İçeriğe geç
Tanrı Devleti

Augustinus · Tanrı Devleti

XVIII. Kitap › 54. Putperestlerin, Hristiyan dininin üç yüz altmış beş yıldan fazla kalmayacağını uydurdukları çok aptalca yalan

18.54Uydurma kehanetin vaat ettiği, aldanmış boş inancın kabul ettiği o yıl henüz geçmemiş olsaydı, bunlar gibi daha pek çok şey toplardım. Ama Mesih'in adına tapınma, onun ten olarak varlığıyla ve havarileri aracılığıyla kurulduğundan beri üç yüz altmış beş yıl birkaç yıl önce dolduğuna göre, bu yalanı çürütmek için başka ne arayalım? Bu işin başlangıcını Mesih'in doğumuna koymayalım, çünkü bebek ve çocukken öğrencileri yoktu; ama öğrencileri olmaya başladığında, Hristiyan öğretisi ve dini onun bedensel varlığıyla şüphesiz bilinir olmuştur; yani Yahya'nın eliyle Ürdün ırmağında vaftiz edildikten sonra. Onun için şu peygamberlik önceden gelmişti: "Denizden denize, ırmaktan yeryüzünün sınırlarına kadar hükmedecek." Ama çile çekip ölümden dirilmeden önce iman henüz herkes için belirlenmemişti (Mesih'in dirilişinde belirlenmiştir; havari Pavlus Atinalılara şöyle der: "Tanrı şimdi her yerde bütün insanlara tövbe etmeyi duyuruyor; çünkü dünyayı adaletle, ölümden dirilterek herkese imanını belirlediği adam aracılığıyla yargılayacağı bir gün tayin etmiştir"). Bu yüzden bu meseleyi çözmek için oradan başlamak daha iyidir. Özellikle de Kutsal Ruh o zaman verilmiştir; onun Mesih'in dirilişinden sonra, ikinci kanunun, yani Yeni Ahit'in başlaması gereken şehirde verilmesi gerekiyordu. Çünkü ilki Sina dağından Musa aracılığıyla verilmiştir; buna Eski Ahit denir. Mesih aracılığıyla verilecek olanla ilgili ise şöyle önceden söylenmiştir: "Kanun Siyon'dan, Rabbin sözü Kudüs'ten çıkacak." Bu yüzden kendisi de bütün milletlere kendi adıyla tövbenin Kudüs'ten başlayarak duyurulması gerektiğini söylemiştir. Şu hâlde çarmıha gerilmiş ve dirilmiş olan Mesih İsa'ya inanma olarak bu ada tapınma orada başladı. Bu iman orada o kadar parlak başlangıçlarla alevlendi ki binlerce insan şaşılacak bir şevkle Mesih'in adına döndü, mallarını satıp yoksullara dağıttırdı, kutsal bir maksat ve yakıcı bir sevgiyle gönüllü yoksulluğa ulaştı; öfkeyle homurdanan, kana susamış Yahudiler arasında silahlı kudretle değil, daha kudretli bir sabırla hakikat uğruna ölümüne mücadele etmeye hazırlandı. Bu hiçbir büyü sanatı olmadan olduysa, bunun yapıldığı aynı ilahî güçle bunun bütün dünyada olabileceğine inanmakta neden tereddüt ediyorlar? Kudüs'te onu yakalayıp çarmıha geren ya da çarmıhtayken alay eden o kadar büyük insan kalabalığı Mesih'in adına tapınmaya ancak Petrus'un büyüsüyle alevlendiyse, üç yüz altmış beş yılın ne zaman dolduğunu tam o yıldan aramak gerekir. Mesih iki Geminus'un konsüllüğünde, nisan kalendlerinden sekiz gün önce öldü. Havarilerin kendi hisleriyle de sınadıkları gibi üçüncü gün dirildi.

