Khrysippos · Khrysippos: Mantık ve Fizik Fragmanları
Yoksunluk
177Fr. 177 Kaynak: Simplikios, Aristoteles'in Kategoriler'i Şerhi. Tabiî yoksunluktan, yani tabiatça sahip olunması gereken şeylerde ve sahip olunması gereken zamanda sözünü ettiğimiz yoksunluktan başka bir yoksunluk daha vardır; Khrysippos buna "ahlaki" yoksunluk der. Çünkü "mintansız", "yalınayak", "kahvaltısız" hem yalın bir ortadan kaldırmayı anlatır hem de bir yan anlam taşır; yoksunluk da işte o zaman söz konusu olur. Ne öküze mintansız deriz, ne yıkanırken bize yalınayak, ne kuşlara ya da gün doğar doğmaz bize kahvaltısız. Alışılmış olanın ve yoksunluğun alışılmış zamanının da birlikte ima edilmesi gerekir. Belli bir saatte kahvaltı etme âdeti bulunduğundan, bu âdete bağlı olan kişi belirlenen zamanda kahvaltı etmediğinde, yoksunluk yoluyla tabiatın değil, âdetin gerektirdiğini ortadan kaldırmış olur. Öyleyse yoksunlukların bir kısmı tabiatça olanların, bir kısmı âdete göre olanların yoksunluğudur; ortadan kaldırmalar da her şeyin tabiatça ve âdetçe bulunduğu yerlerde olur. Çoğu zaman yoksunluk, âdetten değil uygun olandan (kathēkon) bir sapmayı belirtir; "davetsiz yemeğe gitmek" sözünde olduğu gibi: bununla kişinin uygun biçimde ve âdetlerin gerektirdiği gibi gelmediğini ima ederiz. Yoksunluk başka anlamlarda da, eşadlı olarak söylenir. Bütün bir cins tabiatça bir şeye sahip değilse, o cinsin tabiatça sahip olmadığı şeyden yoksun olduğunu söyleriz; bitkilerin, tabiatça his sahibi olmadıkları için histen yoksun olduğunu söylememiz gibi. Bir cins içindekilerin bir kısmı tabiatça bir şeye sahipken bir kısmı sahip değilse, sahip olmayanlara yoksun denir; canlılar cinsinde körfarenin görmeden yoksun olması gibi; bunu, bir şeyi zorla elinden alınmış olanlar için söylemekten bile daha çok söyleriz. Asıl anlamıyla yoksunluk ise bir şeye tabiatça sahip olması gerekip de, tabiatça, alışılmış olarak ve kendiliğinden sahip olması gerektiği zamanda ona sahip olmayanlar için söylenir. Melekenin karşıtı olarak görülen de budur; bunlardaki karşıtlığa meleke ve yoksunluk karşıtlığı denmiştir. … Şunu da bilmek gerekir: bazen yoksunluk bildirmeyen adlar yoksunluk anlatır; "yoksulluk"un paradan yoksunluğu, "kör"ün görmeden yoksunluğu anlatması gibi. Bazen de yoksunluk bildiren adlar yoksunluk anlatmaz: "ölümsüz" kelimesi yoksunluk bildiren bir biçimde olduğu hâlde yoksunluk anlatmaz, çünkü bu adı tabiatça ölmesi gereken ama ölmeyen bir şey için kullanmayız. Yoksunluk bildiren kelimelerde büyük bir karışıklık vardır: başlarına "a-" ya da "an-" getirilerek kurulduklarından ("aoikos", evsiz; "anestios", ocaksız gibi) kimi zaman olumsuzlamalarla, kimi zaman zıtlarla karışırlar … Bu düzensizlik büyük olduğundan Khrysippos onu Yoksunluk Bildiren İfadeler Üzerine adlı eserinde ayrıntılı biçimde incelemiştir; Aristoteles'in ise böyle bir amacı yoktu … Aynı eser: Yoksunluklar hakkındaki eksiksiz bilgiyi hem Aristoteles'in hem de Khrysippos'un kitabından edinmek mümkündür.
