Şen İlim › Şen İlim › Ek: Prens Kuş-Hür'ün Şarkıları
FW-Lieder-1Goethe'ye
Geçip gitmeyen yalnızca senin benzetmendir! Aldatıcı Tanrı şairlerin hilesidir…
Dünya-çarkı, yuvarlanan, hedef üstüne hedef sıyırır: Zaruret — der buna kinli olan, soytarı der ki — oyun…
Dünya-oyunu, buyurgan, karıştırır varlığı ve görüntüyü: — Ebedî-soytarıca olan bizi de — katar içine!…
Anhang: Lieder des Prinzen Vogelfrei.An Goethe. Das Unvergängliche Ist nur dein Gleichniss! Gott der Verfängliche Ist Dichter-Erschleichniss… Welt-Rad, das rollende, Streift Ziel auf Ziel: Noth — nennt’s der Grollende, Der Narr nennt’s — Spiel… Welt-Spiel, das herrische, Mischt Sein und Schein: — Das Ewig-Närrische Mischt uns — hinein!…
FW-Lieder-2Şairin Çağrılışı
Geçenlerde, serinlemek için, karanlık ağaçların altında otururken bir tıkırtı duydum, usul usul tıkırtı, zarif, sanki tempoya ve ölçüye uygun. Kızdım, yüzümü buruşturdum, — ama sonunda boyun eğdim, ta ki bir şair gibi ben de tik-tak'la birlikte konuşana dek.
Böyle dize yaparken hece hece hoplayıp zıpladıkça, birden gülmeye başladım, gülmeye, tam bir çeyrek saat boyunca. Sen mi şair? Sen mi şair? Kafan bu kadar mı kötü? — "Evet efendim, siz bir şairsiniz", diye omuz silker ağaçkakan kuşu.
Kimi bekliyorum burada çalılıkta? Kimi pusuda bekliyorum, bir haydut gibi? Bir vecize mi? Bir imge mi? Bir çırpıda uyağım arkasına atlar. Ne kayıp ne sıçrarsa, şair onu hemen şişleyip dizeye uydurur. — "Evet efendim, siz bir şairsiniz", diye omuz silker ağaçkakan kuşu.
Uyaklar, derim, oklar gibidir? Nasıl da çırpınır, titrer, sıçrar, ok kertenkelecik bedeninin soylu yerlerine saplandığında! Ah, ölürsünüz bundan, zavallı yaratıklar, ya da sarhoş gibi sendelersiniz! — "Evet efendim, siz bir şairsiniz", diye omuz silker ağaçkakan kuşu.
Aceleyle eğri büğrü vecizecikler, sarhoş kelimecikler, nasıl da itişir! Ta ki hepiniz, satır satır, tik-tak zincirine asılana dek. Ve bundan — hoşlanan acımasız bir güruh mu var? Şairler mi — kötü? — "Evet efendim, siz bir şairsiniz", diye omuz silker ağaçkakan kuşu.
Alay mı ediyorsun, kuş? Şaka mı yapmak istiyorsun? Kafam şimdiden kötüyse, yüreğim daha mı kötü olurdu? Kork, kork öfkemden! — Ama şair — uyaklarını öfkede bile şöyle böyle örer. — "Evet efendim, siz bir şairsiniz", diye omuz silker ağaçkakan kuşu.
