İçeriğe geç
Hakiki Din Üzerine

Augustinus · Hakiki Din Üzerine

47. Bölüm

  1. Öyleyse bu kişi neden insanı severken yenilmez olmasın? Çünkü onda insandan, yani Tanrı'nın kendi suretinde yaptığı yaratıktan başka bir şey sevmez; kendisi yetkin olduğuna göre, sevdiği yetkin tabiattan da yoksun kalamaz. Mesela biri iyi şarkı söyleyen birini, şunu ya da bunu değil de iyi şarkı söyleyen herhangi birini seviyor ve kendisi de yetkin bir şarkıcıysa, herkesin öyle olmasını ister; yine de sevdiği şeyden yoksun kalmaz, çünkü kendisi iyi şarkı söyler. Ama iyi şarkı söyleyen birini kıskanıyorsa, artık iyi şarkıyı değil, iyi şarkı söyleyerek ulaşmak istediği övgüyü ya da başka bir şeyi seviyordur; başkası da iyi şarkı söylerse bu şey onun için azalabilir ya da elinden alınabilir. Öyleyse iyi şarkı söyleyeni kıskanan, iyi şarkı söyleyeni sevmez; öte yandan ona muhtaç olan da iyi şarkı söylemiyordur. Bu, iyi yaşayan biri için çok daha yerinde olarak söylenebilir, çünkü o kimseyi kıskanamaz: İyi yaşayanların vardığı şey herkes için aynı ölçüdedir ve daha çok kişi ona sahip olunca azalmaz. Ayrıca iyi bir şarkıcının yakışık alır şekilde şarkı söyleyemediği, sevdiği şeyin kendisine sunulması için başkasının sesine muhtaç olduğu bir zaman olabilir; mesela şarkı söylemesinin ayıp, şarkı söyleyeni dinlemesinin ise yakışık alır sayılacağı bir sofrada bulunduğunda. Oysa iyi yaşamak her zaman yakışır. Bu yüzden bunu hem seven hem yapan kişi, kendisini taklit edenleri kıskanmamakla kalmaz, elinden geldiği kadar kendini onlara pek gönüllü ve pek insanca sunar; yine de onlara muhtaç değildir. Çünkü onlarda sevdiği şey, kendisinde bütün ve yetkin olarak vardır. Böylece komşusunu kendisi gibi sevdiğinde onu kıskanmaz, çünkü kendini de kıskanmaz; ona elinden geleni sunar, çünkü kendine de sunar; ona muhtaç değildir, çünkü kendine de muhtaç değildir. Yalnız Tanrı'ya muhtaçtır; ona bağlanarak mesuttur. Hiç kimse de Tanrı'yı onun elinden alamaz. Öyleyse en gerçek ve en kesin şekilde yenilmez insan Tanrı'ya bağlı olan insandır; ondan kendi dışında bir iyilik kazanmak için bağlı değildir, onun için Tanrı'ya bağlanmanın kendisinden başka iyilik yoktur.
  1. Bu adam bu hayatta bulunduğu sürece dostunu iyiliğe karşılık vermek için, düşmanını sabır için, elinden geldiği kişileri iyilik yapmak için, herkesi de iyi niyet için kullanır. Geçici şeyleri sevmese de geçici şeyleri doğru kullanır; herkese eşit olarak yardım edemiyorsa insanları talihlerinin düşürdüğü yere göre gözetir. Bu yüzden yakınlarından biriyle herhangi birinden daha rahat konuşuyorsa, onu daha çok sevdiği için değil, ona daha çok güvendiği ve zamanın kapısı ona daha açık olduğu içindir. Çünkü kendisi zamana ne kadar az bağlıysa, kendini zamana adamış olanlara o kadar iyi davranır. Bu yüzden eşit olarak sevdiği herkese faydalı olamadığında, kendisine daha yakın olanlara faydalı olmayı tercih etmezse adil olmaz. Ruhların yakınlığı ise bu bedende doğduğumuz yerlerin ve zamanların yakınlığından büyüktür; ama en büyük yakınlık hepsine üstün gelendir. Öyleyse bu adam kimsenin ölümüyle sarsılmaz; çünkü Tanrı'yı bütün ruhuyla seven, Tanrı için yok olmayanın kendisi için de yok olmadığını bilir. Tanrı ise hem dirilerin hem ölülerin Rabbidir. Kimsenin sefaletiyle zavallı olmaz, çünkü kimsenin adaletiyle de adil değildir. Kimse onun elinden adaleti ve Tanrı'yı alamadığı gibi saadetini de alamaz. Bir gün belki birinin tehlikesi, yanılgısı ya da acısıyla sarsılırsa, bu sarsıntının onun yardımına, düzeltilmesine ya da tesellisine kadar gitmesine izin verir, kendi yıkılışına kadar gitmesine değil.
  1. Bütün hizmet zahmetlerinde de gelecekteki dinlenmeyi kesinlikle beklediği için yılmaz. Düşmanını bile iyi kullanabilen birine ne zarar verebilir? Çünkü kimin buyruğu ve lütfuyla düşmanlarını seviyorsa, onun koruması ve siperi altında düşmanlıklardan korkmaz. Bu adama sıkıntılar içinde üzülmemek yetmez, sevinmesi de gerekir; çünkü bilir ki "sıkıntı sabrı, sabır denenmişliği, denenmişlik ümidi doğurur; ümit ise utandırmaz, çünkü Tanrı'nın sevgisi bize verilen Kutsal Ruh aracılığıyla yüreklerimize dökülmüştür" (Romalılar 5:3–5). Ona kim zarar verebilir? Onu kim boyunduruk altına alabilir? İyi günlerde ilerleyen insan, ne kadar ilerlediğini kötü günlerde öğrenir. Çünkü değişebilir iyilikler bol olduğunda onlara güvenmez; ama elinden alındıklarında, onların kendisini ele geçirip geçirmediğini anlar. Çünkü çoğu zaman onlar yanımızdayken onları sevmediğimizi sanırız; ama gitmeye başladıklarında kim olduğumuzu buluruz. Acısız giden şey, sevgimiz olmadan yanımızdaydı. Öyleyse galip gelerek, acıyla kaybedeceği bir şeye varan kişi, yenilirken yeniyor gibi görünür; geri çekilerek, istemeden kaybetmeyeceği bir şeye varan kişi ise yeniliyor gibi görünürken yener.