Simplicius in Aristot. categ. f. 100 B. ed. Bas. ἔστι δέ τις στέρησις καὶ ἄλλη παρὰ τὴν φυσικήν, λέγω δὲ παρ’ ἣν ἐπὶ τῶν πεφυκότων ἐλέγομεν καὶ ὅτε ἐπεφύκεσαν, ἢν Χρύσιππος ἠθικὴν καλεῖ· ἀχίτων γὰρ καὶ ἀνυπόδητος καὶ ἀνάριστος σημαίνει μὲν καὶ ψιλὴν ἀναίρεσιν, σημαίνει δὲ καὶ παρέμφασίν τινα, ὅτε καὶ κατὰ στέρησιν γίνεται. οὔτε γὰρ ἀχίτωνα τὸν βοῦν ἐροῦμεν, οὔτε ἡμᾶς ὅταν λουώμεθα ἀνυποδέτους, καὶ ἀναρίστους οὔτε τοὺς ὄρνιθας οὔτε ἡμᾶς ἄμα τῷ ἡμέραν γενέσθαι, ἀλλὰ δεῖ συνεμφαίνεσθαι τὸ εἰθισμένον καὶ ὅτε εἴθισται τὴν στέρησιν. ὄντος γὰρ ἔθους ἀριστᾶν κατά τινα ὥραν τεταγμένην ὁ ὑπὸ τὸ ἔθος ὥν, ὅταν μὴ ἐν τῷ χρόνῳ τῷ τεταγμένῳ ἀριστήσῃ, οὐ φύσεως ἔμφασιν, ἀλλ’ ἔθους κατὰ τὴν στέρησιν ἀναιρεῖ. εἰσὶν οὖν ἀέχειαι αἱ μὲν τῶν φύσει, αἱ δὲ τῶν κατ’ ἔθος, καὶ ἀναιρέσεις ἐν οἷς ἕκαστα καὶ πέφυκε καὶ εἴθισται. πολλάκις δὲ οὐκ ἔθους ἀλλὰ καθήκοντος ἀπόπτωσιν ἐμφαίνει ἡ στέρησις, ὡς ἐπὶ τοῦ ἄκλητον δειπνεῖν, ὅταν παρεμφαίνωμεν, ὅτι οὐ καθηκόντως ἀπήντησεν οὔτε κατὰ τὸ ἐπιβάλλον τοῖς ἔθεσιν. ἔστι καὶ ἄλλως ἡ στέρησις τῶν ὁμωνύμως λεγομένων· καὶ γὰρ ὅταν τι γένος ὅλον μὴ ᾖ πεφυκός τι ἔχειν, ἐστερῆσθαι λέγομεν ἐκείνου, ὅ μὴ πέφυκεν ἔχειν· οὕτως τὰ φυτὰ ἐστερῆσθαι λέγομεν αἰσθήσεως τῷ μὴ πεφυκέναι ἔχειν αἴσθησιν. καὶ ὅταν δὲ τὰ ἐν τῷ γένει τὰ μὲν ἡ πεφυκότα ἔχειν, τὰ δὲ μὴ πεφυκότα, ἐστερῆσθαι λέγεται τὰ μὴ πεφυκότα, ὥσπερ ἐν τῷ γένει τῶν ζῴων ὁ ἀσπάλαξ ὄψεως. καὶ μᾶλλόν γε τοῦτο λέγομεν ἢ ἐπὶ τοῦ/πρὸς βίαν ἀφῃρῆσθαι. κυρίως δὲ στέρησις λέγεται ἐπὶ τῶν πεφυκότων μὲν ἔχειν, μὴ ἐχόντων δὲ τότε ὅτε πεφύκασι καὶ ὅτε εἰώθασι καὶ ἐνεστήσαντο ἔχειν, ὃ δὴ καὶ ἀντίθετον τῇ ἕξει θεωρεῖται· καὶ ἡ ἐν τούτοις ἀντίθεσις κέκληται ἡ κατὰ ἕξιν καὶ στέρησιν. — — καὶ τοῦτο δὲ ἰστέον ὅτι ἐνίοτε μὲν οὐ στερητικὰ ὀνόματα στέρησιν δηλοῖ, ὡς ἡ πενία τὴν στέρησιν τῶν χρημάτων καὶ ὁ τυφλὸς στέρησιν ὄψεως. ἐνίοτε δὲ στερητικὰ ὀνόματα οὐ στέρησιν δηλοῖ· τὸ γὰρ ἀθάνατον, στερητικὸν ἔχον τὸ σχῆμα τῆς λέξεως, οὐ σημαίνει στέρησιν· οὐ γὰρ ἐπὶ πεφυκότος ἀποθνήσκειν, εἶτα μὴ ἀποθνήσκοντος, χρώμεθα τῷ ὀνόματι. πολλὴ δὲ ταραχή ἐστι κατὰ τὰς φωνὰς τὰς στερητικάς. διὰ γὰρ τοῦ ᾱ καὶ ᾱν προσαγομένων αὐτῶν, ᾥσπερ ἄοικος καὶ ἀνέστιος, συμβαίνει ποτὲ μὲν ταῖς ἀποφάσεσι, ποτὲ δὲ τοῖς ἐναντίοις συμφύρεσθαι αὐτὰς (sequuntur exempla). πολλῆς δ’ οὔσης τῆς ἀνωμαλίας Χρύσιππος μὲν ἐν τοῖς περὶ τῶν στερητικῶν λεγομένοις ἐπεξῆλθεν αὐτήν, Ἀριστοτέλει δὲ οὐ τοῦτο προὔκειτο etc. Cf. f. 102 B. ἀλλὰ τὸν μὲν πλήρη περὶ τῶν στερήσεων λόγον ἔστιν ἔκ τε τοῦ Ἀριστοτελικοῦ καὶ τοῦ Χρυσιππείου βιβλίου λαμβάνειν.
178Fr. 178 Kaynak: Simplikios, Aristoteles'in Kategoriler'i Şerhi. Meleke ile yoksunluk birbirine dönüşemez: körlük görmeden doğar, ama tersi olmaz. Bu yüzden Khrysippos, gözüne perde inmiş ama perdesi iğneyle delinince yeniden görebilecek olanlara ve göz kapakları kapanmış olanlara kör denip denmeyeceğini araştırmıştır. Çünkü görme yetisi yerinde olduğundan, bu kimseler gözlerini yummuş birine ya da önündeki bir perde yüzünden göremeyen, perde kaldırılınca görmesine hiçbir engel kalmayan birine benzer. Bu yüzden böyle bir değişme yoksunluktan melekeye bir değişme değildir. Burada yoksunluk, sakatlık anlamındaki yoksunluk olarak alınmaktadır.