Dichters Berufung. Als ich jüngst, mich zu erquicken, Unter dunklen Bäumen sass, Hört’ ich ticken, leise ticken, Zierlich, wie nach Takt und Maass. Böse wurd, ich, zog Gesichter, — Endlich aber gab ich nach, Bis ich gar, gleich einem Dichter, Selber mit im Tiktak sprach. Wie mir so im Verse-Machen Silb’ um Silb’ ihr Hopsa sprang, Musst’ ich plötzlich lachen, lachen Eine Viertelstunde lang. Du ein Dichter? Du ein Dichter? Steht’s mit deinem Kopf so schlecht? — „Ja, mein Herr, Sie sind ein Dichter“ Achselzuckt der Vogel Specht. Wessen harr’ ich hier im Busche? Wem doch laur’ ich Räuber auf? Ist’s ein Spruch? Ein Bild? Im Husche Sitzt mein Reim ihm hintendrauf. Was nur schlüpft und hüpft, gleich sticht der Dichter sich’s zum Vers zurecht. — „Ja, mein Herr, Sie sind ein Dichter“ Achselzuckt der Vogel Specht. Reime, mein’ ich, sind wie Pfeile? Wie das zappelt, zittert, springt, Wenn der Pfeil in edle Theile Des Lacerten-Leibchens dringt! Ach, ihr sterbt dran, arme Wichter, Oder taumelt wie bezecht! — „Ja, mein Herr, Sie sind ein Dichter“ Achselzuckt der Vogel Specht. Schiefe Sprüchlein voller Eile, Trunkne Wörtlein, wie sich’s drängt! Bis ihr Alle, Zeil’ an Zeile, An der Tiktak-Kette hängt. Und es giebt grausam Gelichter, Das dies — freut? Sind Dichter — schlecht? — „Ja, mein Herr, Sie sind ein Dichter“ Achselzuckt der Vogel Specht. Höhnst du, Vogel? Willst du scherzen? Steht’s mit meinem Kopf schon schlimm, Schlimmer stünd’s mit meinem Herzen? Fürchte, fürchte meinen Grimm! — Doch der Dichter — Reime flicht er Selbst im Grimm noch schlecht und recht. — „Ja, mein Herr, Sie sind ein Dichter“ Achselzuckt der Vogel Specht.
FW-Lieder-3Güneyde
İşte böylece eğri bir dala asılıyor ve yorgunluğumu sallıyorum. Bir kuş beni buraya misafir çağırdı, bir kuş yuvası bu, içinde dinlendiğim. Neredeyim ki? Ah, uzakta! Ah, uzakta!
Beyaz deniz uykuya dalmış, üstünde mor bir yelken duruyor. Kaya, incir ağaçları, kule ve liman, çepeçevre idil, koyunların melemesi, — Güneyin masumiyeti, kabul et beni!
Yalnızca adım adım — bu hayat değil, hep ayak ayak ardına insanı Alman ve ağır yapar. Rüzgâra beni yukarı kaldırmasını buyurdum, kuşlarla birlikte süzülmeyi öğrendim, — Denizin üstünden güneye uçtum.
Akıl! Can sıkıcı iş! Bizi pek çabuk hedefe ulaştırır! Uçarken beni neyin maskaraya çevirdiğini öğrendim, — şimdiden cesaret ve kan ve özsular duyuyorum yeni bir hayata, yeni bir oyuna…
Yalnız başına düşünmeye bilgece derim, ama yalnız başına şarkı söylemek — aptalca olurdu! Öyleyse sizi öven bir şarkı dinleyin ve sessizce çevreme halka olup oturun, siz yaramaz kuşçuklar!
Öyle genç, öyle sahte, öyle başıboş, bütünüyle sevmek ve her güzel eğlence için yaratılmış görünüyorsunuz bana? Kuzeyde — duraksayarak itiraf ediyorum — tüyler ürpertecek kadar yaşlı bir kadıncığı sevdim: "Hakikat"ti bu kocakarının adı…
Im Süden. So häng’ ich denn auf krummem Aste Und schaukle meine Müdigkeit. Ein Vogel lud mich her zu Gaste, Ein Vogelnest ist’s, drin ich raste. Wo bin ich doch? Ach, weit! Ach, weit! Das weisse Meer liegt eingeschlafen, Und purpurn steht ein Segel drauf. Fels, Feigenbäume, Thurm und Hafen, Idylle rings, Geblök von Schafen, — Unschuld des Südens, nimm mich auf! Nur Schritt für Schritt — das ist kein Leben, Stets Bein vor Bein macht deutsch und schwer. Ich hiess den Wind mich aufwärts heben, Ich lernte mit den Vögeln schweben, — Nach Süden flog ich über’s Meer. Vernunft! Verdriessliches Geschäfte! Das bringt uns allzubald an’s Ziel! Im Fliegen lernt’, ich, was mich äffte, — Schon fühl’ ich Muth und Blut und Säfte Zu neuem Leben, neuem Spiel… Einsam zu denken nenn’ ich weise, Doch einsam singen — wäre dumm! So hört ein Lied zu eurem Preise Und setzt euch still um mich im Kreise, Ihr schlimmen Vögelchen, herum! So jung, so falsch, so umgetrieben Scheint ganz ihr mir gemacht zum Lieben Und jedem schönen Zeitvertreib? Im Norden — ich gesteh’s mit Zaudern — Liebt’ ich ein Weibchen, alt zum Schaudern: „Die Wahrheit“ hiess dies alte Weib…
FW-Lieder-4Dindar Beppa
Bedenciğim güzel oldukça dindar olmaya değer. Bilinir, Tanrı kadıncıkları sever, üstelik güzel olanları. Zavallı keşişçiğe elbette seve seve bağışlayacaktır, pek çok keşişçik gibi onun da benimle olmayı bunca istemesini.