    47
    1. Quapropter, cur iste non invictus sit hominem diligendo, cum in eo nihil praeter hominem diligat, id est creaturam Dei ad ejus imaginem factam, nec ei possit deesse perfecta natura quam diligit, cum ipse perfectus est? Sicut enim, verbi gratia, si quisquam diligat bene cantantem, non hunc aut illum, sed tantum bene cantantem quemlibet, cum sit cantator ipse perfectus; ita vult omnes tales esse, ut tamen ei non desit quod diligit, quia ipse bene cantat. Nam si cuiquam invidet bene cantanti, non jam illud diligit, sed aut laudem, aut aliquid aliud, quo bene cantando vult pervenire; et potest ei minui vel auferri, si et alius bene cantaverit. Qui ergo invidet bene cantanti, non amat bene cantantem: sed rursus qui eo indiget, non bene cantat. Quod multo accommodatius de bene vivente dici potest, quia invidere nulli potest: quo enim perveniunt bene viventes, tantumdem est omnibus, nec minus fit cum plures habuerint. Et potest esse tempus quo bonus cantator cantare non decenter queat, et indigeat voce alterius, qua sibi exhibeatur quod diligit; tanquam si alicubi convivetur, ubi eum cantare turpe sit, sed deceat audire cantantem: bene autem vivere semper decet. Quare quisquis hoc et diligit et facit, non solum non invidet imitantibus, sed et his se praebet libentissime atque humanissime quantum potest; nec tamen eis indiget. Nam quod in illis diligit, in seipso habet totum atque perfectum. Ita cum diligit proximum tanquam seipsum, non invidet ei, quia nec sibi ipsi; praestat ei quod potest, quia et sibi ipsi; non eo indiget, quia nec seipso: tantum Deo indiget, cui adhaerendo beatus est. Nemo autem illi eripit Deum. Ille ergo verissime atque certissime invictus homo est qui cohaeret Deo, non ut ab eo aliquid boni extra mereatur, sed cui nihil aliud quam ipsum haerere Deo bonum est. 91. Hic vir quamdiu est in hac vita, utitur amico ad rependendam gratiam, utitur inimico ad patientiam, utitur quibus potest ad beneficentiam, utitur omnibus ad benevolentiam. Et quanquam temporalia non diligat, ipse recte utitur temporalibus, et pro eorum sorte hominibus consulit, si aequaliter non potest omnibus. Quare si aliquem familiarium suorum promptius quam quemlibet alloquitur, non eum magis diligit, sed ad eum habet majorem fiduciam, et apertiorem temporis januam. Tractat enim tempori deditos tanto melius, quanto minus ipse obligatus est tempori. Cum itaque omnibus, quos pariter diligit, prodesse non possit, nisi conjunctioribus prodesse malit, injustus est. Animi autem conjunctio major est, quam locorum aut temporum quibus in hoc corpore gignimur; sed ea maxima est quae omnibus praevalet. Non ergo iste affligitur morte cujusquam, quoniam qui toto animo Deum diligit, novit nec sibi perire quod Deo non perit. Deus autem dominus est et vivorum et mortuorum. Non cujusquam miseria miser est, quia nec cujusquam justitia justus est. Et ut nemo illi justitiam et Deum, sic nemo aufert beatitudinem. Et si aliquando forte alicujus periculo, vel errore, vel dolore commovetur; usque ad illius auxilium, aut correctionem, aut consolationem, non usque ad suam subversionem valere patitur. 92. In omnibus autem officiosis laboribus, futurae quietis certa exspectatione, non frangitur. Quid enim ei nocebit, qui bene uti etiam inimico potest? Ejus enim praesidio atque munimento inimicitias non pertimescit, cujus praecepto et dono diligit inimicos. Huic viro in tribulationibus parum est non contristari, nisi etiam gaudeat, sciens quod tribulatio patientiam operatur, patientia probationem, probatio spem, spes autem non confundit: quoniam charitas Dei diffusa est in cordibus nostris per Spiritum sanctum, qui datus est nobis (Rom. V, 3-5). Quis huic nocebit? Quis hunc subjugabit? Homo qui prosperis rebus proficit, asperis quid profecerit discit. Cum enim mutabilium bonorum adest copia, non eis confidit; sed cum subtrahuntur, agnoscit utrum eum non ceperint: quia plerumque cum adsunt nobis, putamus quod non ea diligamus; sed cum abesse coeperint, invenimus qui simus. Hoc enim sine amore nostro aderat, quod sine dolore discedit. Videtur ergo vincere, cum vincatur, qui superando ad id pervenit, quod cum dolore amissurus est: et vincit cum vinci videatur, quisquis cedendo ad id pervenit, quod non amittit invitus.

Çeviri değerlendirmesi

Yıldızlar eseri değil, çevirinin kalitesini ölçer

Yükleniyor…

Çeviri önerileri

Nasıl önerilir?

Yükleniyor…

İncelemeler

Okurların eser üzerine yazdığı değerlendirmeler.

Yükleniyor…

Tartışma

Yükleniyor…