Simplicius in Aristot. categ. f. 101 E. ed. Bas. ἕξεως δὲ καὶ στερήσεως οὐ δυνατὸν εἰς ἄλληλα μεταβολὴν γίνεσθαι. τυφλότης μὲν γὰρ ἐξ ὄψεως γίνεται, οὐκέτι μέντοι καὶ ἀνάπαλιν. ὅθεν καὶ ὁ Χρύσιππος ἐζήτησεν, εἰ τυφλοὺς ῥητέον τοὺς ὑποχυθέντας, δυναμένους δὲ ἐκ παρακεντήσεως ἀναβλέψαι, καὶ ἐφ’ ὧν τὰ βλέφαρα κέκλεισται. τῆς γὰρ δυνάμεως οὔσης ἐοικέναι τῷ καταμεμυκότι τοὺς ὀφθαλμοὺς ἢ τῷ κωλυομένῳ ὁρᾶν διά τι παραπέτασμα, οὗ ἀφαιρεθέντος οὐδὲν κωλύεται ὁρᾶν. διὸ οὐδὲ ἀπὸ στερήσεως εἰς ἕξιν γίνεται ἡ τοιαύτη μεταβολή. λαμβάνει δὲ νῦν στέρησιν τὴν κατὰ πήρωσιν.
179Fr. 179 Kaynak: Simplikios, Aristoteles'in Kategoriler'i Şerhi (Iamblikhos'tan aktararak). Khrysippos da Aristoteles'i izleyerek, sahip olmanın tabiatını ima ederek onu ortadan kaldıran ifadelere yoksunluk bildiren ifadeler der; bunu da her durumda değil, tabiatça sahip olunması gerekeni ve gerektiği zamanı ima ettiklerinde söyler. Yoksunluk, "sahip olmak" fiilinden adını alan melekenin (heksis) karşıtıdır; yoksunluklar yalnız keyfiyetlerin değil, fiillerin de yoksunluklarıdır: körlüğün görme fiilinin, topallığın yürümenin yoksunluğu olması gibi.
Simplicius in Aristot. categ. f. 100 B. ed. Bas. (Jamblichum se exscribere significat ipse S.). καὶ γὰρ καὶ τὸν Χρύσιππον Ἀριστοτέλει ἑπόμενον στερητικὰ λέγειν ταῦτα, ὅσα ἀναιρεῖ παρεμφαίνοντα τὴν τοῦ ἔχειν φύσιν, οὐχ ἀπλῶς, ἀλλ’ ὅταν ἐμφαίνῃ τὸ πεφυκὸς καὶ ὅτε πέφυκεν - καὶ ἀντίκειται τῇ ἀπὸ τοῦ ἔχειν λεγομένῃ ἕξει ἡ στέρησις, καὶ οὐ μόνον ποιοτήτων αἱ στερήσεις, ἀλλὰ καὶ ἐνεργειῶν, ὡς ἡ τυφλότης τῆς τοῦ ὁρᾶν ἐνεργείας καὶ ἡ χωλότης τῆς τοῦ βαδίζειν.
180-1Fr. 180–181 Kaynak: Letronne Papirüsü, Olumsuz Önermeler Üzerine (Brunet, Notices et extraits XVIII, Paris 1865). [Khrysippos'a ait olduğu düşünülen bu papirüste, şairlerden alınmış olumsuz cümleler üzerine kurulmuş bir dizi kıyas vardır. Kıyaslar genellikle şu biçimdedir: "Eğer A ise B'dir. Ama B değildir. Öyleyse A değildir." "Olumsuzluğu atılmış biçim", Yunanca cümlenin başındaki olumsuzluk edatının çıkarılmasıyla elde edilen cümledir.]
1. [Baş kısmı kayıptır.] … şöyle söylenebilecek bir şeydir: "Herakles'in derdini açıkça bilen birinin onu nasıl suçlaması gerektiğini bilmiyorum." Öyleyse şair şunu söylerken doğru bir şey söylemiyordu: "Herakles'in derdini açıkça bilen birinin onu nasıl suçlaması gerektiğini bilmiyorum."
2. Biri "Ünlü Thebai, beni bir yabancı, ne de Musalardan habersiz biri olarak yetiştirdi" diye, yani "Ünlü Thebai beni ne bir yabancı ne de Musalardan habersiz biri olarak yetiştirmedi" sözünün olumsuzluğu atılmış biçimiyle konuşsa ne yanlış ne doğru söylemiş olursa, "Ünlü Thebai beni ne bir yabancı ne de Musalardan habersiz biri olarak yetiştirmedi" diye söylenebilecek olan şey de doğru olarak söylenmiş olmaz. Ama biri olumsuzluğu atılmış biçimle konuşsa ne yanlış ne doğru söylemiş olur. Öyleyse "Ünlü Thebai beni ne bir yabancı ne de Musalardan habersiz biri olarak yetiştirmedi" diye söylenebilecek olan doğru olarak söylenmiş değildir.
3. Şairlerden biri doğru olarak "Sardanapallos'un düşüncesi hoşuma gitmiyor" diye olumsuz bir önerme ileri sürdüyse, bu önermenin karşısında olumlu bir önerme vardır. Ama "Sardanapallos'un düşüncesi hoşuma gitmiyor" önermesinin karşısında olumlu bir önerme yoktur. Öyleyse şairlerden biri doğru olarak böyle bir önerme ileri sürmemiştir.
4. Biri "Meğer hiçbir dert, hür bir adamın psykhēsini onursuzluk kadar ısırmazmış" diye ileri sürdüyse, bunun karşısında olumlu bir önerme vardır. Ama bunun karşısında olumlu bir önerme yoktur. Öyleyse kimse bunu böyle ileri sürmemiştir.