Kır saçlı bir kilise babası değil! Hayır, daha genç ve çoğu kez kızarmış, çoğu kez en ağır mahmurluğa rağmen kıskançlık ve sıkıntı dolu. Ben yaşlıları sevmem, o da yaşlı kadınları sevmez: Tanrı bunu ne tuhaf ve ne bilgece düzenlemiş!
Kilise yaşamayı bilir, yüreği ve yüzü sınar. Beni hep bağışlamak ister, — evet, kim bağışlamaz ki beni! Ağızcıkla fısıldanır, reverans yapılır, çıkılır, ve yeni günahçıkla eskisi silinir.
Yeryüzünde Tanrı'ya şükür, güzel kızları seven ve böyle yürek dertlerini kendine seve seve bağışlayan. Bedenciğim güzel oldukça dindar olmaya değer: Yaşlı, titrek bir kadıncık olunca şeytan alsın beni!
Die fromme Beppa. So lang noch hübsch mein Leibchen, Lohnt’s sich schon, fromm zu sein. Man weiss, Gott liebt die Weibchen, Die hübschen obendrein. Er wird’s dem armen Mönchlein Gewisslich gern verzeih’n, Dass er, gleich manchem Mönchlein, So gern will bei mir sein. Kein grauer Kirchenvater! Nein, jung noch und oft roth, Oft trotz dem grausten Kater Voll Eifersucht und Noth. Ich liebe nicht die Greise, Er liebt die Alten nicht: Wie wunderlich und weise Hat Gott dies eingericht! Die Kirche weiss zu leben, Sie prüft Herz und Gesicht. Stets will sie mir vergeben, — Ja, wer vergiebt mir nicht! Man lispelt mit dem Mündchen, Man knixt und geht hinaus, Und mit dem neuen Sündchen Löscht man das alte aus. Gelobt sei Gott auf Erden, Der hübsche Mädchen liebt Und derlei Herzbeschwerden Sich selber gern vergiebt. So lang noch hübsch mein Leibchen, Lohnt sich’s schon, fromm zu sein: Als altes Wackelweibchen Mag mich der Teufel frein!
FW-Lieder-5Esrarlı Kayık
Dün gece, herkes uyurken, rüzgâr belirsiz iç çekişlerle sokaklarda güçlükle dolaşırken, ne yastık huzur verdi bana, ne haşhaş, ne de insanı başka zaman derin uyutan şey, — temiz bir vicdan.
Sonunda uykuyu aklımdan çıkarıp sahile koştum. Ay aydınlığıydı ve ılık, — rastladım ılık kumda bir adamla bir kayığa, ikisi de uykulu, çoban ve koyun: — uykulu uykulu kayık karadan açıldı.
Bir saat, belki iki, ya da bir yıl mıydı? — derken birden aklım ve düşüncelerim ebedî bir tekdüzeliğe battı, ve sınırsız bir uçurum açıldı: — her şey bitmişti! —
— Sabah oldu: kara derinliklerin üstünde bir kayık duruyor, dinleniyor, dinleniyor… Ne oldu? diye bağırdı biri, çok geçmeden yüz kişi bağırdı: ne oldu? Kan mı? — — Hiçbir şey olmadı! Uyuduk, uyuduk hepimiz — ah, ne güzel! ne güzel!
