Origenes · Yeremya Üzerine Vaazlar 1–11
11. Vaaz
11.1“Benim yüzümden bütün yeryüzü yok edildi” sözü ve “kuşak” üzerine
“Benim yüzümden bütün yeryüzü yıkımla yok edildi” diyen kimdir? Bunları Mesih söylüyor. O gelmeden önce halk çok günah işlemişti, ama bu günahlar onların büsbütün terk edilmesini ve uzun süreli sürgüne verilmesini gerektirecek türden değildi. Oysa “atalarının ölçüsünü” doldurup peygamberleri öldürmelerine, adilleri kovalamalarına bir de “Tanrı'nın Mesihi'ni” öldürmeyi eklediklerinde “Eviniz size bırakılıyor” sözü gerçekleşti. Bütün bunları O'nun yüzünden çektiler ve “bütün yeryüzü yıkımla yok edildi.”
Τίς ἔστιν ὁ λέγων· »δι᾿ ἐμὲ ἠφανίσθη ἀφανισμῷ πᾶσα ἡ γῆ«; ὁ Χριστὸς ταῦτά φησιν, οὑ πρὸ τῆς ἀπιδημίας πολλὰ μὲν γεγένηται ἁμαρτήματα τῷ λαῷ, ἀλλ᾿ οὐ τοιαῦτα ὥστε αὐτοὺς πάντῃ ἐγκαταλεφθῆναι καὶ εἰς αἰχμαλωσίαν πολυχρόνιον παραδοθῆναι. ὅτε δὲ ἐπλήρωσαν »τὸ μέτρον τῶν πατέρων« αὐτῶν καὶ προσέθηκαν τῷ ἀνῃρηκέναι τοὺς προφήτας καὶ δεδιωχέναι τοὺς δικαίους τὸ ἀποκτεῖMitte ναι »τὸν Χριστὸν τοῦ θεοῦ«, τότε γεγένηται τὸ »ἀφίεται ὑμῖν ὁ οἶκος ὑμῶν«. καὶ δέ αὐτὸν ταῦτα πεπόνθασιν, καὶ »ἀφανισμῷ ἠφανίσθη πᾶσα ἡ γῆ«.
11.2“Benim yüzümden bütün yeryüzü yıkımla yok edildi” sözünü daha yüce bir anlamda dinlemek istersen, İsa geldiğinde sendeki toprağın nasıl yok edildiğine bak. Çünkü “yeryüzündeki uzuvlar öldürülerek” yok edildi. Toprak artık kendi işlerini yapmıyor; adil kişide tenin beslendiği ten işleri artık olmuyor, artık zina yok, pislik yok, sefahat yok, putperestlik yok, büyücülük ve ötekiler yok. Kurtarıcı da şöyle der: “Yeryüzüne barış getirmeye geldiğimi mi sanıyorsunuz? Barış değil, kılıç getirmeye geldim.” Gerçekten de O gelmeden önce yeryüzünde kılıç yoktu; “ten Ruh'a karşı, Ruh da tene karşı arzu duymuyordu.” Ama O gelip neyin tene, neyin Ruh'a ait olduğunu öğrendiğimizde, öğreti kılıç gibi olup yeryüzünde teni ve toprağı Ruh'tan ayırdı. Ve “yeryüzü yok edildi”; İsa'nın ölümünü bedenimizde taşıdığımızda, artık tene göre yaşamayıp Ruh yaşadığında, tene hiçbir şey ekmeyip her şeyi Ruh'a ektiğimizde; öyle ki tenden çürümeyi değil, Ruh'tan sonsuz hayatı biçelim.