5. Euripides doğru olarak "Soylu bir adamda bunları beğenmem" (Aulis'teki İphigeneia 28) diye olumsuz bir önerme ileri sürdüyse, bunun karşısında olumlu bir önerme vardır. Ama bunun karşısında olumlu bir önerme yoktur. Öyleyse Euripides böyle olumsuz bir önerme ileri sürmemiştir.
6. Euripides'in Andromakhe'si Hermione'ye "Kocan senden benim büyülerim yüzünden tiksinmiyor" (Andromakhe 205) diye böyle bir önerme ileri sürdüyse, bunun karşısında olumlu bir önerme vardır. Ama yoktur. Öyleyse Euripides'in Andromakhe'si Hermione'ye böyle bir önerme ileri sürmemiştir.
7. "Her bakımdan mesut olan bir adam yoktur" (Euripides, Stheneboia) diye söylenebilecek olan şey doğruysa, bunun karşısında olumlu bir önerme vardır. Ama yoktur. Öyleyse böyle söylenebilecek olan şey doğru değildir.
8. Euripides "Gençlerin şerefi kadınlar arasında değil, demirde ve silahlarda olmalıdır" derken doğru bir şey söylüyorduysa, bunun karşısında olumlu bir önerme vardır. Ama yoktur. Öyleyse Euripides bunu söylerken doğru bir şey söylemiyordu.
9. Bir şair "Ne güzel sesli ilahiler artık umurumda ne de şarkı" diye ileri sürdüyse, olumsuzluğu atılmış biçimiyle söylenebilecek olan bir olumlamadır. Ama olumsuzluğu atılmış biçimiyle söylenebilecek olan bir olumlama değildir. Öyleyse hiçbir şair bunu böyle ileri sürmemiştir. Bir şair "Ne güzel sesli ilahiler artık umurumda ne de şarkı" diye ileri sürdüyse, bunun karşısında olumlu bir önerme vardır. Ama yoktur. Öyleyse hiçbir şair bunu böyle ileri sürmemiştir.
10. Timotheos'un Kyklops'u birine "Her şeyi kuşatan göğe sen asla çıkamayacaksın" diye ileri sürdüyse, tek bir olumlu önermenin karşısında iki olumsuz önerme vardır. Ama tek bir olumlu önermenin karşısında iki olumsuz önerme yoktur. Öyleyse Timotheos'un Kyklops'u birine bunu böyle ileri sürmemiştir.
11. Biri "Bilmiyorum; çünkü doğruyu söylemek güvenlidir" diye ileri sürdüyse, bir başkası olumsuzluğu atılmış biçimiyle "Biliyorum; çünkü doğruyu söylemek güvenlidir" diye ileri sürebilir. Ama kimse bunu böyle ileri süremez. Öyleyse kimse "Bilmiyorum; çünkü doğruyu söylemek güvenlidir" diye ileri sürmemiştir.
12. Biri olumsuzluğu atılmış biçimiyle "İnceleyerek biliyorum; ama görüp sana söylüyorum" diye ileri sürebiliyorsa, şair Thespis "İnceleyerek bilmiyorum; ama görüp sana söylüyorum" diye olumsuz bir önerme ileri sürmüştür. Ama kimse bunu olumsuzluğu atılmış biçimiyle ileri süremez. Öyleyse şair Thespis "İnceleyerek bilmiyorum; ama görüp sana söylüyorum" diye olumsuz bir önerme ileri sürmemiştir.
13. Sappho "Güneşin ışığını görecek tek bir kızın bile hiçbir zaman böyle bir bilgeliğe erişeceğini sanmıyorum" diye ileri sürdüyse, bunun karşısında olumlu bir önerme vardır. Ama yoktur. Öyleyse Sappho bunu böyle ileri sürmemiştir.
14. "Ölmüşler için artık hayat ilacı bulmak mümkün değildir" önermesinin karşısında olumlu bir önerme yoksa, şair İbykos bunu böyle ileri sürmemiştir. Ama bunun karşısında olumlu bir önerme yoktur. Öyleyse şair İbykos bunu böyle ileri sürmemiştir.
15. Belirsiz söyleyişler yoksa, Euripides "Kötü babadan iyi evlat olmaz" (Diktys) diye ileri sürmekle, olumsuzluğu atılmış "Kötü babadan iyi evlat olur" önermesini olumsuzlamış olmaz. Ama belirsiz söyleyişler yoktur. Öyleyse Euripides "Kötü babadan iyi evlat olmaz" diye ileri sürmekle "Kötü babadan iyi evlat olur" önermesini olumsuzlamış olmaz.
16. Euripides'in "Denizde ölen gemicileri biz böyle gömmeyiz" (Helene 1261) diye söylediği şey ya yanlış ya doğruysa, bunun karşısında olumlu bir önerme vardır. Ama yoktur. Öyleyse Euripides'in böyle söylediği şey ne yanlıştır ne doğru.
17. Euripides "Seni besleyen topraktan daha tatlı toprak yoktur" (Phoiniks) derken doğru söylüyorduysa, bunun karşısında olumlu bir önerme vardır. Ama yoktur. Öyleyse Euripides bunu derken doğru söylemiyordu.