Der geheimnissvolle Nachen. Gestern Nachts, als Alles schlief, Kaum der Wind mit ungewissen Seufzern durch die Gassen lief, Gab mir Ruhe nicht das Kissen, Noch der Mohn, noch, was sonst tief Schlafen macht, — ein gut Gewissen. Endlich schlug ich mir den Schlaf Aus dem Sinn und lief zum Strande. Mondhell war’s und mild, — ich traf Mann und Kahn auf warmem Sande, Schläfrig beide, Hirt und Schaf: — Schläfrig stiess der Kahn vom Lande. Eine Stunde, leicht auch zwei, Oder war’s ein Jahr? — da sanken Plötzlich mir Sinn und Gedanken In ein ew’ges Einerlei, Und ein Abgrund ohne Schranken That sich auf: — da war’s vorbei! — — Morgen kam: auf schwarzen Tiefen Steht ein Kahn und ruht und ruht… Was geschah? so rief’s, so riefen Hundert bald: was gab es? Blut? — — Nichts geschah! Wir schliefen, schliefen Alle — ach, so gut! so gut!
FW-Lieder-6Aşk İlanı (ama bu sırada şair bir çukura düştü —)
Ah mucize! Hâlâ uçuyor mu? Yükseliyor, ve kanatları dinleniyor mu? Peki onu ne kaldırıyor, ne taşıyor? Şimdi onun hedefi, çekişi, dizgini ne?
Yıldız ve ebediyet gibi artık hayatın kaçtığı yükseklerde yaşıyor, hasede bile acıyarak —: ve onun süzüldüğünü yalnızca gören bile yükseğe uçmuştur!
Ey albatros kuşu! Ebedî bir dürtüyle beni yükseğe sürüklüyor. Seni düşündüm: o zaman gözyaşı üstüne gözyaşı aktı, — evet, seni seviyorum!
Liebeserklärung (bei der aber der Dichter in eine Grube fiel —). Oh Wunder! Fliegt er noch? Er steigt empor, und seine Flügel ruhn? Was hebt und trägt ihn doch? Was ist ihm Ziel und Zug und Zügel nun? Gleich Stern und Ewigkeit Lebt er in Höhn jetzt, die das Leben flieht, Mitleidig selbst dem Neid —: Und hoch flog, wer ihn auch nur schweben sieht! Oh Vogel Albatross! Zur Höhe treibt’s mit ew’gem Triebe mich. Ich dachte dein: da floss Mir Thrän’ um Thräne, — ja, ich liebe dich!
FW-Lieder-7Theokritosvari Bir Keçi Çobanının Şarkısı
İşte yatıyorum, bağırsaklarım hasta, — tahtakuruları beni yiyor. Karşıda ise hâlâ ışık ve gürültü! Duyuyorum, dans ediyorlar…
Bu saatte bana gizlice gelmek istiyordu. Bir köpek gibi bekliyorum, — hiçbir işaret yok.
Söz verirken çektiği haç? Nasıl yalan söyleyebildi? — Yoksa keçilerim gibi herkesin peşinden mi koşuyor?
İpek eteği nereden? — Ah, gururlum benim? Bu korulukta daha başka teke mi oturuyor?
— Âşık bekleyiş insanı ne kadar karmakarışık ve zehirli yapar! Böyle büyür boğucu gecede bahçede zehirli mantar.
Aşk beni yiyip bitiriyor yedi bela gibi, — neredeyse hiçbir şey yemek istemiyorum. Elveda, soğanlar!
Ay çoktan denize battı, bütün yıldızlar yorgun, gün gri gri geliyor, — seve seve ölürdüm.