εἰ δὲ καὶ ὑψηλότερον ἀκοῦσαι βούλει τοῦ »δι᾿ ἐμὲ ἠφανίσθη ἀφανισμῷ πᾶσα ἡ γῆ«, ἴδε τὴν τὴν ἐν σοὶ γῆν τίνα τρόπον ἠφανίσθη ἐλθόντος τοῦ Ἰησοῦ· ἠφανίσθη γὰρ >νεκρωθέντων τῶν μελῶν τῶν ἐπὶ τῆς < καὶ οὐκέτι ἡ τῆ ἐργάζεται τὰ ἑαυτῆς, οὐκέτι γίνεται παρὰ τῷ δικαίῳ τὰ ἔργα τῆς σαρκὸς οἷς ἔθαλλεν ἡ σάρξ, οὐκέτι πορνεία, οὐκέτι ἀκαθαρσία, οὐκ ἀσέλγεια, οὐκ εἰδωλολατρία, οὐ φαρμακεία καὶ τὰ λοιπά. καὶ ὁ σωτὴρ δὲ λέγει· »τί νομίζετε ὅτι ἦλθον βαλεῖν εἰρήνην ἐπὶ τῆς γῆς· οὐκ ἦλθον βαλεῖν βαλεῖν εἰρήνην ἀλλὰ μάχαιραν«. ἀληθῶς γὰρ πρὶν μὲν ἐλθῃ, μάχαιρα οὐκ ἦν ἐπὶ τῆς γῆς οὐδὲ >ἡ σὰρξ ἐπεθύμει κατὰ τοῦ πνεύματος οὐδὲ τὸ πνεῦμα κατὰ τῆς σαρκός<· ὅτε δὲ ἦλθεν καὶ δεδιδάγμεθα τίνα μέν ἐστιν τῆς σαρκὸς τίνα δὲ τοῦ πνεύματος, ἡ διδασκαλία ὥσπερ μάχαιρα γεγενημένη ἔν γῇ διεῖλεν τὴν σάρκα καὶ τὴν τῆν ἀπὸ τοῦ πνεύματος· καὶ »ἠφανίσθη« μὲν »ἡ γῆ«, ὅτε τὴν νέκρωσιν Ἰησοῦ ἐν τῷ σώματι περιφέρομεν, καὶ οὐκέτι ζῶμεν κατὰ σάρκα ζῇ δὲ τὸ πνεῦμα, καὶ σπείρομεν οὐδὲν εἰς τὴν σάρκα ἀλλὰ πάντα εἰς τὸ πνεῦμα, ἴνα μὴ θερίσωμεν φθορὰν ἐκ τῆς σαρκὸς ἀλλ᾿ ἀπὸ τοῦ πνεύματος ζωὴν αἰώνιον.
11.3Günah işleyenlere şöyle denir: “Buğday ekiyor, diken biçiyorsunuz.” Çünkü Tanrı'nın sözlerini konuşsalar bile, onları gerektiği gibi konuşmayan, gerektiği gibi yaşamayan ve iman etmeyen kişiler buğday eker ve diken biçer. Bu söz özellikle Kutsal Yazılar'ı okuyup dikeni Yazılar'dan değil, kendi kurgularından biçen sapkın görüşlüler için anlaşılabilir. “Klēros'ları onlara fayda etmeyecek.” (Klēros hem pay ve kura hem de ruhban sınıfı demektir.) Bunu başkaları da açıklamıştır. Açıklamalarını reddetmediğimiz için onu kendimiz bulmuş gibi değil, güzel bir bilgi öğrenmiş kişiler olarak, şükranla ortaya koyuyoruz. Yazılana kulak verirsek bu söz hem size hem bize fayda sağlar; biz ki klēros'tan sayılırız, sizin önünüzde oturuyoruz, öyle ki bazıları bu klēros'a girmek ister. Ama bilin ki klēros kişiyi kesinlikle kurtarmaz: Birçok presbiter yok olacak, halktan birçok kişi de mesut ilan edilecektir. Klēros'ta bulunan bazıları klēros'tan fayda görecek ve ona şeref verecek biçimde yaşamadığı için, açıklayanlara göre “Klēros'ları onlara fayda etmeyecek” yazılmıştır. Çünkü fayda sağlayan şey presbiterler kurulunda oturmak değil, logos'un istediği gibi o makama lâyık yaşamaktır. Logos hem sizden hem bizden güzel yaşamayı ister. Ama şöyle demek gerekirse “güçlüler güçlü biçimde sınanacaktır”: Benden diyakondan daha fazlası, diyakondan halktan kişiden daha fazlası, hepimizin üzerindeki kilise yönetimini elinde tutandan ise daha da fazlası istenir. Bu yüzden, büyük işler emanet edilmiş olan elçi şöyle der, dinleyin: “Herkes bizi Mesih'in hizmetkârları ve Tanrı'nın sırlarının kâhyaları saysın. Kâhyalarda aranan da güvenilir olmaktır.” Güvenilir ve iyi bir kâhya bulmak o kadar nadirdir ki “her şeyi daha olmadan bilen” İsa şöyle der: “Efendisinin, hizmetkârlarına vaktinde erzaklarını vermek üzere evinin başına koyacağı güvenilir ve akıllı kâhya kimdir?” Sonra bazı kâhyaları kınayarak der ki: “Ama kötü hizmetkâr ‘Efendim gecikiyor’ deyip köle arkadaşlarını ve hizmetçi kızları dövmeye, yiyip içip sarhoş olmaya başlarsa, o hizmetkârın efendisi beklemediği bir günde ve bilmediği bir saatte gelecek, onu ikiye bölecek ve payını imansızlarla bir tutacaktır.” “Klēros'ları onlara fayda etmeyecek” sözü hakkında bu kadar.