18. Euripides "Hiçbir şeyin sonuna kadar mesut olması mümkün değildir" (Yalvaran Kadınlar 270) diye ileri sürdüyse, bunun karşısında olumlu bir önerme vardır. Ama yoktur. Öyleyse Euripides bunu böyle ileri sürmemiştir.
19. Şairlerden biri "Seni küçük şeylere layık görmüyorum; büyükleri de bende yok" diye ileri sürdüyse, olumsuzluğu atılmış biçimiyle "Seni küçük şeylere layık görüyorum; büyükleri de bende yok" diye ileri sürebilecek biri vardır. Ama böyle biri yoktur. Öyleyse şairlerden hiçbiri bunu böyle ileri sürmemiştir.
20. Agamemnon "Akhilleus'un yiğit yüreğini böylesine korkunç öfkelendireceğimi sanmadım, çünkü o benim pek sevdiğimdi" (Kypria) diye olumsuz bir önerme ileri sürdüyse, olumsuzluğu atılmış "… sandım …" biçimi bir önermedir. Ama bu bir önerme değildir. Öyleyse Agamemnon böyle olumsuz bir önerme ileri sürmemiştir.
21. Şair Alkman "Kaba bir köylü değildi, beceriksiz de değildi" diye ileri sürdüyse, biri olumsuzluğu atılmış "Kaba bir köylüydü, beceriksiz de değildi" biçimiyle olumlama yapabilir. Ama kimse böyle bir olumlama yapamaz. Öyleyse şair Alkman bunu böyle ileri sürmemiştir.
22. Biri olumsuzluğu atılmış biçimiyle "Yine sebatlıyım, kentlilere karşı da yumuşak değilim" diye ileri sürebiliyorsa, Anakreon "Yine sebatlı değilim, kentlilere karşı da yumuşak değilim" diye ileri sürmemiştir. Ama kimse bunu olumsuzluğu atılmış biçimiyle ileri süremez. Öyleyse Anakreon bunu böyle ileri sürmemiştir.
23. Sappho "Ne yapacağımı bilmiyorum; iki düşüncem var" diye ileri sürerken olumsuzluğu atılmış "Ne yapacağımı biliyorum; iki düşüncem var" önermesini olumsuzladıysa, belirsiz söyleyişler vardır. Ama belirsiz söyleyişler yoktur. Öyleyse Sappho "Ne yapacağımı bilmiyorum; iki düşüncem var" diye ileri sürerken "Ne yapacağımı biliyorum; iki düşüncem var" önermesini olumsuzlamamıştır. Sappho "Ne yapacağımı bilmiyorum; iki düşüncem var" diye olumsuz bir önerme ileri sürdüyse, bunun karşısında olumlu bir önerme vardır. Ama yoktur. Öyleyse Sappho böyle olumsuz bir önerme ileri sürmemiştir.
24. Bir şair "Rüzgâr hızında kızı görmedim" diye ileri sürdüyse, bunun karşısında olumlu bir önerme vardır. Ama yoktur … [papirüsün sonu bozuktur: "… tek bir olumlu önermenin karşısında iki olumsuz önerme vardır … rüzgâr hızında kızı görmedim …"]