Lied eines theokritischen Ziegenhirten. Da lieg’ ich, krank im Gedärm, — Mich fressen die Wanzen. Und drüben noch Licht und Lärm! Ich hör’s, sie tanzen… Sie wollte um diese Stund’ Zu mir sich schleichen. Ich warte wie ein Hund, — Es kommt kein Zeichen. Das Kreuz, als sie’s versprach? Wie konnte sie lügen? — Oder läuft sie Jedem nach, Wie meine Ziegen? Woher ihr seid’ner Rock? — Ah, meine Stolze? Es wohnt noch mancher Bock An diesem Holze? — Wie kraus und giftig macht Verliebtes Warten! So wächst bei schwüler Nacht Giftpilz im Garten. Die Liebe zehrt an mir Gleich sieben Uebeln, — Nichts mag ich essen schier. Lebt wohl, ihr Zwiebeln! Der Mond gieng schon in’s Meer, Müd sind alle Sterne, Grau kommt der Tag daher, — Ich stürbe gerne.
FW-Lieder-8"Bu Kararsız Ruhlara"
Bu kararsız ruhlara öfkeyle kırgınım. Bütün saygıları bir eziyettir, bütün övgüleri kendinden bıkkınlık ve utanç.
Onların ipine bağlı olarak zaman içinde çekmediğim için, bakışlarının zehirli-tatlı, umutsuz hasedi selamlar beni.
Keşke bana yürekten lanet etseler ve dudak büzseler! Bu gözlerin çaresiz arayışı yanımda ebediyen yolunu şaşırsın.
„Diesen ungewissen Seelen“. Diesen ungewissen Seelen Bin ich grimmig gram. All ihr Ehren ist ein Quälen, All ihr Lob ist Selbstverdruss und Scham. Dass ich nicht an ihrem Stricke Ziehe durch die Zeit, Dafür grüsst mich ihrer Blicke Giftig-süsser hoffnungsloser Neid. Möchten sie mir herzhaft fluchen Und die Nase drehn! Dieser Augen hülflos Suchen Soll bei mir auf ewig irre gehn.
FW-Lieder-9Umutsuzluk İçinde Soytarı
Ah! Masaya ve duvara yazdıklarım, soytarı yüreğiyle ve soytarı eliyle, masamı ve duvarımı süslemeliydi?… Ama siz diyorsunuz ki: "Soytarı elleri karalar, — masa ve duvar temizlenmeli, ta ki son iz de kaybolana dek!"
İzin verin! Ben de el atarım —, süngeri ve süpürgeyi kullanmayı öğrendim, bir eleştirmen olarak, bir sucu olarak. Ama iş bitince, sizi, ey aşırı bilgeler, görmek isterdim, bilgelikle masayı ve duvarı p…
Narr in Verzweiflung. Ach! Was ich schrieb auf Tisch und Wand Mit Narrenherz und Narrenhand, Das sollte Tisch und Wand mir zieren?… Doch ihr sagt: „Narrenhände schmieren, — Und Tisch und Wand soll man purgieren, Bis auch die letzte Spur verschwand!“ Erlaubt! Ich lege Hand mit an —, Ich lernte Schwamm und Besen führen, Als Kritiker, als Wassermann. Doch, wenn die Arbeit abgethan, Säh’ gern ich euch, ihr Ueberweisen, Mit Weisheit Tisch und Wand besch…
FW-Lieder-10Rimus remedium [Uyak ilaçtır] Ya da: Hasta şairler kendilerini nasıl teselli eder.
Ağzından, sen salyası akan cadı Zaman, saat saat ardına yavaşça damlıyor. Boşuna bütün tiksintim haykırıyor: "Lanet, lanet olsun Ebediyetin gırtlağına!"
Dünya — tunçtandır: kızgın bir boğa, — çığlık duymaz. Acı uçan hançerlerle kemiklerime yazıyor: "Dünyanın yüreği yok, bu yüzden ona kırgın olmak aptallık olurdu!"
Dök bütün haşhaşları, dök, ateş! zehri beynime! Çok uzun zamandır elimi ve alnımı yokluyorsun. Ne soruyorsun? Ne? "Hangi — ücrete?" — — Ha! Lanet olsun fahişeye ve onun alayına!