18.54

CAPUT LIIII. De stultissimo mendacio paganorum, quo Christianam religionem non ultra trecentos sexaginta quinque annos mansuram esse finxerunt. Haec adque huius modi multa colligerem, si nondum annus ipse transisset, quem diuinatio ficta promisit et decepta uanitas credidit. Cum uero, ex quo nominis Christi cultus per eius in carne praesentiam et per apostolos institutus est, ante aliquot annos anni trecenti sexaginta quinque conpleti sint, quid aliud quaerimus, unde ista falsitas refellatur? Ut enim in Christi natiuitate huius rei non ponamus initium, quia infans et puer discipulos non habebat, tamen quando habere coepit, procul dubio tunc innotuit per eius corporalem praesentiam doctrina et religio Christiana, id est, postea quam in fluuio Iordane ministerio Iohannis est baptizatus. Propter hoc enim de illo prophetia illa praecesserat: Dominabitur a mari usque ad mare et a flumine usque ad terminos orbis terrae. Sed quoniam, priusquam passus esset et resurrexisset a mortuis, nondum fides omnibus fuerat definita (in resurrectione quippe Christi definita est, nam sic apostolus Paulus Atheniensibus loquitur dicens: Iam nunc adnuntiat hominibus omnes ubique agere paenitentiam, eo quod statuit diem iudicare orbem in aequitate in uiro quo definiuit fidem omnibus resuscitans illum a mortuis): melius in hac quaestione soluenda inde initium sumimus; praesertim quia tunc datus est etiam Spiritus sanctus, sicut eum dari post resurrectionem Christi oportebat in ea ciuitate, ex qua debuit incipere lex secunda, hoc est testamentum nouum. Prima enim fuit ex monte Sina per Moysen, quod testamentum uocatur uetus. De hac autem. quae per Christum danda erat, praedictum est: Ex Sion lex prodiet et uerbum Domini ex Hierusalem. Unde et ipse per omnes gentes dixit praedicari oportere in nomine suo paenitentiam, sed tamen incipientibus ab Hierusalem. Ibi ergo exorsus est huius nominis cultus, ut in legum Christum, qui crucifixus fuerat et resurrexerat, crederetur. Ibi haec fides tam insignibus initiis incanduit, ut aliquot hominum milia in Christi nomen mirabili alacritate conuersa uenditis suis rebus, ut egenis distribuerentur, proposito sancto et ardentissima caritate ad paupertatem uoluntariam peruenirent adque inter frementes et sanguinem sitientes Iudaeos se usque ad mortem pro ueritate certare non armata potentia, sed potentiore patientia praepararent. Hoc si nullis magicis artibus factum est, quur credere dubitant eadem uirtute diuina per totum mundum id fieri potuisse, qua hoc factum est? Si autem ut Hierosolymis sic ad cultum nominis Christi accenderetur tanta hominum multitudo, quae illum in cruce uel fixerat prensum uel riserat fixum, iam maleficium illud fecerat Petrus, ex ipso anno quaerendum est, quando trecenti sexaginta quinque conpleti sint. Mortuus est ergo Christus duobus Geminis consulibus octauo Kalendas Aprilis. tertio die, sicut apostoli suis etiam sensibus probauerunt.

18.54_2 Sonra kırk gün sonra göğe çıktı; on gün sonra, yani dirilişinin ellinci günü, Kutsal Ruh'u gönderdi. O zaman havarilerin duyurusuyla üç bin kişi iman etti. Demek ki o ada tapınma, bizim inandığımız ve hakikatin gerektirdiği gibi Kutsal Ruh'un etkisiyle başladı; saygısız kuruntunun uydurduğu ya da sandığı gibi Petrus'un büyü sanatıyla değil. Az sonra şaşılacak bir işaret de oldu: Annesinin karnından beri kötürüm olan, başkalarınca taşınıp sadaka dilensin diye tapınak kapısına bırakılan bir dilenci, aynı Petrus'un sözüyle İsa Mesih adına iyileşip sıçradı; beş bin kişi iman etti. Sonra inananların birbiri ardına katılmasıyla kilise büyüdü. Bundan da o yılın başladığı gün çıkar: Kutsal Ruh'un gönderildiği gün, yani mayıs idüsleri sıraları. Konsüller sayılınca, Honorius ile Eutychianus'un konsüllüğünde aynı idüslerde üç yüz altmış beş yılın dolduğu görülür. Sonraki yıl, Mallius Theodorus'un konsüllüğünde, cinlerin kehanetine ya da insanların uydurmasına göre artık Hristiyan dininin hiç olmaması gerekiyordu. Dünyanın başka yerlerinde belki ne olduğunu araştırmaya gerek yok; ama bildiğimize göre, Afrika'nın çok ünlü ve seçkin şehri Kartaca'da imparator Honorius'un komutanları Gaudentius ve Iovius, nisan kalendlerinden on dört gün önce sahte tanrıların tapınaklarını yıktılar, putlarını kırdılar. O zamandan bugüne, yaklaşık otuz yıl içinde, Mesih'in adına tapınmanın ne kadar büyüdüğünü kim görmez? Özellikle o kehanet gerçekmiş gibi imandan alıkonan, ama aynı yıl sayısı dolunca onun boş ve gülünç olduğunu görenlerden pek çoğu Hristiyan olduktan sonra. Şu hâlde Hristiyan olan ve öyle anılan bizler, Petrus'a değil, Petrus'un iman ettiğine iman ederiz; Petrus'un Mesih hakkındaki sözleriyle eğitilmiş, büyülü şiirlerle zehirlenmemişiz; büyülerle aldatılmamış, iyilikleriyle desteklenmişiz. Petrus'un ebedî hayata götüren öğretideki o öğretmeni Mesih bizim de öğretmenimizdir.

