İçeriğe geç
Hakiki Din Üzerine

Augustinus · Hakiki Din Üzerine

36. Bölüm

  1. Ama hiç değilse şu kadarı kendisine açık olan, yani olmayan bir şeyin var sanılmasına sahtelik dendiğini bilen kişi, olanı gösterenin hakikat olduğunu anlar. Cisimler, taklit etmeye mahkûm oldukları o Bir'i tam gerçekleştirmedikleri ölçüde yanıltıyorsa (bir olan her şey bu İlke sayesinde birdir; ona benzemeye çabalayan her şeyi tabiatımız gereği onaylarız, çünkü birlikten uzaklaşıp ona benzemezliğe yönelen her şeyi yine tabiatımız gereği reddederiz), şu anlaşılır: Bir bakıma bir olan her şeyin kendisi sayesinde bir olduğu o tek Bir'e öyle benzeyen bir şey vardır ki onu tamamen gerçekleştirir ve onunla aynıdır. Bu, Hakikattir; başlangıçtaki Söz'dür, Tanrı'nın yanında Tanrı olan Söz'dür. Çünkü sahtelik, Bir'i taklit eden şeylerden, onu taklit ettikleri ölçüde değil, onu tam gerçekleştiremedikleri ölçüde doğuyorsa, Hakikat onu tam gerçekleştirebilmiş ve onun olduğu şey olabilmiş olandır; onu olduğu gibi gösteren odur. Bu yüzden ona pek yerinde olarak onun Söz'ü ve onun Işığı denir (Yuhanna 1:9). Öteki şeylere, var oldukları ölçüde o Bir'e benzer denebilir, çünkü o ölçüde doğrudurlar da; bu ise onun benzerliğinin kendisidir, bu yüzden de Hakikattir. Çünkü doğru olan şeyler hakikat sayesinde nasıl doğruysa, benzer olan şeyler de benzerlik sayesinde benzerdir. Öyleyse hakikat doğru olanların sureti olduğu gibi, benzerlik de benzer olanların suretidir. Bu yüzden doğru şeyler var oldukları ölçüde doğru, ilk Bir'e benzedikleri ölçüde de var olduklarına göre, var olan her şeyin sureti, İlke'nin en yüksek benzerliği olandır; o, hiçbir benzemezlik taşımadığı için Hakikattir.
  1. Demek ki sahtelik, şeylerin kendileri yanılttığı için doğmaz: Onlar hisseden kişiye, güzellik derecelerine göre aldıkları biçimden başka bir şey göstermezler. Hislerin kendileri yanılttığı için de doğmaz: Onlar kendi bedenlerinin tabiatına göre etkilenip başlarında duran ruha kendi etkilenişlerinden başka bir şey haber vermezler. Ruhları yanıltan, hakikati bırakıp ihmal ederek doğruyu aradıklarında, günahlardır. Çünkü eserleri sanatkârdan ve sanatın kendisinden çok sevdikleri için şu yanılgıyla cezalandırılırlar: Sanatkârı ve sanatı eserlerin içinde ararlar; bulamayınca da (çünkü Tanrı bedensel hislerin altında durmaz, zihnin kendisinin üstündedir) eserlerin kendilerini hem sanat hem sanatkâr sanırlar.

    36
    1. Sed cui saltem illud manifestum est, falsitatem esse, qua id putatur esse quod non est, intelligit eam esse veritatem, quae ostendit id quod est. At si corpora in tantum fallunt, in quantum non implent illud unum quod convincuntur imitari, a quo Principio unum est quidquid est, ad cujus similitudinem quidquid nititur, naturaliter approbamus; quia naturaliter improbamus quidquid ab unitate discedit, atque in ejus dissimilitudinem tendit: datur intelligi esse aliquid, quod illius unius solius, a quo Principio unum est quidquid aliquo modo unum est, ita simile sit ut hoc omnino impleat ac sit idipsum; et haec est Veritas et Verbum in Principio, et Verbum Deus apud Deum. Si enim falsitas ex iis est quae imitantur unum, non in quantum id imitantur, sed in quantum implere non possunt; illa est Veritas quae id implere potuit, et id esse quod est illud; ipsa est quae illud ostendit sicut est: unde et Verbum ejus et Lux ejus rectissime dicitur (Joan. I, 9). Caetera illius unius similia dici possunt in quantum sunt, in tantum enim et vera sunt: haec est autem ipsa ejus similitudo, et ideo Veritas. Ut enim veritate sunt vera, quae vera sunt; ita similitudine similia sunt, quaecumque similia sunt. Ut ergo veritas forma verorum est, ita similitudo forma similium est. Quapropter vera quoniam in tantum vera sunt, in quantum sunt; in tantum autem sunt, in quantum principalis unius similia sunt: ea forma est omnium quae sunt, quae est summa similitudo Principii; et Veritas est, quia sine ulla dissimilitudine est. 67. Unde falsitas oritur, non rebus ipsis fallentibus, quae nihil aliud ostendunt sentienti quam speciem suam, quam pro suae pulchritudinis acceperunt gradu; neque ipsis sensibus fallentibus, qui pro natura sui corporis affecti, non aliud quam suas affectiones praesidenti animo nuntiant: sed peccata animas fallunt, cum verum quaerunt, relicta et neglecta veritate. Nam quoniam opera magis quam artificem atque ipsam artem dilexerunt, hoc errore puniuntur, ut in operibus artificem artemque conquirant; et cum invenire nequiverint (Deus enim non corporalibus sensibus subjacet, sed ipsi menti supereminet), ipsa opera existiment esse et artem et artificem.

Çeviri değerlendirmesi

Yıldızlar eseri değil, çevirinin kalitesini ölçer

Yükleniyor…

Çeviri önerileri

Nasıl önerilir?

Yükleniyor…

İncelemeler

Okurların eser üzerine yazdığı değerlendirmeler.

Yükleniyor…

Tartışma

Yükleniyor…