Λέγεται δὲ τοῖς ἡμαρτηκόσιν· »σπείρετε πυροὺς καὶ ἀκάνθας θερίζετε«· κἂν γὰρ έν] τοῖς λογίοις τοῦ θεοῦ ὁμιλῶσιν, οἱ μὴ καλώς αὐτοῖς ὁμιλοῦντες μηδὲ ὃν δεῖ τρόπον βιοῦντες μηδὲ πιστεύοντες σπείρουσιν πυροὺς καὶ θερίζουσιν ἀκάνθας. μάλιστα δὲ ἔστιν ταῦτα νοῆσαι ἐπὶ τῶν ἑτεροδόξων ἑντυγχανόντων ταῖς γραφαῖς καὶ ἀκάνθας οὐκ ἀπὸ τῶν γραφῶν, ἀλλ’ ἀπὸ τῶν ἰδίων ἐπινοιῶν θεριζόντων. »οἱ κλῆροι αὐτῶν οὐκ ὠφελήσουσιν αὐτούς«. ταῦτα καὶ ἄλλοι διηγήσαντο. καὶ ἐπειδὴ οὐκ ἀποδοκιμάζομεν αὐτῶν τὴν διήγησιν. εὐγνωμόνως φέρομεν αὐτὴν εἰς μέσον, οὐχ ὡς αὐτοὶ εὑρόντες ἀλλ ὡς μεμαθηκότες καλὸν μάθημα. οὗτος ὁ λόγος ὠφελήσει καὶ ὑμᾶς καὶ ἡμᾶς, ἐὰν Ι προσέχωμεν τῷ γεγραμμένῳ, οἳ δοκοῦμεν εἶναι ἀπὸ κλήρου τινὲς προκαθεζόμενοι ὑμῶν, ὥστε τινὰς θέλειν ἥκειν ἐπὶ τὸν κλῆρον τοῦτον. ἴστε δὲ ὅτι οὐ πάντως ὁ κλῆρος σῴζει· πολλοὶ γὰρ καὶ πρεσβύτεροι ἀπολοῦνται, πολλοὶ καὶ λαϊκοὶ μακάριοι ἀποδειχθήσονται. ἐπεὶ οὖν τινές εἰσιν ἐν κλήρῳ οὐχ οὕτως βιοῦντες ὥστε ὠφεληθῆναι καὶ κοσμῆσαι τὸν κλῆρον, διὰ τοῦτο, φασὶν οἱ διηγησά- μενοι, γέγραπται. »οἱ κλῆροι αὐτῶν οὐκ ὠφελήσουσιν αὐτούς‘· τὸ γὰρ ὠφελοῦν οὐκ αὐτὸ τὸ καθέζεσθαι ἐν πρεσβυτερίῳ ἐστίν, ἀλλὰ τὸ βιοῦν ἀξίως τοῦ τόπου, ὡς ἀπαιτεῖ ὁ λόγος. ἀπαιτεῖ καὶ ὑμᾶς βιοῦν ὁ λόγος καλῶς καὶ ἡμᾶς. ἀλλ’ εἰ δεῖ οὕτως εἰπεῖν, »δυνατοὶ δυνατῶς ἐτασθήσοντα«, πλεῖον ἐγὼ ἀπαιτοῦμαι παρὰ τὸν διάκονον, πλεῖον ὁ διάκονος παρὰ τὸν λαϊκόν, ὁ δὲ τὴν πάντων ἡμῶν ἐγκεχειρισμένος μένος ἀρχὴν αὑτὴν τὴν ἐκκλησιαστικὴν ἔτι πλεῖον ἀπαιτεῖται. διὰ τοῦτο ὁ πεπιστευμένος τὰ μεγάλα ὁ ἀπόστολος, ἀκούετε, φησίν· »οὕτως ἡμᾶς λογιζέσθω ἄνθρωπος ὡς ὑπηρέτας Χριστοῦ καὶ οἰκονόμους μυστηρίων θεοῦ. ὡδε λοιπὸν ζητεῖτε ἐν τοῖς οἰκονόμοις ἵνα πιστός τις εὑρεθῇ«. καὶ οὕτως σπάνιόν ἐστιν εὑρεθῆναι οἰκονόμον πιστὸν καὶ καλόν. Ἰησοῦς »ὁ εἰδὼς τὰ πάντα πρὶν γενέσεως αὐτῶν« λέγει· »τίς ἄρα ἐστὶν ὁ πιστὸς οἰκονόμος καὶ φρόνιμος, ὅν καταστήσει ὁ κύριος αὐτοῦ ἐπὶ τῆς οἰκίας αὐτοῦ διδόναι ἐν καιρῷ τὸ σιτομέτριον τοῖς δούλοις αὐτοῦ«; εἶτα μέμφεταί τινας οἰκονόμους καὶ λέγει. »ἐὰν δὲ ἄρξηται ὁ κακὸς δοῦλος λέγειν. χρονίζει μου ὁ κύριος ἔρχεσθαι, καὶ ἄρξηται τύπτειν τοὺς συνδούλους αὐτοῦ καὶ τὰς παιδίσκας, ἐσθίειν τε καὶ πίνειν καὶ μεθύσκεσθαι· ἥξει ὁ κύριος τοῦ δούλου ἐκείνου ἐν ἡμέρᾳ ᾐ οὐ προσδοκᾷ καὶ ἐν ὥρᾳ ᾐ οὐ γινώσκει καὶ διχοτομήσει αὐτόν, καὶ τὸ μέρος αὐτοῦ μετὰ τῶν ἀπίστων θήσει«. ταῦτα μὲν εἰς τὸ »οἱ κλῆροι αὐτῶν οὐκ ὠφελήσουσιν αὐτούς«.