Hayır! Geri gel! Dışarısı soğuk, yağmuru duyuyorum — Sana daha şefkatle mi davranmalıydım? — Al! İşte altın: nasıl da parlıyor sikke! — Sana "mutluluk" mu demeli? Seni, ateş, kutsamalı mı? —
Kapı ardına kadar açılıyor! Yağmur yatağıma doğru serpiliyor! Rüzgâr ışığı söndürüyor, — yığın yığın felaket! — Şimdi yüz uyağı olmayan, bahse girerim, bahse girerim, mahvolur giderdi!
Rimus remedium. Oder: Wie kranke Dichter sich trösten. Aus deinem Munde, Du speichelflüssige Hexe Zeit, Tropft langsam Stund’ auf Stunde. Umsonst, dass all mein Ekel schreit: „Fluch, Fluch dem Schlunde Der Ewigkeit!“ Welt — ist von Erz: Ein glühender Stier, — der hört kein Schrein. Mit fliegenden Dolchen schreibt der Schmerz Mir in’s Gebein: „Welt hat kein Herz, Und Dummheit wär’s, ihr gram drum sein!“ Giess alle Mohne, Giess, Fieber! Gift mir in’s Gehirn! Zu lang schon prüfst du mir Hand und Stirn. Was frägst du? Was? „Zu welchem — Lohne?“ — — Ha! Fluch der Dirn’ Und ihrem Hohne! Nein! Komm zurück! Draussen ist’s kalt, ich höre regnen — Ich sollte dir zärtlicher begegnen? — Nimm! Hier ist Gold: wie glänzt das Stück! — Dich heissen „Glück“? Dich, Fieber, segnen? — Die Thür springt auf! Der Regen sprüht nach meinem Bette! Wind löscht das Licht, — Unheil in Hauf’! — Wer jetzt nicht hundert Reime hätte, Ich wette, wette, Der gienge drauf!
FW-Lieder-11"Mutluluğum!"
San Marco'nun güvercinlerini yeniden görüyorum: meydan sessiz, üstünde öğleden önce dinleniyor. Yumuşak serinlikte aylakça şarkılar yolluyorum güvercin sürüleri gibi maviliğe doğru — ve onları geri çağırıyorum, tüylerine bir uyak daha asmak için — mutluluğum! Mutluluğum!
Sen sessiz gök çatısı, mavi-aydınlık, ipekten, nasıl da koruyarak süzülüyorsun o rengârenk yapının üstünde, ki onu — ne diyorum? — seviyorum, ondan korkuyorum, onu kıskanıyorum… Ruhunu gerçekten seve seve içip tüketirdim! Onu hiç geri verir miydim? — Hayır, sus bundan, sen gözlerin harika otlağı! — mutluluğum! Mutluluğum!
Sen sert kule, ne aslan atılışıyla yükseldin burada, muzaffer, zahmetsizce! Meydanı derin bir çınlamayla aşıp geçiyorsun —: Fransızca olsaydın, onun accent aigu'sü müydün? Ben de senin gibi geride kalsaydım, ne ipek yumuşaklığında bir zorlamadan olduğunu bilirdim… — mutluluğum! Mutluluğum!
Uzak dur, uzak dur, müzik! Önce gölgeler kararsın ve esmer, ılık geceye dek büyüsün! Ses için günün daha erken saati, daha parlamıyor altın süslemeler gül ihtişamında, daha çok gün kaldı geriye, şiir yazmak, sinsice dolaşmak, yalnız başına fısıldaşmak için çok gün — mutluluğum! Mutluluğum!
