Augustinus · Hakiki Din Üzerine
19. Bölüm
- Artık zihninin gözleri açık olan, boş bir zafer için duyulan zararlı bir hevesle bulanıp altüst olmayan kişi, kusura uğrayan ve ölen her şeyin iyi olduğunu kolayca anlar; gerçi kusurun kendisi de ölümün kendisi de kötüdür. Çünkü bir esenlikten yoksun kalmasalardı, kusur ya da ölüm onlara zarar vermezdi; kusur zarar vermeseydi de hiçbir şekilde kusur olmazdı. Öyleyse kusur esenliğe karşıysa ve hiç kimsenin şüphe etmediği gibi esenlik iyiyse, kusurun karşı olduğu her şey iyidir; kusurun karşı olduğu şeyler ise kusura uğrayanlardır; demek ki kusura uğrayanlar iyidir; ama en yüksek iyiler olmadıkları için kusura uğrarlar. Öyleyse iyi oldukları için Tanrı'dandırlar; en yüksek iyiler olmadıkları için Tanrı değildirler. Demek ki kusura uğrayamayan iyi Tanrı'dır. Geri kalan bütün iyiler ondandır; bunlar kendi başlarına kusura uğrayabilirler, çünkü kendi başlarına hiçtirler; ama onun sayesinde kimi kusura uğramaz, kimi de kusura uğradıktan sonra iyileştirilir.19
- Hinc jam cui oculi mentis patent, nec pernicioso studio vanae victoriae caligant atque turbantur, facile intelligit, omnia quae vitiantur et moriuntur, bona esse, quanquam ipsum vitium, et ipsa mors, malum sit. Nisi enim salute aliqua privarentur, non eis noceret vitium vel mors: sed si non noceret vitium, nullo modo esset vitium. Si ergo saluti adversatur vitium, et nullo dubitante salus bonum est; bona omnia sunt, quibus adversatur vitium; quibus autem adversatur vitium, ipsa vitiantur: bona sunt ergo quae vitiantur; sed ideo vitiantur, quia non summa bona sunt. Quia igitur bona sunt, ex Deo sunt: quia non summa bona sunt, non sunt Deus. Bonum ergo quod vitiari non potest, Deus est. Caetera autem omnia bona ex ipso sunt, quae per seipsa possunt vitiari, quia per seipsa nihil sunt: per ipsum autem partim non vitiantur, partim vitiata sanantur.