Papyrus Letronnii περὶ ἀποφατικῶν (ed. Brunet Notices et extraits de manuscrits de la bibliothèque impériale. Tome XVIII Paris 1865, Th. Bergk Opusc. II p. 114). I. (ἐστ)ιν ὅπερ οὕτω λέγοι | (ἄν τι)ς· Οὐκ οδ’ ὅπως χρὴ | (τὸν σ)αφῶς κατειδότα | (τῆς Ἡ)ρακλείας φροντί-|(δος κ)ατηγορεῖν. Ναὶ (οὐ ἀλ)ηθὲς ὂν ἔλεγεν ὁ | (ποιητ)ής· Οὐκ οἷδ’ ὅπως | (χρὴ τὸν) σαφῶς κατειδό| (τα τ)ῆς Ἡρακλείας | (φροντ)ίδος κατηγορεῖν. - | (Εἰ οὔτε) ψευδῶς οὔ | (τε ἀληθῶς) οὕτω λέγοι | (τις ἂν· τοί με)ξένον οὐδὲ | (ἀδαήμο)να Μουσᾶν | (ἐπαίδευσ)αν κλυταὶ | (Θῆβαι οὐκ ἀλ)ηθὲς ὂν ἐλέ|(χθη ὅπερ λεχ)θείη ἂν οὕτω | (οὔτοι με) ξένον οὐ| (δὲ ἀδαήμ)ονα Μουσᾶν ἐ|(παίδευσ)αν κλυταὶ Θῆβαι. | (ναί· οὔ)τε ψευδῶς | (οὕτ’ ἀληθῶς) οὕτω λέγοι | (τις ἄν· τοί) με ξένον | (οὐδὲ ἀδαήμ)ονα Μου| (σᾶν ἐπαίδευ)σαν κλυταὶ (Θῆβαι. ναὶ ο)ὐ· ἀληθὲς ἐ|(λέχθη ὅπερ) λεχθείη ἂν II. οὕτως· οὔτοι με ξένον οὐδὲ | ἀδαήμονα Μουσᾶν ἐπαί|δευσαν κλυταὶ Θῆβαι. 3. Εἰ ἀληθῶς τις τῶν ποιη|τῶν οὕτως ἀπεφαίνετο | Οὔ μοι Σαρδανάπαλλος ἀρέσκει τὴν διάνοιαν ἀντίκειται ἀξίωμα καταφατικὸν τῷ· Οὔ μοι - διάνοιαν ναὶ οὐ ἀντίκειται ἀξίωμα καταφατικὸν τῷ· Οὔ μοι - διάνοιαν. ναὶ οὐ ἀληθῶς τις τῶν ποιητῶν οὕτως ἀπεφαίνετο· Οὔ μοι - διάνοιαν. 4. Εἰ ἀπεφήνατό τις· (trag. fr. adesp. 83 Nauck) Οὐκ ἦν ἄρ’ οὐθὲν πῆμ’ ἐλευθέραν δάκνον Ψυχὴν ὁμοίως ἀνδρὸς ὡς ἀτιμία. ἀντίκειται ἀξίωμα καταφατικὸν τῷ· Οὐκ ἦν — — ἀτιμία. ναὶ οὐ ἀπεφήνατό τις· Οὐκ ἦν — — ἀτιμία. 5. (Εἰ ἀληθῶς) οὕτως ἀπέφασκεν Εὐριπίδης· (lphig. Aul. 28) Οὐκ ἄγαμαι ταῦτ’ ἀνδρὸς ἀριστέως. ἀντίκειται ἀξίωμα καταφατικὸν τῷ· Οὐκ - ἀριστέως. ναὶ οὐ ἀντίκειται ἀξίωμα καταφατικὸν τῷ Οὐκ - ἀριστέως. ναὶ οὐ ἀπέφασκεν οὕτως Εὐριπίδης· Οὐκ - ἀριστέως. 6. Εἰ Ἀνδρομάχη Εὐριπίδου πρὸς Ἑρμιόνην τοῦτον ἀπεφήνατο τὸν τρόπον· (Androm. 205) Οὐκ ἐξ ἐμῶν σε φαρμάκων στυγεῖ πόσις ἀντίκειται ἀξίωμα καταφατικὸν τῷ· Οὐκ ἐξ - πόσις ναὶ οὐ ἀντίκειται ἀξίωμα καταφατικὸν τῷ· Οὐκ ἐξ - πόσις ναὶ οὐ Ἀνδρομάχη Εὐριπίδου πρὸς Ἑρμιόνην ἀπεφήνατο τοῦτον τὸν τρόπον· Οὐκ ἐξ - πόσις 7. Εἱ ἀληθές ἐστιν, ὅπερ οὕτω λεχθείη ἄν· (Eur. Stheneb. f. 662 N) Οὐκ ἔστιν ὅστις πάντ’ ἀνὴρ εὐδαιμονεῖ. ἀντίκειται ἀξίωμα καταφατικὸν τῷ· Οὐκ ἔστιν - εὐδαιμονεῖ. 10 ναὶ οὐ ἀντίκειται ἀξίωμα καταφατικὸν τῷ· Οὐκ ἔστιν - εὐδαιμονεῖ. V. ναὶ οὐ ἀληθές ἐστιν ὅπερ οὕτω λεχθείη ἄν· Οὐκ ἔστιν - εὐδαιμονεῖ. 8. Εἰ ἀληθὲς ὃν ἔλεγεν Εὐριπίδης· (inc. fab. fr. 896 N.) Οὐκ ἐν γυναιξὶ τοὺς νεανίας χρεών, ἀλλ’ ἐν σιδήρῳ κἀν ὅπλοις τιμὰς ἔχειν. ἀντίκειται ἀξίωμα καταφατικὸν τῷ· Οὐκ ἐν - τιμὰς ἔχειν. ναὶ οὐ ἀντίκειται ἀξίωμα καταφατικὸν τῷ· Οὐκ ἐν - τιμὰς ἔχειν. ναὶ οὐ ἀληθὲς ὂν ἔλεγεν Εὐριπίδης· Οὐκ ἐν - τιμὰς ἔχειν. 9. Εἰ ποιητής τις οὕτως ἀπεφήνατο· (lyr. fr. adesp. 