11.4Şimdi de ardından gelen, ahlak konusuna almanın iyi olacağı gerekli azarlamaya bakalım: “Rab'bin önünde övünmenizden, ayıbınızdan utanın.” Akılsızlığımızdan ötürü övünmeye değmeyen bazı şeylerle övünürüz. Örneğin biri zengin olduğu ve çok malı bulunduğu için övünürse, ona “Övünmenizden utanın” denebilir. Biri şu dışsal soyluluğuyla övünürse ona “Övünmenizden utanın” denecektir. Biri giysilerinin pahalılığıyla, zengince döşenmiş evinin yapısıyla övünürse, bu övünme azizlerin övüncüne yabancıdır; bu yüzden böyle birine “Övünmenizden utanın” denecektir. Bilgelikle bile övünmememizi buyuran peygamber Yeremya'nın sözünü dinle: “Bilge bilgeliğiyle, güçlü gücüyle, zengin zenginliğiyle övünmesin. Övünen şununla övünsün: Benim Rab olduğumu anlayıp bilmekle.” Övünmek istiyor ve övünürken “Övünmenizden utanın” sözünü duymak istemiyorsan, elçi gibi övün ve de ki: “Rabbimiz İsa Mesih'in çarmıhından başka bir şeyle övünmek benden uzak olsun; dünya onun aracılığıyla benim için çarmıha gerildi, ben de dünya için.” “Övünmenizden utanın” denmesin diye övünmek istiyorsan, Pavlus'un övünmesini dinle ve onun şu sözünden öğren: “Bu yüzden zayıflıklarımla büyük bir zevkle övüneceğim ki Mesih'in gücü üzerimde konaklasın.” Ne gibi övgüleri olduğunu dinle: “Emekte daha çok” (hangimiz bunu söyleyebilir?), “zindanlarda daha fazla, ölümlerle çok kez karşı karşıya. Beş kez kırk eksik bir değnek yedim, üç kez sopalandım, bir kez taşlandım, üç kez gemi kazası geçirdim.” Demek ki övünmeler arasında farklar olduğunu öğreniyoruz. Bazı övünmeler utanmayı hak eder ve onlar için elçinin şu sözü söylenebilir: “Şanları utançlarındadır.” Utanmaları gereken şeylerle şan kazandıklarını sanırlar.
Ἴδωμεν δὲ καὶ ἐξῆς ἐπίπληξιν ἀναγκαίαν, ἣν καλὸν εἰς τὸν ἠθικὸν τόπον ἀναλαβεῖν, λέγουσαν· »αἰσχύνθητε ἀπὸ καυχήσεως ὑμῶν, ἀπὸ ὀνειδισμοῦ ἐναντίον κυρίου«. ἔστιν τινά, ἐν οἷς καυχώμεθα διὰ τὴν ἄνοιαν οὐκ οὖσιν καυχήσεως ἀξίοις. οἷον ἐὰν καυχήσηταί τις ὅτι πλούσιός ἐστιν καὶ πολλὰ κέκτηται, λέγοιτ' ἂν πρὸς αὐτόν· »αἰσχύνθητε ἀπὸ καυχήσεως ὑμῶν‘. ἐὰν καυχήσηταί τις ἐπὶ εὐγενείᾳ ταύτῃ τῇ ἐκτός, λεχθήσεται πρὸς αὐτόν· »αἰσχύνθητε ἀπὸ καυχήσεως ὑμῶν.