„Mein Glück!“ Die Tauben von San Marco seh ich wieder: Still ist der Platz, Vormittag ruht darauf. In sanfter Kühle schick’ ich müssig Lieder Gleich Taubenschwärmen in das Blau hinauf — Und locke sie zurück, Noch einen Reim zu hängen in’s Gefieder — mein Glück! Mein Glück! Du stilles Himmels-Dach, blau-licht, von Seide, Wie schwebst du schirmend ob des bunten Bau’s, Den ich — was sag ich? — liebe, fürchte, neide… Die Seele wahrlich tränk’ ich gern ihm aus! Gäb’ ich sie je zurück? — Nein, still davon, du Augen-Wunderweide! — mein Glück! Mein Glück! Du strenger Thurm, mit welchem Löwendrange Stiegst du empor hier, siegreich, sonder Müh! Du überklingst den Platz mit tiefem Klange —: Französisch, wärst du sein accent aigu? Blieb ich gleich dir zurück, Ich wüsste, aus welch seidenweichem Zwange… — mein Glück! Mein Glück! Fort, fort, Musik! Lass erst die Schatten dunkeln Und wachsen bis zur braunen lauen Nacht! Zum Tone ist’s zu früh am Tag, noch funkeln Die Gold-Zieraten nicht in Rosen-Pracht, Noch blieb viel Tag zurück, Viel Tag für Dichten, Schleichen, Einsam-Munkeln — mein Glück! Mein Glück!
FW-Lieder-12Yeni Denizlere
Oraya — istiyorum; ve bundan böyle kendime ve kavrayışıma güveniyorum. Deniz açık uzanıyor, maviliğe doğru sürükleniyor Cenevizli gemim.
Her şey bana yeni ve daha yeni parlıyor, öğle uyuyor mekân ve zaman üstünde —: yalnız senin gözün — muazzam bakıyor bana, sonsuzluk!
Nach neuen Meeren. Dorthin — will ich; und ich traue Mir fortan und meinem Griff. Offen liegt das Meer, in’s Blaue Treibt mein Genueser Schiff. Alles glänzt mir neu und neuer, Mittag schläft auf Raum und Zeit —: Nur dein Auge — ungeheuer Blickt mich’s an, Unendlichkeit!
FW-Lieder-13Sils-Maria
Burada oturdum, bekleyerek, bekleyerek, — ama hiçbir şeyi beklemeden, iyinin ve kötünün ötesinde, kâh ışığın tadını çıkararak, kâh gölgenin, bütünüyle yalnızca oyun, bütünüyle göl, bütünüyle öğle, bütünüyle hedefsiz zaman.
Derken, birdenbire, dostum! bir iki oldu — — ve Zerdüşt yanımdan geçip gitti…
Sils-Maria. Hier sass ich, wartend, wartend, — doch auf Nichts, Jenseits von Gut und Böse, bald des Lichts Geniessend, bald des Schattens, ganz nur Spiel, Ganz See, ganz Mittag, ganz Zeit ohne Ziel. Da, plötzlich, Freundin! wurde Eins zu Zwei — — Und Zarathustra gieng an mir vorbei…
FW-Lieder-14Mistral'e Bir dans şarkısı.
Mistral rüzgârı, sen bulut avcısı, kederin katili, göklerin süpürgecisi, uğuldayan, seni nasıl da seviyorum! Biz ikimiz aynı rahmin ilk armağanı, aynı kısmete ebediyen önceden yazılmış değil miyiz?
Burada kaygan kaya yollarında dans ederek sana doğru koşuyorum, sen ıslık çalıp şarkı söyledikçe dans ederek: sen ki gemisiz ve küreksiz, hürriyetin en hür kardeşi olarak vahşi denizlerin üstünden atlıyorsun.
Uyanır uyanmaz çağrını duydum, kaya basamaklarına koştum, denizin kıyısındaki sarı duvara doğru. Selam! işte daha şimdiden geliyordun aydınlık, elmas gibi çağlayanlar gibi dağlardan muzaffer.
Göklerin düz harman yerlerinde atlarının koştuğunu gördüm, seni taşıyan arabayı gördüm, elinin kendisinin çekildiğini gördüm, atların sırtına şimşek gibi kamçıyı indirirken, —
arabadan atladığını gördüm, daha hızlı aşağı süzülmek için, bir oka dönüşmüş gibi kısalarak dikine derinliğe daldığını gördüm, — ilk tan kızıllıklarının güllerinin arasından bir altın ışın nasıl düşerse öyle.
Şimdi dans et bin sırtın üstünde, dalga sırtlarında, dalga hilelerinde — Selam olsun yeni danslar yaratana! Bin türlü ezgiyle dans edelim, hür — bizim sanatımızın adı olsun, şen — bizim ilmimizin!