5 Bgk.) VI. Οὐ μοι ἔτ’ εὐκελάδων ὕμνων μέλει οὐδ’ ἔτι μολπῆς. φάσις ἐστὶν ὅπερ οὕτω λεχθείη ἄν· μοι ἔτ’ — — μολπῆς. ναὶ οὐ φάσις ἐστὶν ὅπερ οὕτω λεχθείη ἄν· μοι ἔτ’ - μολπῆς. ναὶ οὐ ποιητής τις οὕτως ἀπεφήνατο· οὔ μοι ἔτ’ - μολπῆς. Εἰ ποιητής τις οὕτως ἀπεφήνατο· Οὔ μοι ἔτ’ - μολπῆς. ἀντίκειται τῷ· Οὔ μοι ἔτ’ - μολπῆς. ἀξίωμα καταφατικόν. Ναὶ οὐ ἀντίκειται τῷ· Οὔ μοι ἔτ’ - μολπῆς. ἀξίωμα καταφατικόν. Ναὶ οὐ ποιητής τις οὕτως ἀπεφήνατο· Οὔ μοι ἔτ’ - μολπῆς. 10. Εἰ Κύκλω ὁ τοῦ Τιμοθέου πρός τινα οὕτως ἀπεφήνατο· VII. (Timoth. fr. 4) Οὔτοί τόν γ’ ὑπεραμπέχοντ’ οὐρανὸν εἰσαναβήσει. ἀντίκειται ἑνὶ καταφατικῷ ἀξιώματι δύο ἀποφατικὰ ἀξιώματα. ναὶ οὐ ἀντίκειται ἑνὶ καταφατικῷ ἀξιώματι δύο ἀποφατικὰ ἀξιώματα. ναὶ οὐ Κύκλωψ ὁ τοῦ Τιμοθέου πρός τινα οὕτως ἀπεφήνατο· Οὔτοι τόν - εἰσαναβήσει. 11. Εἰ οὕτως ἀπεφήνατό τις· (trag. fr. adesp. 78 N.) Οὐκ οἶδα· τἀληθὲς γὰρ ἀσφαλὲς φράσαι. ἀποφαίνοιτ’ ἄν τις· [οὐκ] οἶδα - φράσαι. ναὶ οὐ ἀποφαίνοιτ’ ἄν τις· [κ] οἶδα - φράσαι. ναὶ οὐ οὕτως ἀπεφαίνετό τις· οὐκ οἶδαι - φράσαι. 12. Εἰ οὕτως ἀποφαίνοιτ’ ἄν τις· (Thesp. fr. 2 N.) VIII. [κ] ἐξαθρήσας οἷδʼ· ἰδῶν δέ σοι λέγω. Θέσπις ὁ ποιητὴς οὕτως ἀπέφασκεν· οὐκ ἐξαθρήσας οἷδʼ· ἰδὼν δέ σοι λέγω. ναὶ οὐ οὕτως ἀποφαίνοιτ’ ἄν τις· [κ] ἐξαθρήσας οἱδʼ· ἰδὼν δέ σοι λέγω. ναὶ οὐ Θέσπις ὁ ποιητὴς οὕτως ἀπέφασκεν οὐκ ἐξαθρήσας· οἶδʼ· ἰδὼν δέ σοι λέγω. 13. Εἰ Σαπφὼ οὕτως ἀπεφήνατο· (fr. 69 Bgk.) οὐδ’ ἴαν δοκίμοιμι προσιδοῖσαν φάος ἀλίω ἔσσεσθαι σοφίαν παρθένον εἰς οὐδένα πω χρόνον τοιαύταν. ἀντίκειται ἀξίωμα καταφατικὸν τῷ· οὐδ’ ἴαν — — - τοιαύταν. ναὶ οὐ ἀντίκειται ἀξίωμα καταφατικὸν τῷ· IX. οὐδ’ ἴαν — — - τοιαύταν. ναὶ οὐ Σαπφὼ οὕτως ἀπεφαίνετο· οὐδ’ ἴαν — — - τοιαύταν. 14. Εἰ οὐ ἀντίκειται ἀξίωμα καταφατικὸν τῷ· (Ibyc. fr. 27 Bgk.) οὐκ ἔστιν ἀποφθιμένοις ζωᾶς ἔτι φάρμακον εὑρεῖν. οὐκ [ὁ] Ἴβυκος ὁ ποιητὴς οὕτως ἀ(πε)φαίνετ(ο)· οὐκ ἔστιν — — - εὑρεῖν. ναὶ οὐ ἀντίκειται ἀξίωμα καταφατικὸν τῷ· οὐκ ἔστιν — — - εὑρεῖν. ναὶ οὐ Ἴβυκος ὁ ποιητὴς οὕτως ἀπεφαίνετο· οὐκ ἔστιν — — - εὑρεῖν. 15. Εἰ οὐ εἰσὶν ἀμφίβολοι διάλεκτοι, οὐ Εὐριπίδης οὕτως ἀποφηνάμενος· (Eur. Dictys fr. 344 N.) οὐκ ἂν γένοιτο χρηστὸς ἐκ κακοῦ πατρός. [ἀπέφασκεν· ἂν γένοιτο - πατρός. ναὶ οὐ εἰσὶν ἀμφίβολοι διάλεκτοι· ναὶ οὐ Εὐριπίδης, οὕτως ἀποφηνάμενος· οὐκ ἂν γένοιτο - πατρός. ἀπέφασκεν· ἂν γένοιτο - πατρός. 16. Εἰ ἢ ψεῦδος ἢ ἀληθές ἐστιν, ὃ ἐλέχθη ὑπ’ Εὐριπίδου τὸν τρόπον τοῦτον· (Eur. Hel. 1261) οὐχ ὧδε ναύτας ὀλομένους τυμβεύομεν. X. ἀντί]κειται ἀξίωμα καταφατικὸν τῷ· οὐχ ὧδε — — τυμβεύομεν. ναὶ οὐ ἀντίκειται ἀξίωμα καταφατικὸν τῷ· οὐχ ὧδε — — τυμβεύομεν. ναὶ οὔτε ψεῦδος οὔτε ἀληθές ἐστιν (ὃ ἐλέχθη) ὑπ’ Εὐριπίδου τὸν τρόπον τοῦτον· οὐχ ὧδε — — τυμβεύομεν. 