« ἐὰν καυχήσηταί τις ἐπὶ πολυτελείᾳ ἱματίων, ἐπὶ οἰκοδομῇ οἰκίας πλουσίως κατεσκευασμένης, ἀλλοτρία ἐστὶν ἡ καύχησις καυχήσεως ἁγίων· διὸ λεχθήσεται πρὸς τὸν τοιοῦτον· »αἰσχύνθητε ἀπὸ καυχήσεως ὑμῶν.‘ ἄκουε τοῦ λόγου τοῦ προφήτου Ἱερεμίου κελεύοντος ἡμᾶς μὴ καυχᾶσθαι μηδὲ ἐπὶ σοφίᾳ· μὴ καυχάσθω« γάρ φησιν »ὁ σοφὸς ἐν τῇ σοφίᾳ αὐτοῦ μηδὲ ὁ ἰσχυρὸς ἐν τῇ ἰσχύϊ αὐτοῦ μηδὲ ὁ πλούσιος έν τῷ πλούτῳ αὐτοῦ, ἀλλὰ ἐν τούτῳ καυχάσθω ὁ καυχώμενος, συνιεῖν καὶ γινώσκειν ὅτι ἐγώ εἰμι κύριος.« θέλεις καυχᾶσθαι καὶ καυχώμενος μὴ ἀκοῦσαι· »αἰσχύνθητε ἀπὸ καυχήσεως ὑμῶν«, καύχησαι ὡς ὁ ἀπόστολος Ι καὶ εἰπέ· »ἐμοὶ δὲ μὴ γένοιτο καυχᾶσθαι εἰ μὴ τῷ σταυρῷ τοῦ κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, δἰ οὗ ἐμοὶ κόσμος ἐσταύρωται κἀγὼ τῷ κόσμῳ.« θέλεις καυχᾶσθαι, ἴνα μὴ λεχθῇ· αἰσχύνθητε ἀπὸ καυχήσεως ὑμῶν«, ἄκουε Παύλου καυχωμένου καὶ μάνθανε ὅταν λέγῃ· »ἥδιστα οὖν καυχήσομαι ἐν ταῖς ἀσθενείαις μου, ἵνα ἐπισκηνώσῃ ἐπ' ἐμὲ ἡ δύναμις τοῦ Χριστοῦ«. ἄκουε οἷα καυχᾶται καυχήματα· »ἐν κόποις περισσοτέρως‘« (τίς δύναται ἡμῶν τοῦτο »ἐν φυλακαῖς ὑπερβαλλόντως, ἐν θανάτοις πολλάκις. ὑπ·ὸ πεντάκις τεσσαράκοντα παρὰ μίαν ἔλαβον, τρὶς ἐραβδίσθην, ἅπαξ ἐλιθάσθην, τρὶς ἐναυάγησα«. μανθάνομεν οὐν καὶ καυχήσεων εἶναι διαφοράς. ὡς τινὰς μὲν καυχήσεις εἶναι αἰσχύνης ἀξίας, ἐφ' οἶς λέγοιτ ἂν ἐκεῖνο τὸ ἀποστολικόν· »καὶ ἡ δόξα ἐν τῇ αἰσχύνῃ αὐτῶν«· ἐφ οἷς ἔδει. αὐτοὺς αἰσχύνεσθαι, ἐπὶ τούτοις οἴονται δοξάζεσθαι.
11.5Şimdi de kuşakla ilgili olanlara bakalım. “Rab şöyle diyor: Git, kendine keten bir kuşak edin, onu beline sar, suya sokma. Rab'bin sözü uyarınca bir kuşak edindim ve belime sardım. Rab'bin sözü bana şöyle geldi: Belindeki kuşağı al, kalk, Fırat'a git ve orada onu kayanın yarığına sakla.” Günler sonra oraya gelir ve bu kuşağı çürümüş bulur. Rab kuşağın yorumuna yol açarak şunu ekler: “Kuşak insanın beline nasıl yapışırsa, ben de İsrail evini ve bütün Yahuda evini kendime öyle yapıştırdım, diyor Rab; benim için adı anılan bir halk, övünç ve şan olsunlar diye. Ama beni dinlemediler.” Demek ki peygamber, Tanrı'nın halkı beline sarması gibi keten kuşağı beline sararak Tanrı'nın yerine geçirilmiştir. Çünkü “Bu halkı kendime yapıştırdım” diyor; yani halk Tanrı'nın adeta kuşağı oluyor.
