İçeriğe geç
Hakiki Din Üzerine

Augustinus · Hakiki Din Üzerine

42. Bölüm

  1. Öyleyse gündüz elimizdeyken, yani aklı kullanabildiğimiz sürece yürüyelim; ta ki Tanrı'ya dönüp hakiki ışık olan Söz'üyle aydınlanmayı hak edelim ve karanlık bizi yakalamasın (Yuhanna 12:35). Çünkü gündüz, "dünyaya gelen her insanı aydınlatan" (Yuhanna 1:9) o ışığın hazır bulunuşudur. "İnsan" dedi, çünkü insan aklı kullanabilir ve düştüğü yerde, kalkmak için oraya dayanabilir. Öyleyse bedenin hazzı seviliyorsa, o haz daha dikkatle incelensin; orada bazı sayıların izleri tanındığında, bu sayıların yayılıp şişmeden nerede bulunduğu aranmalıdır. Çünkü orada var olan şey daha çok birdir. Eğer bu sayılar tohumlarda iş gören hayat hareketinin kendisinde bulunuyorsa, orada bedendekinden daha çok hayranlık uyandırırlar. Çünkü tohumların sayıları tohumların kendileri gibi yer kaplayıp şişseydi, yarım bir incir tanesinden yarım bir ağaç doğardı; hayvanların bütün olmayan tohumlarından bütün ve tam hayvanlar doğmazdı; tek ve bu kadar küçük bir tohum da kendi cinsinin sayısız bir gücünü taşımazdı. Çünkü tek bir tohumdan, kendi tabiatına göre, ekinler üstüne ekinler, ormanlar üstüne ormanlar, sürüler üstüne sürüler, halklar üstüne halklar çağlar boyunca türeyebilir; öyle ki bu kadar kalabalık bir ardışıklık boyunca, gerekçesi o ilk ve tek tohumda bulunmayan tek bir yaprak, tek bir kıl olmaz. Sonra şunu düşünmek gerekir: Bülbül öterken dövülen hava ne kadar ritimli, ne kadar tatlı ses güzelliklerini taşır! O küçük kuşun ruhu, bunları hayat hareketine cisimsiz olarak basılmış hâlde taşımasaydı, istediği anda bu kadar serbestçe ortaya koyamazdı. Bu, akıldan yoksun olup histen yoksun olmayan öteki canlılarda da görülebilir. Bunların arasında, ya sesinde ya da uzuvlarının öteki hareketlerinde ve işleyişinde ritimli ve kendi cinsinde ölçülü bir şey taşımayan yoktur; bunu bir ilimle değil, ama o değişmez sayılar kanununun ölçülendirdiği, tabiatın en içteki sınırlarıyla yaparlar.

    42
    1. Ambulemus ergo dum diem habemus, id est, dum ratione uti possumus, ut ad Deum conversi, Verbo ejus, quod verum lumen est, illustrari mereamur, ne nos tenebrae comprehendant (Joan. XII, 35). Dies est enim praesentia illius luminis quod illuminat omnem hominem venientem in hunc mundum (Id. I, 9). Hominem dixit, quia ratione uti potest, et ubi cecidit, ibi incumbere ut surgat. Si ergo voluptas carnis diligitur, ea ipsa diligentius consideretur; et cum ibi recognita fuerint quorumdam vestigia numerorum, quaerendum est ubi sine tumore sint. Ibi enim magis unum est quod est. Et si tales sunt in ipsa motione vitali, quae in seminibus operatur, magis ibi mirandi sunt quam in corpore. Si enim numeri seminum sicut ipsa semina tumerent, de dimidio grano fici arbor dimidia nasceretur, neque de animalium seminibus etiam non totis, animalia tota et integra gignerentur, neque tantillum et unum semen vim haberet sui cujusque generis innumerabilem. De uno quippe secundum suam naturam possunt, vel segetes segetum, vel silvae silvarum, vel greges gregum, vel populi populorum per saecula propagari, ut nullum folium sit, vel nullus pilus per tam numerosam successionem, cujus non ratio in illo primo et uno semine fuerit. Deinde illud cogitandum est, quam numerosas, quam suaves sonorum pulchritudines verberatus aer trajiciat cantante luscinia, quas illius aviculae anima non tam libere, cum liberet, fabricaretur, nisi vitali motu incorporaliter haberet impressas. Hoc et in caeteris animantibus, quae ratione carentia, sensu tamen non carent, animadverti potest. Nullum enim horum est, quod non vel in sono vocis, vel in caetero motu atque operatione membrorum, numerosum aliquid et in suo genere moderatum gerat, non aliqua scientia, sed tamen intimis naturae terminis, ab illa incommutabili numerorum lege modulatis.

Çeviri değerlendirmesi

Yıldızlar eseri değil, çevirinin kalitesini ölçer

Yükleniyor…

Çeviri önerileri

Nasıl önerilir?

Yükleniyor…

İncelemeler

Okurların eser üzerine yazdığı değerlendirmeler.

Yükleniyor…

Tartışma

Yükleniyor…