17. (Εἰ) ἀληθῶς Εὐριπίδης (ἔλ)εγεν· (Eur. Phoenix fr. 814 N.) οὐκ ἔστι (τοῦ θρ)έψαντος ἥδιον πέδον. ἀντίκειται ἀξίωμα καταφατικὸν τῷ· οὐκ ἔστι — — πέδον. ναὶ οὐ ἀντίκειται ἀξίωμα καταφατικὸν τῷ· οὐκ ἔστι — — πέδον. ναὶ οὐ ἀληθῶς Εὐριπίδης ἔλεγεν· οὐκ ἔστι — — πέδον. 18. Εἰ Εὐριπίδης οὕτως ἀπεφαίνετο· (Eur. Suppl. 270) οὐκ ἔστιν οὐθὲν διὰ τέλους εὐδαιμονεῖν. ἀντίκειται ἀξίωμα καταφατικὸν τῷ· οὐκ ἔστιν - εὐδαιμονεῖν. ναὶ οὐ ἀντίκειται ἀξίωμα καταφατικὸν τῷ· οὐκ ἔστιν - εὐδαιμονεῖν. ναὶ οὐ Εὐριπίδης οὕτως ἀπεφαίνετο· οὐκ ἔστιν - εὐδαιμονεῖν. 19. Εἰ οὕτως ἀπεφαίνετό τις τῶν ποιητῶν· (trag. fr. adesp. 79 N.) οὐκ ἀξιῶ μικ(ρ)ῶν σε· μεγάλα δ’ οὐκ ἔχω. ἔστιν τις ὃς οὕτως ἀποφαίνοιτ’ ἄν· ἀξιῶ μικ(ρ)ῶν - ἔχω. ναὶ οὐ ἔστιν τις ὃς οὕτως ἀποφαίνοιτ’ ἄν· [κ] ἀξιῶ μικ(ρ)ῶν - ἔχω. ναὶ οὐ ἀπεφαίνετό τις τῶν ποιητῶν οὕτως· οὐκ ἀξιῶ — — ἔχω. 20. Εἰ Ἀγαμέμνων οὕτως ἀπέφασκεν· (Cypriorunm fr. 13 K.) οὐκ ἐφάμην Ἀχιλῆι χολώσειν ἄλκιμον ἧτορ ὧδε μάλ’ ἐκπάγλως, ἐπειδὴ μάλα μοι φίλος ἤην. ἀξίωμά ἐστιν· [κ] ἐφάμην Ἀχιλῆι — — ἤην. ναὶ οὐκ ἀξίωμά ἐστιν· [κ] ἐφάμην Ἀχιλῆι — — ἤην. ναὶ οὐ Ἀγαμέμνων οὕτως ἀπέφασκεν· οὐκ ἐφάμην — — - ἤην. 21. Εἰ Ἀλκμὰν ὁ ποιητὴς οὕτως ἀπεφαίνετο· (Alcm. fr. 25) οὐκ ἦς ἀνὴρ ἄγροικος οὐδὲ σκαιός. καταφάσκοι ἄν τις· [κ] ἦς ἀνὴρ - σκαιός. ναὶ οὐ καταφάσκοι ἄν τις· [κ] ἦς ἀνὴρ - σκαιός. ναὶ οὐκ Ἀλκμὰν ὁ ποιητὴς οὕτως ἀπεφαίνετο· οὐκ ἦς — — σκαιός. 22. Εἱ οὕτως ἀποφαίνοιτ’ ἄν τις· (Anacr. fr. 15) [οὐ]δηὖτ’ ἔμπεδός εἰμι, οὐδ’ ἀστοῖσι προσηνής, οὐ Ἀνακρέων οὕτως ἀπεφήνατο· οὐ δηὖτ’ - προσηνής· ναὶ οὐ οὕτως ἀποφαίνοιτ’ ἄν τις· δηὖτ’ — — προσηνής. ναὶ οὐ Ἀνακρέων οὕτως ἀπεφήνατο· οὐ δηὖτ’ — — προσηνής. 23. Εἰ Σαπφὼ οὕτως ἀποφαινομένη· (Sappho fr. 36) οὐκ οἶδ’ ὅττι θέω· δύο μοι τὰ νοήματα. 180 ἀπέφασκεν· οἶδ’ ὅττι — — νοήματα. εἰσὶν ἀμφίβολοι διάλεκτοι. ναὶ οὐ εἰσὶν ἀμφίβολοι διάλεκτοι. ναὶ οὐ Σαπφὼ οὕτως ἀποφαινομένη· οὐκ οἶδ’ ὅττι — — νοήματα. ἀπέφασκεν· οἶδ’ ὅττι — — νοήματα. Εἰ Σαπφὼ οὕτως ἀπέφασκεν· οὐκ οἶδ’ — — νοήνατα. ἔστιν τι καταφατικὸν ἀξίωμα ἀντικείμενον τῷ· οὐκ οἶδ’ — — νοήματα. ναὶ οὐ ἔστιν τι καταφατικὸν ἀξίωμα ἀντικείμενον τῷ· οὐκ οἶδ’ — — νοήματα. ναὶ οὐ Σαπφὼ οὕτως ἀπέφασκεν· οὐκ οἶδ’ — — νοήματα. 24. Εἰ ποιητής τις οὕτως ἀπεφαίνετο· (lyr. fr. adesp. 106 Bgk.) οὐκ εἶδον ἀνεμωκέα κόραν. ἔστιν τι καταφατικὸν ἀξίωμα ἀντικείμενον τῷ· οὐκ εἶδον - κόραν. ναὶ οὐ ἔστιν τι καταφατικὸν ἀξίωμα ἀντικείμενον τῷ· οὐ || | α κό(ραν . . . . . . | καταφατ(ικῷ δύο ἀξιώ)|ματα ἀπ(οφατικὰ ἀν)|τίκειται . . . . . . . . . | δέχεται . . . . . . . . . | σιω κάκεῖνα . . . . . | ἀποφαιν . . . . . . . . |κ εἶδον ἀνεμωκέα κό|ραν ἀποῳ . . . . . . . . . | νεμωκέα κόραν . . . . | των ου ειδ . . . . |