Ama artık bu kitabı bitirelim. Buraya kadar, gökteki ve yeryüzündeki iki şehrin başlangıçtan sona kadar birbirine karışmış ölümlü akışının ne olduğunu, yeterli göründüğü kadar tartışıp gösterdik. Yeryüzü şehri kendine, istediklerini nereden olursa olsun, hatta insanlardan bile sahte tanrılar yaptı ve onlara kurban sunarak kulluk etti. Yeryüzünde gurbette yaşayan göksel şehir ise sahte tanrılar yapmaz; tersine gerçek Tanrı'nın yaptığıdır ve kendisi O'nun gerçek kurbanı olacaktır. Yine de ikisi de geçici iyilikleri aynı şekilde kullanır, geçici kötülüklerle aynı şekilde ezilir; ama imanları farklı, ümitleri farklı, sevgileri farklıdır; ta ki son yargıda ayrılsınlar ve her biri sonu olmayan kendi sonuna kavuşsun. Bundan sonra ikisinin bu sonlarını tartışmak gerekiyor.

18.54_2

Deinde post quadraginta dies adscendit in caelum; post decem dies, id est quinquagensimo post suam resurrectionem die, misit Spiritum sanctum. Tunc tria milia hominum apostolis eum praedicantibus crediderunt. Tunc itaque nominis illius cultus exorsus est, sicut nos credimus et ueritas habet, efficacia Spiritus sancti; sicut autem finxit uanitas inpia uel putauit, magicis artibus Petri. Paulo post etiam signo mirabili facto, quando ad uerbum ipsius Petri quidam mendicus ab utero matris ita claudus, ut ab aliis portaretur et ad portam templi, ubi stipem peteret, poneretur, in nomine Iesu Christi saluus exsiliuit, quinque hominum milia crediderunt; ac deinde aliis adque aliis accessibus credentium creuit ecclesia. Ac per hoc colligitur etiam dies, ex quo annus ipse sumsit initium, scilicet quando missus est Spiritus sanctus, id est per Idus Maias. Numeratis proinde consulibus trecenti sexaginta quinque anni reperiuntur inpleti per easdem Idus consulatu Honorii et Eutychiani. Porro sequenti anno, consule Mallio Theodoro, quando iam secundum illud oraculum daemonum aut figmentum hominum nulla esse debuit religio Christiana, quid per alias terrarum partes forsitan factum sit, non fuit necesse perquirere; interim, quod scimus, in ciuitate notissima et eminentissima Carthagine Africae Gaudentius et Iouius comites imperatoris Honorii quarto decimo Kalendas Aprilis falsorum deorum templa euerterunt et simulacra fregerunt. Ex quo usque ad hoc tempus per triginta ferme annos quis non uideat quantum creuerit cultus nominis Christi. praesertim postea quam multi eorum Christiani facti sunt, qui tamquam uera illa diuinatione reuocabantur a fide eamque conpleto eodem numero annorum inanem ridendamque uiderunt? Nos ergo, qui sumus uocamurque Christiani, non in Petrum credimus, sed in quem credidit Petrus; Petri de Christo aedificati sermonibus, non carminibus uenenati; nec decepti maleficiis, sed beneficiis eius adiuti. Ille Petri magister Christus in doctrina, quae ad uitam ducit aeternam, ipse est magister et noster. Sed aliquando iam concludamus hunc librum, huc usque disserentes et quantum satis uisum est demonstrantes, quisnam sit duarum ciuitatum, caelestis adque terrenae, ab initio usque in finem permixtarum mortalis excursus; quarum illa, quae terrena est, fecit sibi quos uoluit uel undecumque uel etiam ex hominibus falsos deos, quibus sacrificando seruiret; illa autem, quae caelestis peregrinatur in terra, falsos deos non facit, sed a uero Deo ipsa fit, cuius uerum sacrificium ipsa sit. Ambae tamen temporalibus uel bonis pariter utuntur uel malis pariter adfliguntur, diuersa fide, diuersa spe, diuerso amore, donec ultimo iudicio separentur, et percipiat unaquaeque suum finem, cuius nullus est finis; de quibus ambarum finibus deinceps disserendum est.

Çeviri değerlendirmesi

Yıldızlar eseri değil, çevirinin kalitesini ölçer

Yükleniyor…

Çeviri önerileri

Nasıl önerilir?

Yükleniyor…

İncelemeler

Okurların eser üzerine yazdığı değerlendirmeler.

Yükleniyor…

Tartışma

Yükleniyor…