Peki neden halk Tanrı'nın beline dolanan bir kuşak olur? Hezekiel'i okuyup Tanrı'nın sözle adeta bedene büründürüldüğünü, belinden aşağısının nasıl ateş, belinden yukarısının nasıl elektron denen parlak maden olduğunu görebilen kişi, Tanrı'nın alt tarafının neden ateş olduğunun sebebini araştırsın. Belden ve doğumdan gelen şeyler ateştir. Çünkü doğum içinde olan her şey ateşin arındırmasına muhtaçtır, doğum içinde olan her şey cezaya muhtaçtır. Belden yukarısı, doğumun ötesine geçmiş olanlar ise en saf ve en değerli madde gibidir; zira elektronun altından daha kıymetli olduğu söylenir. Kutsal Yazı, Tanrı'nın bedeninin üst kısmının daha değerli, alt kısmının daha aşağı olduğunu öğretmek için örnekler kullandığından, Tanrı'yı ateşten ve elektrondan oluşmuş olarak sunmuştur. Her birimiz doğum içinde ateşiz, elektron değiliz. Ama yükselir ve ilerlersek (çünkü bugün aşağıda olandan Tanrı'nın bedeninin üst kısmı olmaya geçmek mümkündür), ateşi geçtikten sonra Tanrı'nın yüce bedeninin çevresindeki elektron olacağız. Şu hâlde keten kuşağı beline yapıştırır. Niçin? Halkın Tanrı'nın adeta örtüsü olduğu görülsün diye. Çünkü halk Tanrı'yı suçlamak isteyenlere karşı durur, O'nu adeta kalkan gibi korur ve Tanrı hakkında yersiz bir şey söylenmesine izin vermez. Ama günah işlediğimizde, peygamberin bu kuşağı çıkarıp orada çürüsün diye Fırat nehrine mahkûm etmesi gibi, günah işleyen de Tanrı'nın belinden çıkarılır ve atılıp Fırat nehrine, Mezopotamya'nın nehrine, İsrail'in düşmanı Asurluların, Babillilerin bulunduğu yere gönderilir ve orada çürür. Bu kadar çok nehir varken peygamber, ufak bir keten kuşağı götürmek gibi bir iş için Yahudiye'den Fırat nehrine gönderilir.
Peki neden “keten”? Çünkü doğumu topraktandır: Keten, topraktan biten bir bitkidir; ekilip yetiştirildikten sonra taranır, yıkanır, ovulur ve çokça işlenir ki kuşak ya da başka bir şey olabilecek hâle gelsin. Biz de hepimiz Tanrı'nın kuşağı gibi bir doğuma sahibiz; doğumumuz topraktan olduğu için çok işlenmeye, taranmaya, yıkanmaya, toprağın rengini atmaya muhtacız. Çünkü keten doğumundaki renk başka, işlendikten sonraki renk başkadır: Doğumundaki rengi daha koyudur, işlenince pırıl pırıl olur. Doğum içindeki bize de buna benzer bir şey olur. İman etmeye başladığımızda karayız; bu yüzden Ezgiler Ezgisi'nin başında “Karayım ve güzelim” denir. Başlangıçta psykhē'mizce Habeşlilere benzeriz. Sonra daha parlak olalım diye ovuluruz; “Bembeyaz olmuş yükselen bu kadın kim?” sözündeki gibi “parlak ve temiz keten” oluruz. Sonra Tanrı'ya yapışmaya lâyık