Her çiçekten şanımıza bir tomurcuk koparalım ve çelenk için iki yaprak daha! Trubadurlar gibi dans edelim azizlerle fahişeler arasında, Tanrı'yla dünya arasında dansı!
Rüzgârlarla dans edemeyen, sargılarla sarınmak zorunda olan, bağlanmış, sakat ihtiyar, ikiyüzlü Hanslara, şeref ahmaklarına, fazilet kazlarına benzeyen, uzak olsun cennetimizden!
Sokakların tozunu bütün hastaların burnuna savuralım, hasta güruhunu ürkütüp kaçıralım! Bütün kıyıyı kuru göğüslerin soluğundan, cesaretsiz gözlerden kurtaralım!
Gökyüzünü bulandıranları, dünyaları karartanları, bulut sürenleri kovalayalım, göklerin krallığını aydınlatalım! Uğuldayalım… ey bütün hür tinlerin tini, seninle ikimiz mutluluğum fırtına gibi uğulduyor. —
— Ve böyle bir mutluluğun hatırası ebedî olsun diye, onun mirasını al, çelengi buradan yukarı götür! Onu daha yükseğe, daha uzağa, daha öteye at, gök merdiveninden fırtına gibi çık, as onu — yıldızlara!
An den Mistral. Ein Tanzlied. Mistral-Wind, du Wolken-Jäger, Trübsal-Mörder, Himmels-Feger, Brausender, wie lieb’ ich dich! Sind wir Zwei nicht Eines Schoosses Erstlingsgabe, Eines Looses Vorbestimmte ewiglich? Hier auf glatten Felsenwegen Lauf’ ich tanzend dir entgegen, Tanzend, wie du pfeifst und singst: Der du ohne Schiff und Ruder Als der Freiheit freister Bruder Ueber wilde Meere springst. Kaum erwacht, hört’ ich dein Rufen, Stürmte zu den Felsenstufen, Hin zur gelben Wand am Meer. Heil! da kamst du schon gleich hellen Diamantnen Stromesschnellen Sieghaft von den Bergen her. Auf den ebnen Himmels-Tennen Sah ich deine Rosse rennen, Sah den Wagen, der dich tragt, Sah die Hand dir selber zücken, Wenn sie auf der Rosse Rücken Blitzesgleich die Geissel schlägt, — Sah dich aus dem Wagen springen, Schneller dich hinabzuschwingen, Sah dich wie zum Pfeil verkürzt Senkrecht in die Tiefe stossen, — Wie ein Goldstrahl durch die Rosen Erster Morgenröthen stürzt. Tanze nun auf tausend Rücken, Wellen-Rücken, Wellen-Tücken — Heil, wer neue Tänze schafft! Tanzen wir in tausend Weisen, Frei — sei unsre Kunst geheissen, Fröhlich — unsre Wissenschaft! Raffen wir von jeder Blume Eine Blüthe uns zum Ruhme Und zwei Blätter noch zum Kranz! Tanzen wir gleich Troubadouren Zwischen Heiligen und Huren, Zwischen Gott und Welt den Tanz! Wer nicht tanzen kann mit Winden, Wer sich wickeln muss mit Binden, Angebunden, Krüppel-Greis, Wer da gleicht den Heuchel-Hänsen, Ehren-Tölpeln, Tugend-Gänsen, Fort aus unsrem Paradeis! Wirbeln wir den Staub der Strassen Allen Kranken in die Nasen, Scheuchen wir die Kranken-Brut! Lösen wir die ganze Küste Von dem Odem dürrer Brüste, Von den Augen ohne Muth! Jagen wir die Himmels-Trüber, Welten-Schwärzer, Wolken-Schieber, Hellen wir das Himmelreich! Brausen wir… oh aller freien Geister Geist, mit dir zu Zweien Braust mein Glück dem Sturme gleich. — — Und dass ewig das Gedächtniss Solchen Glücks, nimm sein Vermächtniss, Nimm den Kranzhier mit hinauf! Wirf ihn höher, ferner, weiter, Stürm’ empor die Himmelsleiter, Häng ihn — an den Sternen auf!