri getirsin ve sağlamlaştırsın.

    17
    1. Jamvero ipse totius doctrinae modus, partim apertissime, partim similitudinibus, in dictis, in factis, in sacramentis, ad omnem animae instructionem exercitationemque accommodatus, quid aliud quam rationalis disciplinae regulam implevit? Nam et mysteriorum expositio ad ea dirigitur, quae apertissime dicta sunt. Et si ea tantum essent quae facillime intelliguntur, nec studiose quaereretur, nec suaviter inveniretur veritas. Neque si essent in Scripturis sacramenta, et in sacramentis non essent signacula veritatis, satis cum cognitione actio conveniret. Nunc vero quoniam pietas timore inchoatur, charitate perficitur; populus timore constrictus tempore servitutis in veteri Lege multis Sacramentis onerabatur. Hoc enim talibus utile erat ad desiderandam gratiam Dei, quae per Prophetas ventura canebatur. Quae ubi venit, ab ipsa Dei Sapientia homine assumpto, a quo in libertatem vocati sumus, pauca Sacramenta saluberrima constituta sunt, quae societatem christiani populi, hoc est sub uno Deo liberae multitudinis, continerent. Multa vero quae populo Hebraeo, hoc est sub eodem uno Deo compeditae multitudini imposita erant, ab actione remota sunt, in fide atque interpretatione manserunt. Ita nunc nec serviliter alligant, et exercent liberaliter animum. 34. Quisquis autem ideo negat utrumque Testamentum ab uno Deo esse posse, quia non eisdem sacramentis tenetur populus noster, quibus Judaei tenebantur vel adhuc tenentur; potest dicere non posse fieri ut unus paterfamilias justissimus aliud imperet eis quibus servitutem duriorem utilem judicat, aliud eis quos in filiorum gradum adoptare dignatur. Si autem praecepta vitae movent, quod in veteri Lege minora sunt, in Evangelio majora, et ideo putatur non ad unum Deum utraque pertinere; potest qui hoc putat perturbari, si unus medicus alia per ministros suos imbecillioribus, alia per seipsum valentioribus praecipiat ad reparandam, vel obtinendam salutem. Ut enim ars medicinae, cum eadem maneat, neque ullo pacto ipsa mutetur, mutat tamen praecepta languentibus, quia mutabilis est nostra valetudo: ita divina providentia, cum sit ipsa omnino incommutabilis, mutabili tamen creaturae varie subvenit, et pro diversitate morborum alias alia jubet aut vetat; ut a vitio unde mors incipit, et ab ipsa morte, ad naturam suam et essentiam, ea quae deficiunt, id est ad nihilum tendunt, reducat et firmet.

Çeviri değerlendirmesi

Yıldızlar eseri değil, çevirinin kalitesini ölçer

Yükleniyor…

Çeviri önerileri

Nasıl önerilir?

Yükleniyor…

İncelemeler

Okurların eser üzerine yazdığı değerlendirmeler.

Yükleniyor…

Tartışma

Yükleniyor…