Augustinus · Hakiki Din Üzerine
9. Bölüm
- İnanıyorum ki Tanrı yardım edecek de bu yazı, iyi okurların elinde ve dindarlık önden gittiği takdirde, tek bir kanaate karşı değil, bütün çarpık ve yanlış kanaatlere karşı güç kazanabilecektir. Bununla birlikte en çok, her biri kendi ilkesine sahip iki tabiatın ya da cevherin birbirine karşı ayaklanmış olduğunu düşünenlere karşı kaleme alınmıştır. Bunlar bazı şeylerden incinip bazı şeylerden de hoşlandıkları için, Tanrı'nın kendilerini incitenlerin değil hoşlarına gidenlerin yaratıcısı olmasını isterler. Alışkanlıklarını yenemeyince de, artık bedensel tuzaklara dolanmış olarak, tek bir bedende iki ruh bulunduğunu düşünürler: Biri Tanrı'dandır ve tabiatça onun kendisiyle aynıdır; öteki karanlık soyundandır: Tanrı onu ne doğurmuş, ne yapmış, ne ortaya çıkarmış, ne de atmıştır; onun kendi hayatı, kendi toprağı, kendi yavruları ve hayvanları, nihayet kendi krallığı ve doğmamış bir ilkesi vardır; ama bir zaman Tanrı'ya karşı ayaklanmıştır. Tanrı ise yapacak başka bir şeyi olmadığından ve düşmana başka nasıl direneceğini bulamadığından, zorunluluğun baskısı altında buraya iyi ruhu, kendi cevherinin bir parçacığını göndermiştir; bu parçacığın karışıp harmanlanmasıyla düşmanın yumuşatıldığını ve dünyanın yapıldığını hayal ederler.
- Şimdi onların kanaatlerini çürütmüyoruz; bunu kısmen yaptık, kısmen de Tanrı izin verdiği ölçüde yapacağız. Bu eserde, Rabbin vermeye lütfettiği gerekçelerle, Katolik imanın onlara karşı ne kadar güvenli olduğunu ve insanları onların görüşüne kaydıran şeylerin ruhu nasıl altüst etmemesi gerektiğini elimizden geldiğince gösteriyoruz. Benim gönlümü iyi bilen senden her şeyden önce şunu aklında tutmanı isterim: Kibirden kaçınmak için âdet yerini bulsun diye söylemiyorum: Bu yazıda bulunabilecek her yanılgı yalnız bana yüklenmelidir; doğru ve yerinde açıklanmış her şey ise bütün iyi armağanları bağışlayan tek Tanrı'ya.9
- Credo autem affuturum Deum, ut ista scriptura, praecedente pietate, legentibus bonis, non adversus unam aliquam, sed adversus omnes pravas et falsas opiniones possit valere. Contra eos tamen potissimum est instituta qui duas naturas vel substantias singulis principiis adversus invicem rebelles esse arbitrantur. Offensi enim quibusdam rebus, et rursus quibusdam delectati, non earum quibus offenduntur, sed earum quibus delectantur, volunt esse auctorem Deum. Et cum consuetudinem suam vincere nequeunt, jam carnalibus laqueis irretiti, duas animas esse in uno corpore existimant: unam de Deo, quae naturaliter hoc sit quod ipse; alteram de gente tenebrarum, quam Deus nec genuerit, nec fecerit, nec protulerit, nec abjecerit; sed quae suam vitam, suam terram, suos fetus et animalia, suum postremo regnum habuerit, ingenitumque principium; sed quodam tempore adversus Deum rebellasse, Deum autem cum aliud quod faceret non haberet, et quomodo aliter posset hosti resistere non inveniret, necessitate oppressum misisse huc animam bonam, et quamdam particulam suae substantiae, cujus commixtione atque miscela hostem temperatum esse somniant, et mundum fabricatum. 17. Neque nunc opiniones eorum refellimus, quod partim jam fecimus, partim quantum Deus siverit faciemus: sed in hoc opere quomodo adversus eos fides catholica tuta sit, et quomodo non perturbent animum ea quibus commoti homines in eorum cedunt sententiam, rationibus quas Dominus dare dignatur, quantum possumus demonstramus. Illud sane in primis tenere te volo, qui bene nosti animum meum, non hoc me fugiendae arrogantiae gratia quasi solemniter dicere, quidquid in his litteris erroris inveniri poterit, hoc solum mihi esse tribuendum; quidquid autem verum et convenienter expositum, uni omnium bonorum munerum largitori Deo.