İçeriğe geç
Ruhun Büyüklüğü Üzerine

Augustinus · Ruhun Büyüklüğü Üzerine

15. Bölüm

15Augustinus: Ama seni hâlâ düşündüren bir şey yoksa, istersen artık bu sorudan çekilelim ve başka konulara geçelim. O şekiller hakkında belki istediğinden daha uzun uzun tartıştığımız her şeyin bu tartışmaya bir yardımı olduğunu kabul edersen, başka konular için de ne kadar işe yarayacağını göreceksin. Çünkü bu tür ilimler, bir yandan ruhu daha ince şeyleri görmeye alıştırır; ta ki onların ışığıyla geri püskürtülüp ona dayanamayarak, kaçmak istediği o aynı karanlığa seve seve geri kaçmasın. Öte yandan, yanılmıyorsam, insana bu tür şeyleri araştırmak ne ölçüde verilmişse o ölçüde, bulunup ortaya konmuş olan hakkında şüphe etmeyi utanmazlık hâline getiren en kesin delilleri sağlar. Çünkü ben bu şeylerden, durmadan balgamla savaşan bu gözlerle gördüğümüz şeylerden daha az şüphe ediyorum. Akılla hayvanlardan üstün olduğumuzu kabul edip, bedensel ışıkla hissettiğimiz ve bazı hayvanların bizden daha iyi gördüğü şeyin bir şey olduğunu da kabul ederken, akılla seyrettiğimiz şeyin hiçbir şey olmadığını ileri sürmekten daha katlanılmaz ve işitilmesi daha zor ne olabilir? Hatta onun gözlerin gördüğü şey gibi bir şey olduğu söylense, bundan daha yakışıksız bir söz söylenemezmiş gibi görünürdü.

Evodius: Bunları çok seve seve kabul ediyor ve onaylıyorum. Ruhun cisimsel bir büyüklüğü olmadığı bana o kadar açık ki bu delillere nasıl karşı koyacağımı ve bunlardan hangisini kabul etmeyeceğimi hiç bilmiyorum. Ama şu beni düşündürüyor: Önce, beden yaşla büyüdükçe ruh da niçin büyüyor ya da büyüyormuş gibi görünüyor? Çünkü küçük çocukların bazı hayvanların kurnazlığıyla bile karşılaştırılamayacağını kim inkâr eder? Onlar büyüdükçe içlerinde aklın da bir şekilde büyüdüğünden kim şüphe eder? Sonra, ruh bedeninin boyutları boyunca yayılıyorsa, nasıl hiçbir büyüklüğü yoktur? Yayılmıyorsa, kendisine batan şeyi her yerde nasıl hisseder?

Augustinus: Beni de sık sık düşündürmüş olan şeyleri soruyorsun; bu yüzden sana, kendime cevap vermeye alıştığım gibi cevap vermeye hazırlıksız değilim; iyi cevap verip vermediğime ise seni yönlendiren akıl karar verecek. Bu cevap ne olursa olsun, bundan fazlasını elbette yapamam; meğer ki tartışırken aklıma Tanrı'dan daha iyi bir şey gelsin. Ama istersen âdetimiz üzere davranalım, ta ki aklın önderliğinde kendi kendine cevap veresin. Önce şunu araştıralım: İnsanın yaş ilerledikçe insanların gündelik hayatına daha yatkın ve onda gitgide daha usta olması, ruhun bedenle birlikte büyüdüğünün kesin bir delili midir?

Evodius: İstediğin gibi yap; çünkü ben de bu öğretme ve öğrenme yolunu en çok beğeniyorum. Bilmeden aradığım şeye kendim cevap verdiğimde nedense bulmanın kendisi yalnız ulaşılan şey bakımından değil, verdiği hayret bakımından da daha tatlı oluyor.

15
  1. Sed ab ista quaestione, nisi quid adhuc te movet, jam recedamus, si placet; et ad alia transeamus: quidquid autem de illis figuris loquacius a nobis fortasse disputatum est quam volebas, videbis quantum ad alia valebit, si hanc disceptationem aliquid eo adjutam esse concedis: nam et exercet animum hoc genus disciplinarum, ad subtiliora cernenda, ne luce illorum repercussus, et eam sustinere non valens, in easdem tenebras quas fugere cupiebat, libenter refugiat; et affert argumenta, nisi fallor, certissima, quibus quod fuerit inventum atque confectum, impudentem habeat dubitationem, quantum homini talia vestigare permissum est. Minus enim ego de his rebus dubito, quam de iis quas istis oculis videmus cum pituita semper bellum gerentibus. Quid enim minus ferendum et audiendum est, quam fateri nos ratione præstare bestiis, et eam rem fateri esse aliquid quam corporeo lumine sentimus, quam etiam nonnullæ bestiæ melius cernunt; id autem quod ratione intuemur, nihil esse contendere? Quod si diceretur tale esse, quale illud est, quod oculi vident, nihil profecto dici posse indignius videretur. 26. E. Accipio ista libentissime atque assentior: sed illud me movet, cum corporeæ quantitatis, non esse animam res ita clara sit mihi, ut omnino quemadmodum resistam illis argumentis, et quid eorum non concedam, prorsus ignorem; primum, cur aetate ut corpus crescit, ita et anima vel crescat vel crescere videatur. Quis enim neget pueros infantes, ne bestiarum quidem nonnullarum astutiae comparandos? quis autem dubitet, illis crescentibus etiam ipsam in eis quodammodo crescere rationem? Deinde, si per spatium sui corporis anima distenditur, quomodo nullius quantitatis est? si autem non distenditur, quomodo sentit ubique pungentem? A. Omnino ea quaeris quæ me quoque sæpe moverunt: itaque non sum imparatus tibi respondere, ut mihi soleo; utrum autem bene, ratio quae te agit judicabit: qualecumque id tamen sit, plus certe non possum, nisi forte aliquid melius cum disputamus, in mentem divinitus venerit. Sed agamus, si placet, more nostro, ut duce ratione tu tibi ipse respondeas. Ac prius quæramus, utrum crescentis cum corpore animi certum argumentum sit, quod ætatis accessu aptior humanæ consuetudini homo, et in ea magis magisque peritus est. E. Age ut placet; nam et ego id genus docendi ac discendi maxime probo: nescio quo enim modo cum id quod nesciens quærebam ipse respondeo, fit ipsa inventio non modo re, sed admiratione etiam dulcior.

Çeviri değerlendirmesi

Yıldızlar eseri değil, çevirinin kalitesini ölçer

Yükleniyor…

Çeviri önerileri

Nasıl önerilir?

Yükleniyor…

İncelemeler

Okurların eser üzerine yazdığı değerlendirmeler.

Yükleniyor…

Tartışma

Yükleniyor…