Augustinus · Ruhun Büyüklüğü Üzerine
20. Bölüm
20Evodius: Bunları kabul ediyor ve onaylıyorum; yine de yeni doğmuş bir çocukta elimizden geldiğince gözlemlediğimiz ruhun her şeyden habersiz ve kaba olması beni az sıkmıyor. Ruh ebedîyse niçin yanında hiçbir sanat getirmedi?
Augustinus: Büyük, gerçekten büyük, ondan daha büyüğü olup olmadığını bilmediğim bir soru ortaya atıyorsun. Bu soruda kanaatlerimiz birbirine o kadar zıt ki sana ruh yanında hiçbir sanat getirmemiş gibi görünüyor, bana ise tersine bütün sanatları getirmiş gibi; öğrenmek denen şey de hatırlamaktan ve anımsamaktan başka bir şey değilmiş gibi. Ama bunun böyle olup olmadığını araştırmanın şimdi zamanı olmadığını görmüyor musun? Çünkü şimdi uğraştığımız şey, mümkünse, ruhun yer kaplayan boyutlara göre küçük ya da büyük diye anılmadığının ortaya çıkmasıdır. Ebedî olup olmadığını ise, koyduğun dördüncü soruyu, yani niçin bedene verildiğini, izin verildiği ölçüde ele almaya başladığımızda yerinde inceleriz. Çünkü onun hep var olup olmadığının ya da hep var olup olmayacağının, ya da bazen bilgisiz bazen bilgili olmasının, böyle bir büyüklüğüyle ne ilgisi var? Uzun zamanın bedenlere bile büyüklük sebebi vermediğini yukarıda kanıtladık; büyüyenlerde hiçbir ustalık bulunmayabileceği, yaşlananlarda ise ustalığın çoğu zaman elverişli olduğu da çok iyi bilinir; yaşın getirdiği beden büyüklüğüyle ruhun da genişlemediğini göstermek için, sanırım başka birçok şey de yeterince söylendi.
- E. Accipio ista et assentior, nec tamen nihil angor ex eo quod imperita omnium rerum et bruta est anima, quam in puero recens nato quantum licet inspicimus. Cur enim nullam artem secum attulit, si æterna est? A. Magnam omnino, magnam, et qua nescio utrum quidquam majus sit, quæstionem moves, in qua tantum nostræ sibimet opiniones adversantur, ut tibi anima nullam, mihi contra omnes artes secum attulisse videatur; nec aliud quidquam esse id quod dicitur discere, quam reminisci et recordari. Sed videsne quam hujus temporis non sit, utrum ista habeant ita sese, requirere? Nunc enim agimus ut appareat, si potest, non eam secundum loci spatia parvam magnamve nominari; æternitatem autem ejus si ulla est, opportune scrutabimur cum illud quod quartum posuisti, cur corpori fuerit data, quantum fas est tractare coeperimus. Quid enim ad talem ejus quantitatem attinet, semperne an non semper fuerit, futurave sit, aut quod nunc imperita nunc perita est; cum et longum tempus, ne corporibus quidem afferre magnitudinis causam, superius probaverimus; et peritiam notissimum sit posse nullam adesse crescentibus, ac sæpe senescentibus opportunam esse; multaque alia dicta sint satis, ut opinor, ad demonstrandum non cum magnitudine corporis, quam aetas affert, etiam animam fieri ampliorem.