olduğumuzda Tanrı'nın kuşağı olmak üzere dokunuruz. Tanrı bizi çıkarıp atmaz. Birinci halkı, “bütün Yahuda evini” ve “İsrail evini” attı; kullanılmaz hâle geldiler, çünkü artık onları kuşanmıyor. Onların yerine Tanrı bizi kuşandı. Kuşağı atınca çıplak kalmadı, kendine başka bir kuşak dokudu. Bu kuşak uluslardan gelen kilisedir. Kilise bilsin ki “Tanrı öncekileri esirgemediyse”, Tanrı'nın beline lâyık olmadığı takdirde günah işlediğinde onu da hiç esirgemeyecektir. “Rab'be yapışan O'nunla tek ruh olur”, Mesih İsa'da; şan ve kudret sonsuzlara dek O'nundur. Âmin.
Μετὰ ταῦτα ἴδωμεν τὰ περὶ τοῦ περιζώματος. »Τάδε« γὰρ »λέγει κύριος· βάδιζε καὶ κτῆσαι σεαυτῷ περίζωμα λινοῦν, καὶ περίθου περὶ τὴν ὀσφύν σου, καὶ έν ὕδατι ⟨οὐ⟩ διελεύσῃ. καὶ ἐκτησάμην περίζωμα κατὰ τὸν λόγον κυρίου καὶ περιέθηκα περὶ τὴν ὀσφύν μου. καὶ ἐγενήθη λόγος κυρίου πρός με λέγων. λάβε τὸ περίζωμα τὸ περὶ τὴν ὁσφύν σου, καὶ ἀνάστηθι καὶ βάδισον ἐπὶ τὸν Εὐφράτην, καὶ κατάχρυψον αὐτὸ ἐκεῖ ἐν τῇ τρυμαλιᾷ τῆς πέτρας.« μετὰ ἡμέρας ἔρχεται ἐκεῖ, εὑρίσκει διασεσηπὸς τοῦτο τὸ περίζωμα. καὶ ἐπιφέρει ὁ κύριος διδοὺς ἀφορμὴν τῆς ἑρμηνείας τοῦ περιζώματος λέγων. »καθαπερ κολλᾶται τὸ περίζωμα πρὸς τὴν ὀσφὺν τοῦ ἀνθρώπου, οὕτως ἐκόλλησα πρὸς ἐμαυτὸν τὸν οἶκον τοῦ Ἰσραὴλ καὶ πάντα τὸν οἶκον Ἰούδα, φησὶν ὁ κύριος, τοῦ γενέσθαι μοι εἰς λαὸν ὀνομαστὸν καὶ εἰς καύχημα καὶ εἰς δόξαν, καὶ οὐκ εἰσήκουσάν μου«. οὐκοῦν ὁ προφήτης ἀντὶ τοῦ θεοῦ παραλαμβάνεται περιζωννὺς περὶ τὴν ὁσφὴν αὐτοῦ τὸ περίζωμα τὸ λινοῦν, ὡς ὁ θεὸς τὸν λαόν· ἐκόλλησα γὰρ πρὸς ἐμαυτόν< φησιν >τοῦτον τὸν λαόν, φησὶν οἱονεὶ περίζωμα ὁ λαὸς μίνεται τοῦ θεοῦ. Διὰ τί δὲ περίζωμα γίνεται τοῦ θεοῦ περὶ τὴν ὀσφὺν αὐτοῦ; ὁ δυνάμενος ἀναγινώσκων τὸν Ἰεξεκιὴλ καὶ ὁρῶν τὸν θεὸν τῷ λόγῳ οἱονεὶ σωματοποιούμενον, καὶ τίνα μὲν τρόπον αὐτοῦ πὰ ἀπὸ τῆς ὀσφύος κάτω < ἐστὶν πῦρ, > τὰ δὲ ἀπὸ τῆς ὀσφύος ἤλεκτρον, ἐρευνησάτω τὸν λόγον, διὰ τί τὸ κάτω τοῦ θεοῦ πῦρ ἐστιν. τὰ ἀπὸ ὀσφύος καὶ γενέσεως πράγματα, ταῦτα πῦρ ἐστιν. πάντα γὰρ τὰ ἐν γενέσει χρᾐξει τοῦ καθαρσίου τοῦ ἀπὸ τοῦ πυρός, τάντα τὰ ἐν γενέσει χρῄζει τῆς κολάσεως. τὰ δὲ ἀνωτέρω τῆς ὀσφύος ⟨καὶ⟩ ὑπερβεβηκότα τὴν γένεσιν, ταῦτά ἐστιν ὕλη ὡς ἐν καθαριωτάτη καὶ τιμιωτάτη· λέγεται γὰρ τὸ ἤλεκτρον χρυσοῦ εἶναι τιμαλφέστερον. ἐπεὶ οὖν παραδείγμασιν χρῆται ἡ γραφή, ἴνα διδάξῃ τοῦ θεοῦ τὸ σῶμα τὸ ἀνωτέρω εἶναι τιμιώτερον καὶ τὸ σῶμα τὸ κατωτέρω εἶναι ὑποδεέστερον, διὰ τοῦτο εἰσήγαγεν τὸν θεὸν ἐκ πυρὸς καὶ ἠλέκτρου συνεστηκότα. [καὶ καὶ ἔστιν σῶμα τοῦ θεοῦ † καὶ αὐτὸς] ἐν γενέσει πῦρ ἐστιν ἕκαστος ἡμῶν, οὐκ ἐσμὲν τὸ ἤλεκτρον, ἐὰν δὲ ἀναβαίνωμεν Ι καὶ προκόπτωμεν (δυνατὸν γὰρ μεταβῆναι ἀπὸ τοῦ σήμερον εἶναι ἐν τοῖς κατωτέρω, ὥστε γενέσθαι τοῦ θεοῦ σῶμα τὸ ἀνωτέρω), ἐσόμεθα διαβάντες τὸ πῦρ ἤλεκτρον τὸ περὶ τὸ σῶμα τοῦ θεοῦ τὸ ὑψηλότερον. 