İçeriğe geç
Dua Üzerine

Origenes · Dua Üzerine

20. Bölüm

20.1Kilise ile sinagog arasında bir fark varsa —asıl anlamıyla kilise "lekesiz, kırışıksız ve böyle bir kusuru olmayan", kutsal ve kusursuz olandır; oraya ne "fahişeden doğan", ne "hayaları ezik" ya da "hadım edilmiş" kimse girebilir, hatta ne Mısırlı ne Edomlu, meğer ki onlardan doğan oğullar üçüncü kuşakta kiliseye güçbela katılabilsin; ne de "Moavlı" ve "Ammonlu", meğer ki onuncu kuşak dolsun ve çağ tamamlansın; sinagogu ise bir yüzbaşı yaptırmıştır, hem de İsa'nın gelişinden önceki zamanlarda, Tanrı'nın Oğlu'nun onda "İsrail'de bile" bulmadığı bir "iman" bulduğuna henüz tanıklık edilmemişken—, o hâlde "sinagoglarda" "dua etmeyi seven" kişi "geniş caddelerin" köşelerinden uzak değildir. Ama kutsal kişi böyle değildir. Onun dua etmesi ikiyüzlülerinki gibi bir "sevme" (philein) değil, gönülden bir bağlılıktır (agapan); "sinagoglarda" değil kiliselerde, "geniş caddelerin köşelerinde" değil dar ve sıkıntılı yolun dosdoğruluğunda dua eder; "insanlara görünmek" için değil, "Rab Tanrı'nın önünde" görünmek için dua eder. Çünkü "Rab'bin lütuf yılını" anlayan ve "Yılda üç kez bütün erkekleriniz Rab Tanrı'nın önüne çıkacak" diyen buyruğu tutan kişi erkektir.

20.1

Εἰ δέ ἐστι τὶς διαφορὰ ἐκκλησίας καὶ συναγωγῆς (τῆς μὲν κυρίως ἐκκλησίας οὐκ ἐχούσης „σπῖλον ἢ ῥυτίδα ἤ τι τῶν τοιούτων ἀλλὰ“ ἁγίας καὶ ἀμώμου τυγχανούσης, εἰς ἣν οὔτε ὁ „ἐκ πόρνης“ εἰσέρχεται οὔτε ὁ „θλαδίας“ ἢ „ἀποκεκομμένος“ ἀλλ᾿ οὐδὲ Αἰγύπτιος ἢ Ἰδουμαῖος, ἐὰν μὴ υἱῶν γεννηθέντων αὐτοῖς διὰ τὴν τρίτην γενεὰν μόλις δυνηθῶσιν ἐφαρμόσαι τῇ ἐκκλησίᾳ, οὐδὲ ὁ „Μωαβίτης“ καὶ „ Ἀμμανίτης,“ ἐὰν μὴ δεκάτη γενεὰ πληρωθῇ καὶ ὁ αἰὼν τελεσθῇ· τῆς δὲ συναγωγῆς ὑπὸ ἑκατοντάρχου οἰκοδομουμένης, ἐν τοῖς πρὸ τῆς Ἰησοῦ ἐπιδημίας χρόνοις τοῦτο ποιοῦντος, ὅτε οὐδέπω μεμαρτύρηται „πίστιν“ ἔχειν, ὁπόσην „οὐδὲ ἐν τῷ Ἰσραὴλ“ εὗρεν ὁ υἱὸς τοῦ θεοῦ), ὁ φιλῶν δὴ „προσεύχεσθαι“ „ἐν ταῖς συναγωγαῖς“ οὐ μακράν ἐστι τῶν γωνιῶν „τῶν πλατειῶν.“ ἀλλ᾿ οὐχ ὁ ἅγιος τοιοῦτος· οὐ φιλεῖ γὰρ „προσεύχεσθαι“ ἀλλὰ ἀγαπᾷ, καὶ οὐκ „ἐν συναγωγαῖς“ ἀλλ᾿ ἐν ἐκκλησίαις, καὶ οὐκ „ἐν γωνίαις πλατειῶν“ ἀλλ᾿ ἐν τῇ εὐθύτητι τῆς στενῆς καὶ τεθλιμμένης ὁδοῦ, ἀλλὰ καὶ οὐκ ἵνα φανῇ „τοῖς ἀνθρώποις“ ἀλλ᾿ ἵν᾿ ὀφθῇ „ἐνώπιον κυρίου τοῦ θεοῦ.“ ἄῤῥην γάρ ἐστι τὸν „δεκτὸν ἐνιαυτὸν κυρίου“ νοῶν καὶ τὴν ἐντολὴν τηρῶν τὴν λέγουσαν· „τρὶς τοῦ ἐνιαυτοῦ ὀφθήσεται πᾶν ἀρσενικὸν ἐνώπιον κυρίου τοῦ θεοῦ.“