6. κολλᾷ οὖν περὶ τὴν ὀσφὺν αὐτοῦ τὸ περίζωμα τὸ λινοῦν. ἵνα τί; ἕνα δηλωθῇ ὅτι ὁ λαὸς οἱονεὶ σκέπη ἐστὶ τοῦ θεοῦ· πρὸς γὰρ τοὺς βουλομένους κατηγορεῖν τοῦ θεοῦ ἵσταται ὁ λαὸς καὶ ὡσπερεὶ ὑπερασπίζει αὐτοῦ καὶ οὐκ ἐᾷ τι ἄτοπον λέγεσθαι έν τοῖς περὶ τοῦ θεοῦ. ἐπὰν δὲ ἁμαρτήσωμεν, τὸ περίζωμα τοῦτο ὡς ἀποτίθεται ὁ προφήτης καὶ καταδικάζει αὐτὸ εἰς τὸν Εὐφράτην ποταμόν, ἵνα ἔκεῖ διαφθαρῇ, οὕτως ὁ ἀμαρτάνων ἀποβάλλεται ἀπὸ τῆς ὀσφύος τοῦ θεοῦ καὶ ἐκβληθεὶς ἐκβάλλεται εἰς τὸν Εὐφράτην ποταμόν, τὸν τῆς Μεσοποταμίας ποταμόν, ὅπου οἱ Ἀσσύριοι ἐχθροὶ τῷ Ἰσραήλ, ὅπου οἱ Βαβυλώνιοι, καὶ ἐκεῖ διαφθείρεται. ὄντων γὰρ τοσούτων ποταμῶν πέμπεται ὁ προφήτης ἀπὸ τῆς Ἰουδαίας εἰς τὸν Εὐφράτην ποταμὸν πραγματεύσασθαι καὶ ἀπαγαγεῖν περιζωμάτιον λινοῦν. Διὰ τί δὲ καὶ »λινοῦν«; ὅτι τὴν γένεσιν ἔχει ἀπὸ γῆς· φυτὸν γάρ ἐστιν ἀνατέλλον ἀπὸ γῆς, εἶτα μετὰ τὸ γεωργηθῆναι ξαινόμενον καὶ πλυνόμενον καὶ σμηχόμενον καὶ πολλῇ πολλῇ γινόμενον, ἵνα γένηται τοιοῦτον ὥστε γενέσθαι περίζωμα ἢ ὁτιδήποτε. καὶ ἡμεῖς οὐν πάντες τὴν γένεσιν ἔχομεν ὡς τὸ περίζωμα τοῦ θεοῦ, καὶ ἔχοντες τὴν γενεσιν ἀπὸ γῆς, πολλῆς κατασκευῆς χρᾐζομεν, ἴνα ξανθῶμεν, ἵνα πλυνθῶμεν, ἵνα τὸ χρῶμα τῆς γῆς ἀποβάλωμεν· ἄλλο γὰρ τὸ 255r τῆς γενέσεως τοῦ λινοῦ χρῶμα, ἄλλο τὸ ἀπὸ τῆς ἐργα\σίας. τὸ μὲν γὰρ τῆς γενέσεως τοῦ λινοῦ χρῶμα μελανώτερόν έστιν, ἀπὸ δὲ τῆς ἐργασίας γίνεται λαμπρότατον. τοιοῦτον τοιοῦτον οὑν τι καὶ ἐπὶ ἡμᾶς τοὺς ἐν γενέσει φθάνει. μέλανές ἐσμεν κατὰ τὴν ἐν τῷ πιστεύειν ἀρχήν, διὸ ἐν ἀρχῇ τοῦ Ἄισματος τῶν ᾀσμάτων. λέγεται· »μέλαινά εἰμι καὶ καλή«. καὶ Αἰθίοψιν ἡμεῖς κατ' ἀρχὰς τὴν ψυχὴν ἐοίκαμεν. εἶτα ἀποσμηχόμεθα, ἵνα λαμπρότεροι γενώμεθα κατὰ τὸ »τίς αὕτη ἡ ἀναβαίνουσα λελυκανθισμένη«; καὶ γινόμεθα »λινοῦν λαμπρὸν καὶ καθαρόν« εἶτα καὶ πλεκόμεθα ἐπὶ τὸ περίζωμα τοῦ θεοῦ, ὅταν ἄξιοι ὠμεν κολλᾶσθαι τῷ θεῷ. οὐκ ἀποτίθεται ἡμᾶς ὁ θεός. ἀπέθετο τὸν πρῶτον λαόν, »πάντα τὸν οἶκον Ἰούδα« καὶ »τὸν οἶκον Ἰσραήλ«. ἐγένετο εἰς τὸ μὴ χρησθῆναι ἔτι οὐκέτι γὰρ αὐτοὺς περιζώννυται. ἡμᾶς ἀντὶ ἐκείνων περιεζώσατο ὁ θεός· οὐ γὰρ ἀποβαλὼν τὸ περίζωμα ἔμεινε γυμνός, ἀλλὰ ἄλλο περίζωμα ἑαυτῷ ὕφανεν. τοῦτο τὸ περίζωμα ἡ ἐκκλησία ἐστὶν ἡ ἀπὸ τῶν ἐθνῶν· ἥτις ἵστω ὅτι >εἰ τῶν προτέρων οὐκ ἐφείσατο ὁ θεός, πόσῳ πλέον οὐδὲ αὐτῆς ἁμαρτανούσης φείσεται<, ἐὰν μὴ ᾖ ἀξία τῆς ὀσφύος τοῦ θεοῦ· »ὁ δὲ κολλώμενος τῷ κυρίῳ ἓν πνεῦμά ἐστιν« έν Χριστῷ Ἰησοῦ, ᾠ ἐστιν ἡ δόξα καὶ τὸ κράτος εἰς τοὺς αἰῶνας. Ἀμήν.