20.2"Görünmek" sözünü dikkatle dinlemeli; çünkü yalnızca görünen hiçbir şey iyi değildir: Gerçekte değil, sanıda vardır; zihindeki tasavvuru doğru ve gerçek biçimde işlemez, onu yanıltır. Tiyatroda bazı oyunlardaki oyuncular söyledikleri kişi değildir, taktıkları maskeyle göründükleri kişi de değildir. Bunun gibi, iyinin görüntüsünü sanı yoluyla taklit eden herkes adil değil, adaletin ikiyüzlü oyuncularıdır; onlar da kendi tiyatrolarında, "sinagoglarda ve geniş caddelerin köşelerinde" rol yaparlar. Oysa oyuncu olmayan, kendine yabancı olan her şeyi üzerinden atan ve kendini, sözünü ettiğimiz tiyatronun tamamından kat kat büyük olan tiyatroda beğendirmeye hazırlanan kişi kendi "iç odasına" girer; orada biriktirilmiş zenginliğin, "bilgelik ve bilgi" hazinesinin yanında kendini kapatır. Hiç dışarıya eğilmeden, dıştaki şeylere ağzı açık bakmadan, duyu organlarının bütün "kapısını" kapatarak —hisler onu çekip götürmesin, onların tasavvuru nous'una sızmasın diye— böyle bir gizli yerden kaçmayan, onu terk etmeyen, tersine orada yerleşen Baba'ya dua eder; biricik Oğul da onunla birlikte oradadır. Nitekim şöyle der: "Ben ve Baba ona gelip onunla birlikte kalacağız." Açıktır ki böyle dua edersek Adil Olan'a yalnız Tanrı olarak değil, Baba olarak da yakarmış oluruz; O, oğullarını yalnız bırakmaz, "gizli" yanımızda bulunur, onu gözetir ve "kapısını" kapatırsak iç odadaki şeyleri çoğaltır.

20.2

ἐπιμελῶς δὲ ἀκουστέον τοῦ „φανῶσιν,“ ἐπεὶ οὐδὲν φαινόμενον καλόν ἐστιν, οἱονεὶ δοκήσει ὂν καὶ οὐκ ἀληθῶς καὶ τὴν φαντασίαν πλανῶν ἀλλ᾿ οὐκ ἀκριβῶς καὶ ἀληθῶς ἐκτυποῦν. ὥσπερ δὲ οἱ ἐν τοῖς θεάτροις δραμάτων τινῶν ὑποκριταὶ οὐχ ὅπερ λέγουσίν εἰσιν, οὐδ᾿ ὅπερ βλέπονται καθ᾿ ὃ περίκεινται πρόσωπον τοῦτο τυγχάνουσιν· οὕτως καὶ πάντες οἱ ἐπιμορφάζοντες τῷ δοκεῖν τὴν τοῦ καλοῦ φαντασίαν οὐ δίκαιοι ἀλλ᾿ ὑποκριταί εἰσι δικαιοσύνης, καὶ αὐτοὶ ἐν ἰδίῳ θεάτρῳ ὑποκρινόμενοι, „ταῖς συναγωγαῖς καὶ ταῖς γωνίαις τῶν πλατειῶν.“ ὁ δὲ μὴ ὑποκριτὴς ἀλλὰ πᾶν τὸ ἀλλότριον ἀποθέμενος, ἐν τῷ παντὸς τοῦ προειρημένου θεάτρου καθ᾿ ὑπερβολὴν μείζονι ἑαυτὸν ἀρέσκειν εὐτρεπίζων, εἰσέρχεται εἰς τὸ ἑαυτοῦ „ταμεῖον,“ ἐπὶ τοῦ ἐναποτεθησαυρισμένου πλούτου τὸν „τῆς σοφίας καὶ γνώσεως“ θησαυρὸν ἑαυτῷ ἀποκλείσας· καὶ μηδαμῶς ἔξω νεύων μηδὲ περὶ τὰ ἔξω κεχηνὼς πᾶσάν τε „τὴν θύραν“ τῶν αἰσθητηρίων ἀποκλείσας, ἵνα μὴ ἕλκηται ὑπὸ τῶν αἰσθήσεων μηδὲ ἐκείνων ἡ φαντασία τῷ νῷ αὐτοῦ ἐπεισκρίνηται, προσεύχεται τῷ τὸ τοιοῦτον κρυπτὸν μὴ φεύγοντι μηδὲ ἐγκαταλείποντι πατρὶ ἀλλ᾿ ἐν αὐτῷ κατοικοῦντι, συμπαρόντος αὐτῷ καὶ τοῦ μονογενοῦς. ἐγὼ γὰρ, φησὶ, „καὶ ὁ πατὴρ“ „πρὸς αὐτὸν ἐλευσόμεθα καὶ μονὴν παρ᾿ αὐτῷ ποιησόμεθα.“ δῆλον δὲ ὅτι τῷ δικαίῳ, ἐὰν δὴ οὕτως εὐχώμεθα, οὐ μόνον θεῷ ἀλλὰ καὶ πατρὶ ἐντευξόμεθα, ὡς υἱῶν μὴ ἀπολειπομένῳ ἀλλὰ παρόντι ἡμῶν „τῷ κρυπτῷ“ καὶ ἐφορῶντι αὐτὸ καὶ πλείονα τὰ ἐν τῷ ταμείῳ ποιοῦντι, ἐὰν αὐτοῦ „τὴν θύραν“ ἀποκλείσωμεν.

Çeviri değerlendirmesi

Yıldızlar eseri değil, çevirinin kalitesini ölçer

Yükleniyor…

Çeviri önerileri

Nasıl önerilir?

Yükleniyor…

İncelemeler

Okurların eser üzerine yazdığı değerlendirmeler.

Yükleniyor…

Tartışma

Yükleniyor…